Stromboli (2022)

Nu zowel haar huwelijk als de relatie met haar 14-jarige dochter [Anna Leffen] is verpest, gooit Sara [Elise Schaap] alle schroom van zich af tijdens een verblijf op Stromboli, een vulkanisch eiland waar ze ooit gelukkig was. Aan het eind van een rampzalige avond belandt de stomdronken Sara in de residentie van een soort therapiegroep onder leiding van de enigmatische Jens [Christian Hillborg] en Thandi [Neerja Naik]. Mede door de aanwezigheid van Harold [Tim McInnerny], een Britse miljonair die ze een dag eerder heeft leren kennen, en een aantrekkelijk ontbijtbuffet laat ze zich verleiden om met de activiteiten mee te doen en wordt ze gedwongen om haar verleden onder ogen te komen. Het scenario, gebaseerd op een roman van Saskia Noort, loopt niet over van originaliteit maar Schaap verleent waardigheid en geloofwaardigheid aan haar personage dat ondanks haar impulsieve en soms onaangename gedrag dankzij haar altijd de sympathie van de kijker weet te houden. Hillborg is een beetje té, maar de rest van de ondersteunende cast is prima en Van Erp heeft een paar interessante visuele ideeën, zeker tijdens de ontknoping. Rifka Lodeizen, Olga Zuiderhoek, Bert Hana en Kees Hult verschijnen kort in flashbacks.

Aardige film over een vrouw die in haar eentje op vakantie gaat naar een Italiaans eiland. Het eerste gedeelte is het beste waarbij het dronken acteren Elise Schaap prima afgaat. De groeptherapie-sessies zijn wat clichematig, maar werken verder wel gewoon (de herinneringen zijn ook goed tussendoor gemonteerd). Net geen 3.5 sterren.

Elise Schaap is best een goede actrice, dat laat ze ook zien in die scène dat ze haar verkrachting herbeleeft. Helaas kiest ze te vaak voor wat slapstick in het begin en dat past veel minder. Jammer, want de film is best oké verder (visueel fijn, goed tempo, flashbacks sterk verwerkt) en zeker qua inhoud prima. Ik ben wel een beetje bekend met zulke trainingen en processen en in de film worden ze heel aardig neergezet. Voor de kijker gaat de omslag van Schaap wel te snel, maar ik heb meer mensen gezien die na een intensief weekend ook (in ieder geval dan) volstrekt anders naar de wereld kijken. Al wordt dat in 85 minuten film nooit echt invoelbaar gemaakt. 3,0*.

Van de zomer nog zelf op de Stromboli geweest, dus leuk om een film te zien die de Stromboli als decor heeft. Tot mijn verrassing een Nederlandse film, wat er ook wel van afspat met expliciete scènes die typisch voor Nederlandse films zijn, zoals een lukrake seksscène en het shot waar we de hoofdpersone zien plassen op straat.

De hoofdpersone doet me aanvankelijk denken aan een familielid en dat is geen aanbeveling. Uiteindelijk blijkt het een psychologisch drama te zijn wanneer de hoofdpersone bij de groep terechtkomt. Aanvankelijk had ik het idee dat het wel eens om een soort sekte zou kunnen zijn, maar de leiding blijkt echt begaan te zijn met de deelnemers en hun traumaverwerking. Geen idee of dit nou echt deugdelijke therapie is, het ging nogal ver, maar het levert in ieder geval een interessant plot op.

Het probleem van films als deze is echter dat erg diepgaande psychische problemen binnen het tijdsbestek van een enkele film opgelost zouden kunnen worden en daar geloof ik niet in. Het zorgt ervoor dat het drama niet helemaal bij mij aanslaat, terwijl het drama eigenlijk het centrale element in deze film is (en niet elementen als audiovisuele beleving, ook al zitten er soms mooie shots van de Stromboli in). 2*.

Oei! Een half uur lang had ik het idee dat ik naar een slechte kinderfilmzat te kijken. Daarna maar afgezet.

Tijdverspilling.

Op zich voor een Nederlandse film wat ongebruikelijk - het is tenminste eens een keer geen romcom, en de hoofdpersoon is ook niet iemand die je er van verdenkt met een babboebakfiets rond te rijden. Maar narratief is het wel gewoon om te janken - en de grootste fout is nog wel dat de hoofdpersoon nergens ook maar in de verte iets herkenbaars of charmants heeft. Met het voorspelbare gevolg dat je de hele film lang zit te wachten of die vulkaan nog eens uitbarst, want dat lijkt het enige positieve einde aan wat verder als een te lange zit aanvoelt. Wel een leuke cast op zich, maar ik had ze liever in een betere film zien spelen.

Ik heb me wel vermaakt met deze film. Zo slecht als hij hier wordt afgeschilderd vond ik hem niet. Begint inderdaad nogal theatraal en karikaturaal, maar word gaandeweg wel serieuzer en gaat ook wel ergens over. Toegegeven, ik zou ook niet graag in zo'n groep terechtkomen, en die Jens is natuurlijk regelrecht een griezel. En dan dat slot, nogal larmoyant. Maar Elise Schaap kan dus nog wel wat meer dan potjes groente verkopen en draagt deze film bijna in haar eentje.

Wat bizarre film waarbij Elise Schaap als hoofdrolspeelster plotseling in een bijzondere therapeutische sessie komt. Bij de film haakte ik halverwege bijna af de tweede helft werd toch wel weer beter.