Satanic Hispanics (2022)

Met The Blackening, The Angry Black Girl and Her Monster en nu deze Satanic Hispanics is de balkanisering van het horrorgenre compleet.

Hier ga ik niet teveel woorden aan vuil maken. Rugna heeft een paar goede films gemaakt, maar dit is gewoon vreselijk. Nog eens gaan kijken dat dit geen komedie was, maar nee.,,,

Balkanisering = versnippering, verbrokkeling op etnische/culturele gronden. Dus in deze context: elke bevolkingsgroep zijn horrorfilm.

Demian Rugna is een Argentijnse filmmaker, dus nog begrijp ik het niet

Ter verduidelijking: balkanisering is hier figuurlijk en heeft dus geen betrekking op de Balkan. Mijn opmerking slaat overigens op de titels van de drie films die ik als voorbeeld gaf (deze inclusief) en niet op de achtergrond van de regisseur of de taal die in de film gesproken wordt. De titels verwijzen expliciet naar een etnische achtergrond. Verder moet je er niet veel achter zoeken.

Uiteraard zijn horroranthologie altijd de som der delen, het zijn verschillende verhalen, verschillende stijlen en soms ook verschil in kwaliteit. Nu ben ik gek op dit soort films! En deze bezit vier leuke segmenten, bijeengehouden door een eveneens vermakelijk omvattend verhaal. Als extra zijn dit vijf (meer of minder bekende) horrorfilmmakers met roots in Latijns-Amerika.

Segment 1: Chapter 1 "The Traveler" is Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) Het begint met een politie-inval waar zevenentwintig dode Latino lichamen en één overlevende, een geboeide man worden gevonden. De man wordt meegenomen naar het bureau voor verhoor, waar hij ons trakteert op vreemde bovennatuurlijke verhalen. Het blijkt het verbindende schakel.

Segment Chapter 2: También Lo Vi", afkomstig van de Argentijnse regisseur Demián Rugna (Toppers Aterrados aka Terrified ,When Evil Lurks) Gustavo, een kei met de Rubiks Kubus, patronen en algoritmes opent een portaal. Voordat je kan vragen; "waarom" en "hoe" trakteert de regisseur je op verontrustende schrikmomenten en emmers vol bloed en gore. Heerlijk!

Segment Chapter 3 El Vampiro afkomstig van de Cubaans-Amerikaanse regisseur Eduardo Sánchez (The Blair Witch Project, Altered en vele series) voelt een beetje als een adempauze door de slapstickcharme over een vampier Halloween gebruikt voor zijn avondje uit. Totdat zijn zeurende vrouw hem eraan herinnert dat het zomertijd is. Er zit wel prima praktische gore in maar is erg licht in horror. Wel nog steeds warmhartig.

Segment Chapter 4: "Nahuales" afkomstig van de Mexicaanse regisseur Gigi Saul Guerrero (Bingo Hell, verschillende Into the Dark afleveringen) een CIA-informant die probeert te vluchten maar valt in handen van een machtige heks en haar volgelingen van een eeuwenoud Inca-volk. Dit volkshorrorverhaal is met zijn een inheemse ritueel zonder twijfel het meest brute stuk.

Segment Chapter 5: "The Hammer of Zanzibar" afkomstig van de Argentijns-Cubaanse regisseur Alejandro Brugués (Juan of the Dead, Into the Dark aflevering, The Inheritance) Malcolm, gaat eten met zijn ex Amy, echter hij vermoedt dat zij bezeten is. En niet zomaar van een geest, maar van King Zombie. Hier is duidelijk liefde voor The Evil Dead maar met minder gore. Alleen al de onthulling van de hamer is hilarische

Het laatste is het afsluitende Segment Chapter 6: San La Muerte van Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) de onwetende politieagenten krijgen te maken met de demon waar ze voor waren gewaarschuwd. Een waardig en over-de-top en bloederig einde! Deze solide bloemlezing vermaakt en belangrijker nog, elk verhaal is op verrassende manier leuk. En het lijkt erop dat er misschien ook kans een tweede deel is

Degelijk.

