Kandisha (2020)

Bustillo & Maury.

Dit keer op een avontuur in het land van Shudder, een platform die door de jaren heen niet de meest kwalitatieve films heeft toegevoegd aan de wereld van cinema. Kandisha is ook zeker geen perfecte film en ik vraag me af of de makers wel creatieve invulling mochten geven aan het verhaal, maar verder is zit dit zeker op het niveau van de regisseurs.

Lekker grauw stijltje dat de wijken van Frankrijk degelijk in beeld brengt. Ondanks dat het verhaal voor het doen van Bustillo & Maury wat cliché en herhaald is zit het vol met sterke stijloefeningen en aardige sfeerzettingen. Visueel sterk en knap in beeld gebracht met aandacht voor cinematografie en details. Het blijft vanzelfsprekend kaal tijdens de buitenbeelden om de locaties eer aan te doen, maar ook dat voelt nooit lui aan.

Acteerwerk vond ik aan de matige kant en het is jammer dat de kinderen weinig meekrijgen om zich ergens mee te onderscheiden. Ze werken zichzelf in de problemen en proberen daar uit te komen. Dat is alles wat je met ze mee gaat maken, want een introductie zit er niet echt in en unieke persoonlijkheden zal je ook niet zien. Wel met enthousiasme en energie geacteerd maar dat weet onvoldoende te compenseren.

Qua gore kan de film best zijn tanden laten zien. Het gaat nooit ver over de top maar je krijgt hier wel een aantal nare beelden te zien met genoeg gore details. Soms jammer dat de film kiest voor off-screen, want eenmaal het wel in beeld komt steekt de narigheid zijn hoofd even om de hoek. Lekker bloederig en gruwelijk, al blijft een waar bloedfestijn uiteraard uit.

Leuke demon trouwens, jammer dat ze er zo weinig mee doen. Voor het werk van Bustillo & Maury zit dit net wat onder de middelmaat. Als ze echt hun eigen ding mogen doen komen er de mooiste dingen uit, maar als ze overduidelijk in een hoekje worden gedreven gaat de kwaliteit wat achteruit. Niet te veel echter, want het blijft een goed ingevulde en vermakelijke horrorthriller.

De titel verraadt dat het om een Djinn-verhaal gaat. Voor mijn vriendin is dat steeds een no-go. In islamitische culturen zit de angst er heel diep in voor dit soort wezens en die angst wordt traditioneel doorgegeven van oma op kleindochter. Daar hield ik lekker geen rekening mee, maar helaas was de film ook teleurstellend. Een gesluierde vrouw is altijd wat griezelig, maar een gesluierd monster vind ik toch wat te goedkoop en gemakzuchtig. Acteerprestaties waren ondermaats en het script hing met haken en ogen aan elkaar.

Redelijk maar toch wat slapjes voor Bustillo & Maury. Het verhaal is ondanks wat anders al wel vaker gedaan. Doet me ook denken aan Candyman bijvoorbeeld of Bloody Mary in de spiegel zeggen. Qua concept is het dus allemaal niet vernieuwend. Het moet het hebben van de kills. Die zijn in het begin eigenlijk nogal aan de zwakke kant. Dat lijken ze dan later zelf te beseffen en dan gaan de doden steeds brutaler en eigenlijk ook onrealistischer worden.

Nee, deze regisseurs kunnen echt wel beter.

Marokkaanse legende.

Na het zien van 'The Deep House' dacht ik dat Alexandre Bustillo en Julien Maury weer op de goede weg waren, maar dit is dan weer een stap terug.

In 'Kandisha' wordt er een Marokkaanse legende geïntroduceerd waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord, al kun je het wel vergelijken met volksverhalen uit andere culturen. Hier krijgen drie vriendinnen ermee te maken wanneer ze graffiti spuiten in een vervallen gebouw. Nadat één van hen wordt aangevallen door haar ex roept ze de demon op waarna het ene na het andere slachtoffer valt.

Je zou zeggen dat zo een demon je flink de stuipen op het lijf zou jagen, maar dat valt nog vies tegen. Het verhaaltje is namelijk vrij zwakjes, waarbij de bekende platgetreden paden worden bewandeld. Met de cast had ik ook niet zoveel, ondanks dat ze hun best doen; hun personages zijn simpelweg onderontwikkeld.

Wat alleen nog overblijft zijn de aardige kills. Deze worden in het begin nog vluchtig in beeld gebracht, echter wordt dit tegen het einde aan alsmaar beter. Hierbij worden enkele scènes voorzien van de nodige gore. Toch blijf ik het jammer vinden dat men niet de volledige potentie benut van een dergelijke demon, want voor mijn gevoel zat hier meer in.

Al met al een teleurstellende horror uit de koker van Bustillo en Maury. Gelukkig scheelt het dat de speelduur niet zo lang is.

2,5 Sterren.

Maury en Bustillo zijn terug. Althans, het is weer erg lang, en sinds hun TCM-uitstapje, dat ik weer een film van hen heb mogen zien.

Kandisha is een jongeren-in-een-Franse-getto-film gecombineerd met een spookverhaal. De legende van de Djinn.

Wat gaat dat worden.

Het is zeker niet onaardig. De drie meiden acteren goed en de grimmige sfeer van de banlieu is hier weer prominent aanwezig. Hier en daar wat knipogen naar La Haine ook (het dakterras, de verschillende etnische afkomsten van de vriendinnen). Het werkt allemaal best goed. En hoe pakt het spookverhaal uit?

Ja, op zich wel oké. Al is dit al in zoveel vormen en maten gedaan. Spookverhalen vind ik inmiddels wel een beetje achterhaald worden. Ware het niet dat de poging vrij goed was en het gelukkig ook niet soft wordt.

De manier hoe de "gekozenen" het hoekje om gaan is niet mans; maarja, wat verwacht je ook anders van dit Franse regisseursduo. Het verdere verloop wbt deze geest kan je inmiddels wel een beetje dromen.

Inmiddels vrij cliché dus, maar door de creatie en door de het acteerwerk nog vrij vermakelijk.

Laat ik het maar op een tussendoortje houden.

3,5*