Alle Reden übers Wetter (2022)

De titel is wat misleidend want over het weer wordt in deze film niet gesproken. In het universitaire milieu waarin hoofdpersonage Clara zich bevindt, praat men hooguit over het weer als exponent van een discussie over het klimaat. Ook in haar privéleven is Clara niet omringd door mensen met een grote interesse over de dagelijkse weersvoorspellingen en is er weinig aandrang om over het weer te causeren.

Levert dit gegeven de film nu een stortvloed aan interessante gespreksstof op? Nou, nee. Niet echt. Aan informatievertrekking doet de film amper. Om die reden borrelen er tijdens het kijken steeds meer vragen op die maar niet worden beantwoord. Een frappant voorbeeld van zo’n vraag betreft de afkomst van Clara en de maskerade daaromheen. Clara stamt uit een boerengehucht in het voormalige Oost-Duitsland. Zij verbergt die achtergrond voor de welgestelde elitaire collega’s aan de universiteit en gaat helemaal op in dezelfde hooghartige manier van doen. Waarom Clara, die wel een houterige maar niet per se een onzekere indruk maakt, dat heel consequent doet, is een van de prangende vragen die ik mij steeds stelde. Ik kreeg de indruk dat er iets meer dan pure schaamte aan de hand was. Maar wat dat dan zou kunnen zijn?

De film wordt maar zelden concreet. Veel blijft hangen in veronderstellingen. In leegheid. Als Clara een weekendje naar haar ouderlijk huis gaat, koketteert ze gretig met de vage intellectuele exotica die zij als promovendus in de grote stad heeft opgedaan. Intellectuele bagage waarmee ze de eenvoudige burgers hoopt te imponeren. Je zou zeggen dat regisseur en schrijver Annika Pinskes naar een of ander psychologisch conflict toewerkt. Of iets als ontheemding wil thematiseren. Ik veronderstel maar iets. Concreet wordt het immers niet. Soms wenste ik tijdens het kijken vurig dat er over het weer werd gepraat. Dat is ook absoluut niet interessant maar is in ieder geval concreet en voelt tenminste niet zo leeg.