Een anthologiefilm waarin het thema onder andere al uit de titel te halen is. Satanic Hispanics gaat ook niet met de meest onbekende namen binnen het vak om, ondanks dat sommige regisseurs pas later hun betere werk hebben afgeleverd. In ieder geval kun je dus een zekere mate van vakmanschap verwachten.

The Traveler (2,0*). Het overkoepelende segment staat onder leiding van regisseur Mike Mendez en betreft een uitgesponnen dialoog tussen twee agenten en een mysterieuze verdachte. De opening van dit segment is sterk en de sfeer zit er soms lekker in, maar juist omdat het voortdurend wordt onderbroken, is er slechts een beperkte mate van spanningsopbouw. Echt lekker vermengt Mendez dit ook niet met de afzonderlijke verhalen, waardoor je als kijker soms een gevoel van laksheid besluipt.

Tambien Lo Vi (3,5*). De potentie van regisseur Demián Rugna wordt alleen maar verder bevestigd binnen dit korte segment. Een interessant idee krijgt een lekkere duw in de rug door middel van professionele visuele beelden, overtuigende effecten en goed acteerwerk. Je vraagt je soms af hoe je als maker op zo'n concept komt, maar de uitwerking liegt er zeker niet om. Ietwat onbevredigend qua afloop, maar desondanks een goede starter.

El Vampiro (2,0*). Een segment dat zich iets te veel bekommert om komedie, na een veel serieuzer voorgaand hoofdstuk en dito tussensegment. Dit werk van regisseur Eduardo Sánchez (niet de meest onbekende naam binnen het genre) is spijtig genoeg nergens echt lollig en over de grote lijn zelfs wat flauw. Een aantal sterke effecten en redelijk acteerwerk zorgen voor wat leven in de brouwerij; verder vergeet je dit zo.

Nahuales (1,0*). Dit losbandige segment van regisseuse Gigi Saul Guerrero vormt veruit de meest onbenullige toevoeging. Een aantal overtuigende effecten zorgen voor pluspunten, maar verder oogt dit hoofdstuk goedkoop, gehaast en idioot. Het slechte acteerwerk en het onwerkelijke einde maken dat vervolgens af. Het wil niet echt boteren tussen mij en Guerrero, want ook dit viel niet zo in de smaak. Vreemd acterende personages eindeloos lang uitrekken gaat er gewoon niet in.

The Hammer of Zanzibar (2,5*). Na het serieuze vorige hoofdstuk is dit stukje weer beduidend meer aan de campy kant. Regisseur Alejandro Brugués doet een poging om wat met de chronologie te spelen, maar de opmaak is toch wat aan de goedkope kant en tot een spectaculaire confrontatie wil het ook niet komen. Alhoewel ik de poging best kan waarderen, had het volledige stuk in de winkel eigenlijk gewoon weggelaten kunnen worden.

San La Muerte (3,0*). Regisseur Mike Mendez mag zijn eigen film afmaken met een persoonlijk tweede hoofdstuk, waarin het tussensegment toch beduidend beter weet te eindigen. Lekker explosief en vermakelijk, met een overtuigend monster dat de boel op stelten komt zetten. Een beetje jammer dat het verder nogal digitaal wordt ingevuld, met weinig liefde voor praktische effecten en een nogal abrupte, onbevredigende afloop.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,33*, afgerond naar boven. Alhoewel bepaalde namen met de nodige kwaliteit uitpakken, zijn het toch weer individuele segmenten die door de ondergrens zakken en daarmee het gemiddelde doen dalen. Ik kan het thema best waarderen, maar het is duidelijk te merken dat de bijdragende namen vooraf geen toonzetting met elkaar hebben besproken.