Wela (2021)

De regisseur van de tiger Vanishing Point, met de regisseur van een nog beter Thais drama Manta Rey als cameraman. Dankzij Previously Unreleased alsnog te zien. Ik hou vaak van Thais drama. Vooral als er een moment komt waarin het hele bestaan in een of twee scenes naar buiten komt. Deze film schuurt daar vaak tegenaan, maar heeft net niet zo'n scene die de film helemaal boven zichzelf doet uitstijgen.

Zoals de (engelse) titel al zegt is de film boven alles een film over tijd. En dan vooral over hoe tijd je een compleet andere blik op zaken geeft. Zoals wel vaker in Thaise films gaat het verhaal niet helemaal traditioneel. In sommige van die films zijn er twee verhalen of lopen een bovennatuurlijke wereld en de naturalistische wereld door elkaar. In deze film wordt er vaak heen en weer gesprongen in de tijd. Het verleden en het heden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, hoewel de wereld er heel anders uitziet. In de achtergrond vind een deel van de nogal bewogen Thaise geschiedenis plaats die getekend werd door onder meer staatsgrepen en een machtig leger. Maar de film is veel meer een ingetogen reflectie daarop dan een politieke of historische film.

Nilthamrong heeft klaarblijkelijk goed gekeken naar de films van David Lynch, maar deze film is zo warrig en bij vlagen pretentieus dat je zelf maar moet proberen een en ander aan elkaar te breien. Een kogel wijst erop dat de oude vrouw [Thaveeratana Leelanuja] en de ernstige zieke oude man [Sorabodee Changsiri] elkaar kennen van een incident uit een niet nader verklaard gewapend conflict. Mede omdat Nilthamrong op geen enkele manier duidelijk maakt of zijn scenario sprongen in de tijd maakt, en zo ja welke en omdat er vrijwel geen dialoog is, is het verband tussen de verschillende verhaallijnen erg onduidelijk. Gevoel voor sfeer heeft Nilthamrong wel, maar dat is niet genoeg.