Razzhimaya Kulaki (2021)

In een troosteloos betondorpje in Noord-Ossetië ontdekken we dat Ada [Milana Aguzarova] “beschadigd” is probeert Kovalenko wanhopig sympathie dan wel medelijden voor haar op te wekken. Haar vader heeft niet lang meer te leven en haar broer Dakko [Khetag Bibilov] verliest zichzelf in drank en ander onverantwoordelijk gedoe. Oudere broer Akim [Soslan Khugaev] to the spreekwoordelijke rescue. Er is ook nog een niet al te snugger ventje [Arsen Khetagurov] dat van alles met Ada wil doen, maar er valt amper een touw te knopen aan verhaal vol ondoorgrondelijke en onsympathieke karakters. Winnaar van de ‘Un Certain Regard AWard’ op het filmfestival van Cannes, maar ja. Dat is al geruime tijd een brevet van onkunde, helaas.

De film moet het hebben van z’n mysterie: we zien een meisje in een onduidelijke emotionele toestand, daarna een jongen die met haar flirt, daarna nog een jongen die om haar nek vliegt etc waarbij langzaam duidelijk wordt wat de relaties tussen de personen zijn en nog langzamer duidelijk wordt wat er mis is in het gezin van het meisje. Maar uiteindelijk gebeurt er weinig en blijkt wat er mis is datgene wat eigenlijk al wel snel duidelijk werd: de vader van het meisje gunt haar geen vrijheid om te daten omdat hij (en ook haar jonge broer) haar niet kwijt wil (er is daarbij ook een milde suggestie van incest). De kramp van de vader aan het einde waarmee hij haar niet kan loslaten is wel erg metaforisch en wat erna volgt juist vaag in z’n dubbelzinnigheid. De film is vooral psychologisch met aldoor bij die zwaarmoedigheid passende donkere ruimten maar het gebrek aan een verrassing of diepgang in de plotontwikkeling maakt de film ook wat onbevredigend.

Ik ben blij dat ik blijkbaar niet de enige ben die kop noch staart kan krijgen aan dit verhaal. Niet dat het complex is, wel dat het wazig en erg vaag is. We bevinden ons in de regio Noord-Ossetïe, dat is duidelijk met de vlaggen. Beslan en diens tragedie is een weetje. De gebeurtenissen aldaar werpen nog steeds een schaduw over het gezin.

De vader is een stille dominante man, niet zozeer verbaal, maar in zijn controleerbaarheid. De band met de broers van het meisje is hecht, erg hecht bij momenten. Van incest is er niet onmiddellijk sprake, maar ik raakte wel verward met al die aanhankelijkheden. Het meisje kampt duidelijk met een trauma, maar om nu te zeggen dat daar op ingegaan wordt, is ook niet waar. Idem met de vader die maar niet kan loslaten. Om liefde draait het niet echt, verlatingsangst des te meer denk ik.

Vrij oppervlakkig en mysterieus allemaal. Op dat vlak een tegenvaller. Hier kan veel meer uitgehaald worden. Voorts wel authentiek, té misschien, troosteloze omgeving. Prima acteerwerk ook. Typische arthouse, maar ik miste de connectie met het verhaal.

Rauwe film over een beschadigde familie, die nog steeds lijdt onder de naweeën van de Tsjetsjeense oorlog. De grauwe, stoffige omgeving vormt een passend decor voor het donkere verhaal over een jonge vrouw, die als kind slachtoffer was van de terreuraanslag op een school in Beslan (Noord-Ossetië) en op latere leeftijd aarzelend probeert te ontsnappen aan de terreur van haar overbezorgde vader. Je wordt er niet vrolijk van.