Wild Port of Europe (2022)

Het moet BP en het havengebied van Rotterdam en Moerdijk toch wat steekpenningen gekost hebben om de journalistieke ziel van voormalig nieuwslezer Sacha de Boer te kopen voor deze hypocriete, sneue en belabberde natuurdocumentaire. De Boer schreef zelfs mee aan de stompzinnige teksten die suggereren dat ‘wilde dieren’ uitstekend gedijt tegen de achtergrond van afvoerpijpen, trein-, auto- en vrachtverkeer, troosteloze industrielandschappen en niet te vergeten de vergif spuiende fabrieksschoorstenen. De filmmakers willen ons doen geloven dat de dieren die zij hebben gefilmd verblijven in het Rotterdamse havengebied omdat het daar zo fijn is. Regelmatig horen we dat het havengebied ‘volledig in dienst van de mens’ is gebouwd en dat ‘de mens’ af wil van ‘fossiele middelen’. Allemaal eufemismen die bevestigen dat BP en het havengebied doen wat Himmler en Speer deden aan het eind van WO II: een poging om alle “misstanden” uit het verleden af te kopen door zich voor te doen als potentiële redders der mensheid en hoeders van de natuur. e dierenverhalen over 'paringsrituelen' en zoektochten naar voedsel komen de genreliefhebbers toch onderhand ook de neus uit?! Dan is er ook nog een softjazzscore van Eric Vloeimans met buitengewoon irritante trompetten. En als de naam van de regisseur verwart, kijk dan na afloop even goed wie de muzikaal adviseur was! Ook dát stinkt naar de misdaad! D

Intrigerend project, een documentaire over in het wild levende dieren in het havengebied van Rotterdam. Het resultaat geeft een dubbel gevoel.

Enerzijds slaagt Berents erin strakke, soms abstracte beelden te schieten van het havengebied die heerlijk contrasteren met de aardse beelden van de dieren. De off screen-stem is bescheiden aanwezig en het kwartet met Eric Vloeimans probeert mij als kijker niet al te nadrukkelijk in een bepaalde richting te sturen.

Aan de andere kant schiet de documentaire regelmatig uit de bocht, precies op de punten waar ook haar kracht had kunnen liggen. Wij zien heus wel dat de aarde trilt van heipalen en dat de egel haar jongen verplaatst, dat hoeft Sacha de Boer off screen niet te vertellen. En wanneer kleine mantelmeeuwen hun prachtige paringsdans uitvoeren, maakt de muziek van Vloeimans er een lachertje van. Anders gezegd, niet de activiteit bij de kijker leggen, maar als regisseur zelf alles willen invullen.

Essentiëler is wellicht dat de documentaire wat mij betreft in beelden te weinig verbanden legt tussen het havengebied en de dieren. Soms lijk je te kijken naar een natuurdocumentaire die ook toevallig in een havengebied speelt. De mogelijke verbanden moeten wederom van de verteller komen.

Ten slotte. 87 minuten is te lang. Wanneer de docu een climax bereikt met beelden van de verzengende hitte als gevolg van het veranderende klimaat, ditmaal treffend ondersteund door muziek van Vloeimans, krijg je een wauw-gevoel en verwacht je de aftiteling. Helaas...