Inside (2023)

Een film op één locatie met slechts één acteur, het mag dan nog Willem Dafoe zijn, onderhoudend en boeiend houden, is niet zo evident. Inside slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Na zowat 80 minuten mocht het voor mij ook stilaan eindigen. De film ontsnapt niet aan een soort van doelloosheid of zelfs saaiheid na verloop van tijd.

De hallucinaties of flashbacks verdoezelen dat idee geenszins, integendeel zou ik bijna zeggen. De rol van Bervoets is gewoon zinloos, dan had ik liever een videoscherm waarbij de eigenaar zijn gevangene gewoon uitlacht of triggert. Én toch vond ik de film onderhoudend ondanks het feit dat de spanning stilaan verdween. Veel heeft te maken met Dafoe zelf die het prima doet. Je hebt ook wel te doen met de inbreker, dat helpt wel.

De film (of het personage) maakt soms vreemde keuzes of begint aan iets en lijkt er dan mee te stoppen om dan dagen later verder te doen. Beste scène vond ik toch de diepvriesscène, net als de scènes met de uitwerpselen en dat hondenblik. Schrijnend en ontredderend zelfs. En dan hoopte ik dat de film de psychische/psychologische kant ging opgaan, maar dat kwam veel te weinig uit de verf.

Door een storing in het beveiligingssysteem van een luxe penthouse in New York komt kunstdief Nemo [Willem Dafoe] daar vast te zitten. Hoewel er een alarm af gaat, is er geen haan die naar hem of het appartement (dat vol staat met waardevolle kunstwerken) kraait. De basisvoorzieningen worden afgesloten en het appartement wordt steeds kouder, maar Nemo heeft nog wel beschikking over toegang tot de beveiligingscamera’s terwijl hij als een soort Robinson Crusoë wacht op een bevrijding die niet komt. Een volstrekt idioot basisgegeven natuurlijk dat ondanks Dafoe nauwelijks aangluurbaar is. Bervoets en Strucyk zijn te zien in enkele flashbacks.

" I'm going to heaven on a hillside "

Kunstdief Nemo (Latijn voor ‘niemand’) breekt in bij een penthouse in Manhattan om van een rijke kunstverzamelaar drie werken van Egon Schiele te stelen. Bij zijn poging om te vertrekken gaat het mis en zet het beveiligingssysteem in werking waarna het appartement zich verzegelt. Door een kapotte thermostaat wordt het te warm en te koud. Nemo worstelt met een gebrek aan voedsel en water. Hiermee wordt de film een psychologische thriller over overleven.

Aan het begin horen we Nemo zeggen; dat drie dingen voor hem belangrijk waren een AC/DC LP, zijn kat en zijn schetsboek. De LP wordt nooit teruggegeven, de kat ging dood maar de schetsen zijn voor eeuwig. "Kunst is voor altijd" tenslotte. Nadat het appartement een gesloten fort voor Nemo wordt, ontdekt hij de waarheid over wat hij werkelijk nodig heeft om te overleven. Maar geen schepping is zonder vernietiging dus vanuit deze puinhoop ontstaat nieuwe kunst. Daardoor is dit een film met liefde voor Kunst.

Echter op een bepaald moment ontdekt Nemo "The Marriage of Heaven and Hell" van William Blake. En als een filmmaker een boek toont, dan wil hij daar meestal iets mee zeggen! Blake beschreef (of geloofde persoonlijk) dat hemel en hel geen gescheiden rijken waren, maar eerder twee verschillende toestanden van één enkel bewustzijn. Ik denk dus dat Nemo letterlijk leeft in dat boek van Blake. Het is dus nog veel meer een spirituele film!

Tja het wordt steeds ondoorzichtiger, boordevol verborgen betekenissen waar maar moeilijk iets op vast te pinnen is. Wat ook verklaard dat aan het einde het antwoord op de vraag; "Is Nemo ontsnapt?" de film ons verschuldigd blijf! Sommige kijkers zullen daardoor ook begrijpelijkerwijs gefrustreerd of geïrriteerd zijn. Echter wie mee kan gaan met deze gekke film heeft hier toch een meeslepend stukje film!

