Tengo Sueños Eléctricos (2022)

Een Belgische productie zowaar, wel geschoten of handelend in Costa Rica, in de buurt van de hoofdstad San José. Ik had er wel wat meer van verwacht.

Al bij al een vrij doelloze film zonder echt te weten waar hij naartoe wou. Of "zij" in dit concreet geval. Misschien maakt het ook deel uit van haar bestaan en dat van vele mensen en jongeren in Costa Rica.

Een combinatie of age verhaal van Eva die experimenteert met haar seksualiteit en vooral in de knoop ligt met de scheiding van haar ouders. Haar moeder is in haar ogen bazig, haar vader is losser, letterlijk soms. Vreemde relatie tussen die twee, want een echt toonbeeld van vaderlijke liefde is hij hoegenaamd niet.

Abrupt einde waarmee ik wat op mijn honger bleef zitten. Ze laat niet met zich sollen, maar of ze het daarmee zal redden, ik vrees ervoor...

De 16-jarige Eva [Daniela Marín Navarro] wil niet langer meer bij haar moeder [Vivian Rodriguez] en haar zusje [Adriana Castro García] wonen. Ze hernieuwt het contact met haar vader [Reinaldo Amien] en probeert hem, ondanks het gedrag dat we in de proloog hebben gezien, te overtuigen haar bij hem in te laten trekken. Maar vader blijkt zelf op zoek naar een woning en logeert daarom bij een vriend [José Pablo Segreda Johanning]. Goed geacteerd drama en een indrukwekkend debuut van Navarro, maar gebrek aan verhaal en onsamenhangende scènes maken het eerste uur een lange, vervelende zit. Daarna wordt het een stuk beter, maar of je daar het geduld voor op kunt brengen…