Vous N'aurez Pas Ma Haine (2022)

Deed me sterk denken aan Revoir Paris (Film, 2022), die andere recente Franse film over de aanslagen in Parijs. Vermelde hier vond ik meer gelaagd en sterker dan deze "Vous n'aurez pas ma haine". Desalniettemin ook een film die binnenkomt met de idee zoals de titel het al verwoordt: wat als je geen haat wil uiten ten aanzien van de terroristen die je leven om zeep hebben geholpen?" Het is dat wat het hoofdpersonage Antoine Leiris overkomt.

Waargebeurd en gebaseerd op echte feiten. Geen evidentie. Dat is het zeker niet, want het is niet omdat je niet kan haten, dat het geen pijn doet. Integendeel. Zijn boodschap wordt in de (social) media gretig opgepikt. Mooie kleine tedere film over verdriet en rouw. Fijn in elkaar gezet. Mooi!

13 november 2015. Ik weet het nog goed. De wereld stond in het teken van de aanslagen in Parijs.

En het was voor dit doen nog niet eens zo lang geleden sinds de aanslag op Charlie Hebdo.
Dramatisch moet je zeggen. Maar het ging ook een beetje langs me heen. Toen het gros van de Facebookgebruikers massaal een Franse vlag ging gebruiken voor zijn of haar profielfoto schudde ik weer zuchtend mijn hoofd.
Er is weinig oprechtheid in zo'n actie te bedenken. Je weet dat het automatisch een "apie ziet, apie doet" wordt en de slachtoffers help je er al zeker niet mee.

Maar wat bleek, er bleek ook een andere kant op Facebook te zijn. Daar waar "wereldwijd" iedereen Franse vlaggen ging gebruiken, werden op schaarse voet en lokaal de woorden "Vous N'aurez Pas Ma Haine" op Facebook verspreidt.

Tsja, pas in 2023 krijg je hier weet van, terwijl destijds de Franse vlag in overvloed werd gebruikt...

Deze krachtige woorden en zijn krachtige brief. Je weet dat ze gebruikt gaan worden en je weet door wie. Maar eerst gaan we terug naar het begin. Antoine Leiris is een theaterscriptschrijver die onbewust zichzelf in zijn werk lijkt te vervreemden en waar het soms nogal een chaos in zijn hoofd is. Af en toe moet zijn vrouw Helene hem weer even wakker schudden en wil het zoontje Melvil ook gewoon zijn aandacht. Het is 13 november 2015 en Helene staat vervolgens, na zo'n doodnormale dag, op het punt om met theatervriend Bruno naar het conservatorium te gaan. Voor de rest hoef je niks meer te zeggen.

Het lot van de aanslag sijpelt langzamerhand binnen het leven en dan wel zeker het besef van Antoine. Met de nodige elementen; de telefoon die steeds op voicemail gaat, de sirenes in de stad, de eerste nieuwsberichten... en zoontje Melvil verwacht toch wel echt zijn moeder een keer thuis komen.

Het feit dat het besef erg traag en met een hoop juridistieke omwegen het leven van Antoine betreed lijkt er toe te doen dat hij zijn emoties een gemoedelijke wijze toch in bepaalde plekjes kan stoppen. Zijn wereld stort niet in, hij grijpt niet naar de fles... Althans, van de buitenkant lijkt dat zo, want de diepe zorgen is er wel degelijk. Ook al kan je het lot wel raden. En dan nog kan hij niet teveel zeggen. Zeker als Melvil steeds harder om zijn moeder roept. Maar dan komt het moment dat het zover is.

En of het opluchting is, een verlossing, een bevestiging, dat blijft vrijwel nog onduidelijk. Wel is het duidelijk dat Antoines artistieke krachten, en zijn pen daarbij iets doen wat zijn eerst zo vrijwel anonieme leven voorgoed zal gaan veranderen.

Onbeschuldigend, zonder wrok en zonder vergeldingsdrang weet hij de letters via Facebook over te brengen aan duizenden, zo dan niet miljoenen lezers. Hij zegt gewoon wat hij voelt, hij zegt gewoon de waarheid. En wat de waarheid van de terroristen is interesseert hem niet. De waarheid is gewoon dat zijn vrouw een slachtoffer van ze is geworden.

En dit doet al die Franse vlaggen-filters die er massaal gebruikt werden, op terugwerkende kracht, massaal omver blazen. Maar Antoine is uiteindelijk ook maar gewoon een huisvader zoals velen. Zat hij wel op al die massale aandacht te wachten?

En hoe het eindigt? Misschien moet ik zelf nog beseffen hoe geneeslijk woorden wel niet zijn.

4,0*

Erg mooie indringende film. Zowel het begin waar het gevoel van die dag en de machteloosheid en angst erg sterk worden neergezet, maar ook het drama daarna blijft subtiel genoeg om echt te overtuigen en meeslepend te zijn. De momenten tussen vader en zoon zijn mooi. Dat stuk rond die hele Facebook-post hangt er eigenlijk maar wat bij zelfs (en is ook wat matigjes uitgewerkt verder en stiekem zijn dit de zwakste momenten, alleen dat dankjewel van die vrouw in de metro was ontroerend en fijn gedaan), de film gaat veel meer om rouwverwerking en doorgaan. Mooie sfeervolle beelden, goed geacteerd, boeiend. De film houdt veelal focus (in verhaal en op personages) zonder te veel plot en is daarmee een stuk overtuigender dan Revoir Paris van vorig jaar. 4,0*.