Ik vond dit best een interessante film. Ondanks dat de setting wat statisch is, gebeurt er beslist genoeg om de aandacht vast te houden, en er is een fraai stuk filosofie om nog eens over na te denken, met de tekst die Dafoe op de wand schrijft als handvat. Overduidelijk bedoeld om breder te trekken, symbool te stellen voor de manier waarop we leven en met onze planeet omgaan, tegenwicht voor het hersenloze kapitalisme en het nieuwe kolonialisme waarmee aarde en ruimte nietsontziend geëxploiteerd worden.

Als kritiekpuntje van mijn kant alleen de architectonische onmogelijkheid van de uiteindelijke uitweg - en visueel ook een duidelijke afwijking van de vormgeving van het overigens ernstig mooie appartement. Wellicht zo gekozen omdat het budget niets beters toestond.

Ruim gecompenseerd overigens met de soundtrack tijdens de aftiteling. Blijft toch een mooi liedje. En er komt daarna nog een toespraakje, al is dat wellicht wat al te gemakzuchtig.

Redelijke film over een dief die lange tijd opgesloten raakt in het appartement van een rijke kunstverzamelaar. Een film die gemakkelijk gemaakt kon worden tijdens de Covid-pandemie (namelijk één locatie en één acteur). Door deze opzet ontkomt de film er niet aan eentonig te worden en het had met gemak ook wat korter gekund. Desalniettemin toch wel een originele overlevingsfilm.

Is zo een filmpje waarnaar je kan kijken terwijl je iets anders doet. Ik wou ook wel weten hoe dit ging aflopen

Left out, after this moment all will come, de onvermijdelijkheid van het lot gekoppeld aan hen die aan de touwtjes trekken en hen die er aan vast zitten. Een paar phrasen uit deze film, waarin wanhoop wordt verbonden aan bezinning in overleving. De menselijke geest is kunst op zichzelf in het creëren van de waarheden die hem doen overleven en ontsnappen op de grenzen van werkelijkheid en fantasie. Wat is waarheid? Destructie is gekoppeld aan creatie. Dafoe acteert top, zijn lichaam toont het verval aan van de eerste regels in de film.. alleen kunst blijft. De symboliek van overleven met de duif op het balkon is goed gebracht. Kruising van existentialisme en magisch realisme in surrealisme. Knap werk van Katsoupis, de uiteindelijke bevrijding van het geheel is in het eindshot mooi neergezet.

Cats die, music fades. But art is for keeps.

Gezien op Netflix. Heb Dafoe hoog zitten, maar voor een solo performance van een uur en drie kwartier mist hij gewoon de charisma en net dat extra power om je als kijker geïnteresseerd te houden. De noodzaak voor overleven werd aardig neergezet. Het idee met de bouten en de wandtekening was leuk gevonden, maar verder was het gewoon saai en duurde veel te lang. Einde stoorde me verder niet, ik hou wel van eigen interpretaties.

Een op onfortuinlijke wijze opgesloten inbreker moet zien te ontsnappen uit een luxe penthouse vol kunst. Dankzij de vreemde maar originele setting weet Inside lange tijd best te prikkelen. Wanneer vindingrijk overleven echter omslaat in existentieel gemijmer, wordt het wel wat hoogdravend allemaal. Redelijk interessante film, maar duurt net een half uurtje te lang.

3,0 * Overleven op champagne en kaviaar

Hey Macarena!

Deze was op tv en eens meegepikt. De film speelt zich af in één ruimte. Toch straf om het de hele tijd boeiend te houden. Ze zijn daar grotendeels in geslaagd, al mocht het misschien een klein tikkeltje korter geweest zijn. Gelukkig zaten er ook wel enkele grappige momenten in. Willem Dafoe deed het prima. Vond het toch de moeite om eens keertje gezien te hebben.