The Red Book Ritual (2022)

Egh.

Anthologiefilm waarin verschillende regisseurs de handen ineen hebben geslagen en er een soort geheel uittrekken dat met een kort verhaal tussendoor aan elkaar wordt gespannen. Bijzonder eigenlijk hoe je soms anthologieën hebt met alleen maar getalenteerde mensen en aan de andere kant exemplaren hebt waarin niemand echt overtuigt.

Al bij de eerste sequentie mag het duidelijk worden dat de film niet al te veel te zeggen heeft, maar aangezien het vanuit meerdere regisseurs komt hoop je dat ze stiekem later nog met wat beters aankomen. The Red Book Ritual geeft ons dat vervolgens niet, waardoor elk stukje net zo ellendig saai is als het stukje ervoor. Extra vervelend natuurlijk, omdat bij dit soort films elk filmpje weer even de tijd nodig heeft om van start te gaan.

Normaal zou ik proberen de stukjes apart van elkaar een beoordeling te geven, maar eigenlijk is dat het gewoon niet waard. Allemaal zijn het namelijk saai, ongeïnspireerde hoopjes van regisseurs die maar wat stront tegen de muur hebben gegooid. Ik kan er gewoon helemaal niets mee. Tijdens het kijken was het fantaseren over wat ik beter aan had kunnen zetten veel aantrekkelijker in ieder geval.

Het Rode Boek-ritueel of El Juego Del Libro Rojo is een spel uit Mexico, wat je een beetje kan vergelijken met een Ouija-bord. De regels zijn als volgt; Speel nooit alleen, gebruik een oud boek met een rode kaft, zonder afbeelding, de kamer mag alleen verlicht worden met een rode kaars en vraag ALTIJD toestemming om het spel te beëindigen. Dit spel wordt gebruikt als ‘wrap-around’-verhaal van de Argentijnse regisseur Ariel Luque (script en regisseur) in deze anthologiefilm.

Nu ben ik gek op dit soort films maar het val me wel op dat de regisseur Nicolás Onetti die verantwoordelijk is voor deze film, in de laatste jaren veel van dit soort anthologies uitbracht.(Nightmare Radio 1&2 en The 100 Candles Game) Dit zijn anthologiefilms waarin oudere shorts worden gebruikt, shorts die op een festival het al goed hebben gedaan. Dat is bij deze niet anders want alle filmpjes staan als short op IDMB en bezitten alle goede waarderingen!

Het eerste segment ‘Stray’ uit 2018 is geregisseerd door onbekende Dean W. Law en gaat over een soldaat die uit de oorlog naar huis terugkeert en ontdekt dat er iets heel erg mis is; Er is bloed, een mysterieuze kat en vrouwlief loopt de gehele tijd poedelnaakt rond. Het zag er goed uit en er is continu spanning.

Het tweede segment ‘Little One’ uit 2020 is geregisseerd door Logan Fields (muziekvideo's en de Jimmy Fallon talkshow) & Chris Beyrooty (een paar talkshows) draait om een ​​jong stel dat worstelt met een recente gebeurtenis, en middenin iets mysterieus beland waarbij ook een kind betrokken is. Het bezit een gespannen sfeer maar breekt net voor de climax af. Naar mijn mening een doodzonde in horror!

Het derde segment ‘Nose Nose Nose Eyes!’ uit 2017 is geregisseerd door Jiwon Moon (er staat niets recent op IDMB) je ziet een vrouw die haar echtgenoot vastgebonden houdt op een bed totdat hun jonge dochter ontdekt wat er aan de hand is. Het is solide, maar de verwachting van dat ene grote moment komt niet...en werkelijk...foeilelijke Engelse nasynchronisatie?

Het vierde segment ‘Release’ uit 2017 is geregisseerd door Daniel J. Phillips (het aardige Awoken (2019) ) en gaat over een dokter die een comateuze patiënt niet wil opgeven en zich in een verlaten deel van het ziekenhuis waagt om een ​​medicijn op te halen. Tja dit verhaal is dus verwerkt in de regisseur zijn lange film! Nu bezitten horrorfilms die zich afspelen in een verlaten ziekenhuis iets spookachtige, maar het blijft mosterd na de maaltijd...

Ten slotte het vijfde en laatste segment ‘The Sermon’ uit 2018 dat is geregisseerd door Dean Puckett (een drietal documentaires) Voor een strenge geloofsgemeenschap in England is het overtreden van Leviticus 18:22

“You shall not lie with a male as with a woman; it is an abomination.” de reden om middeleeuwse straffen te voorschijn te halen. Maar wraak is zoet! Uitstekend werk maar ook zeer voorspelbaar!

Enfin elk verhaaltje wordt voorgelezen uit het rode boek om zo het spel te voltooien. Hoe goed je de verhalen vind is altijd persoonlijk maar echt slecht zijn ze niet. Wel had ik wat moeite met waar ze vandaan kwamen. Als het rode boek oud is. hoe komt het dat de meeste van het vijftal filmpjes, moderne verhalen bevatten.? Hierdoor voelt het alsof de film gewoon een stel korte filmpjes erin gooit waardoor er maar weinig samenhang was.