Nightsiren (2022)

Een jonge vrouw keert terug naar haar geboortedorp in de bergen, op zoek naar antwoorden over haar moeilijke jeugd. Maar terwijl ze de waarheid probeert te achterhalen, beginnen de dieren in het dorp ziek te worden en leidt eeuwenoud bijgeloof ertoe dat de dorpelingen haar beschuldigen van hekserij en moord.

De Slowaaks - Tsjechische coproductie Nightsiren (2022) draaide op het festival van Sitges en Locarno, en wist op die laatste het Gouden Luipaard in de selectie Filmmakers of the Present in de wacht te slepen. Niet onverdienstelijk voor een horrorfilm. Helaas had hij op MovieMeter pas één stem, dus het was hoog tijd om daar verandering in te brengen.

Nightsiren is zonder al te veel opsmuk gefilmd, en hoewel de film gelijk heftig begint, neemt de jonge regisseur Tereza Nvotová haar tijd om het drama op te bouwen. Natalia Germani speelt een sterke rol als de getraumatiseerde Sarlota, en het Slowaakse berglandschap is een sfeervolle setting om een arthouse drama geleidelijk een folk horrormysterie te laten worden. De film blijkt een mooie companion piece voor The Stepford Wives die ik gisteren zag, aangezien ook in deze bergdorpjes de patriarchie en geweld tegen jonge vrouwen als Sarlota, nog volledig in de maatschappelijke structuur verweven lijken te zijn. Op plekken waar veel van generatie op generatie wordt doorgegeven (geweld is geen uitzondering), dringt de moderne tijd maar moeilijk door.

De die-hard horrorfanaat zal tevergeefs wachten op wat het ook moge zijn dat een film voor hen 'echt horror' maakt. Maar een volwassen en knap geschoten, sfeervol drama met hekserij-elementen, dat is Nightsiren voor mij zeker.

3,7*

Een aardig plezierige film, maar erg gebrekkig met zijn folk-horror-inspanningen. Regisseur Nvotová is duidelijk meer geïnteresseerd in reflecties op menselijk gedrag in een huidige samenleving op het platteland. Het probeert dus meer een overeenkomst te trekken tussen de heksenvervolging uit het verleden en vrouwonvriendelijkheid in het heden. Tja de film is niet vies van een stukje vrouwen-empowerment! Mannen zijn oude klootzakken, of jonge heethoofden. Een traumaatje uit verleden fleurt alles een beetje op.

Verteld over een reeks hoofdstukken zie je dat; na een ongeluk van haar kleine zusje en haar vlucht naar de stad, keert Šarlota (gespeeld door Natália Germáni), nu een verpleegster van dertig jaar en achtervolgd door haar verleden, terug naar het bergdorp Hier wordt ze in verband gebracht met de oude folkloristische overlevering. Ze vindt steun bij de mysterieuze, kruidkundige genaamd Mira (Eva Mores) Je vraag je wel af; waarom blijven die twee jonge vrouwen, in vredesnaam in dit een afgelegen en door vooroordelen getergde dorp in de Slowaakse bergen?

Ik vond het eerlijk gezegd lastig om deze te beoordelen omdat dit zover van horrorgenre is afgedreven, dat je er niet eens meer van kan spreken. (de genre-aanduidingen die MM hanteert is dus veel beter van toepassing!) Maar eerlijk is eerlijk, in de tweede helft worden de dingen wel mystieker en bovennatuurlijker (was het qua genre onzeker over zichzelf?) en er zijn elementen die betrekking hadden op heksen; Šarlota draagt bv. een pruik (verklaard als een gevalletje van trichotillomanie), er zijn kikkers en er is een ongelooflijk goede heksensabbatscène! De scène als geheel is geweldig van opzet!

Ondanks een looptijd van bijna twee uur waren er dus wel regelmatig "leuke" gebeurtenissen die mij geïnteresseerd hielden, maar uiteindelijk levert het ook een film op die vanwege het feit dat het te vaak niet veel doet of niet uitbundiger los gaat, het niet helemaal doet voor mij. Alle gebruikelijke heksen-attributen zitten wel in deze film, niettemin is het te terughoudend om meer in te zetten op griezeligheid. De regisseur weet nergens om iets horrorachtig te brengen, maar desondanks ben ik wel positief over de film! Laat ik ter wille van de heksensabbatscène naar boven afronden!