Luizenmoeder - De Film (2021)

De luizenmoeder. ging er heen met me moeder vandaag.

De serie zelf is al op het kantje maar heeft voor ieder toch nog wat, maar daar hadden ze het bij moeten laten. De zaal was muisstil en de film was cringe worthy dat ofwel je wil de zaal verlaten op een gegeven moment of blijft zitten tot je tanden zeer doen. Het gaat veel te ver en niet alleen de overdreven typetjes.. het is zo’n chaos dat je de bomen niet meer ziet, in het echt zou de politie er al bij gehaald zijn voor school en de ouders.

Bij note: de zogenaamde jonge lerares heeft bij mij moeder als peuter in de klas gezeten.

Ik beschouw deze film bij bon bini en new kids aan de onderkant van de NL film wereld.

Ik ben echt wel een liefhebber van de serie van De Luizenmoeder, als in dat het echt vaak ontzettend scherp en grappig geschreven was en de vinger vaak op de zere plek legde met verborgen racisme, kleinzerig geneuzel en totaal doorgeslagen ouders. Juf Ank was natuurlijk fantastisch, maar minstens zo goed was de rol van de incorrecte directeur Anton die zonder dat hij het door had elke keer de verkeerde dingen deed en zei. Diederik Ebbinge had dan ook een grote rol bij deze serie, als Anton, maar ook als scenarioschrijver en de mix van ongemakkelijkheid met humor was gewoon erg geslaagd. Diverse afleveringen trokken gewoon 4 tot 5 miljoen kijkers, echt bizar goed.

En toen kwam dus de film. Het is geen spoiler dat Anton niet meer in de film zit, want dit was echt vaak in het nieuws. Diederik Ebbinge had het idee er alles uit te hebben gehaald en wilde weer andere dingen doen. Zijn goed recht, maar enorm jammer voor de film. En jammer genoeg merk je dat, want zonder Anton en zonder zijn scripts blijft er maar weinig over. De film start nog best goed, met het feit dat Anton dus overleden is en zijn uitvaartdienst bezig is met alle oude bekenden erbij, met Nancy die verliefd op hem was en het niet kan verwerken en zich best voor schut zet. Dat soort ongemakkelijke humor maakte de serie goed, maar al snel slaat de film op hol als Ank het allemaal niet meer aan kan als juf en interim-directeur, waarna zeurende ouders versterking regelen om de school te herstructureren, wat door vader Karel moet via digitale lessen en totale controle via spy-cams en dergelijke zodat ze allemaal elk moment van de dag hun kinderen kunnen zien en daarna leerachterstanden willen terugdringen, wat de old school leraren dus niet zien zitten.

En hier ontspoort de film, want bijna ieder karakter word in deze verhaallijn een vervelende karikatuur van zichzelf. Bijna niemand was een naar mens van zichzelf in de serie, maar is dat hier wel geworden tot aan het extreme toe. Nancy is een naar, rancuneus persoon die niet kan accepteren dat Anton en Ank meer dan collega's waren, Karel is een totaal doorgeslagen debiel geworden, het homostel zit alleen nog maar op elkaar te bitchen, Hannah heeft geen enkel oog meer voor haar dochter, Ank slaat zelfs een jongentje en zo blijft het bezig op een niet leuke manier. Richting het einde ontspoort de film helemaal op een flauwe wijze, met de schoolbestorming. Het past niet bij De Luizenmoeder. De serie dikte simpele dingen als Sinterklaas vieren of een allochtoon in de klas erbij krijgen in een blanke groep helemaal aan en maakte het wat groter en ongemakkelijker, maar de film gaat totaal voorbij de grens van realisme.

Gelukkig zitten er nog wel een paar geslaagde grappige dialogen in en zijn Ank en vooral Helma fantastisch. Al krijgt die laatste er een enorm slecht uitgewerkte lesbische verhaallijn bij wat er ook gewoon uit had mogen worden gelaten. En bij haar bruiloft is dan ook weer alles helemaal in orde. Nancy die Ank de meest nare streken leverde en zelfs dingen zei als ''wie weet wat ze thuis met Bradley in haar eentje heeft gedaan'' is weer gewoon geaccepteerd. Ja, sure. Gewoon heel matig schrijfwerk. Ik ging gister dan ook teleurgesteld de bioscoop uit. Er zijn plannen voor een derde seizoen, maar ze moeten zich afvragen of het zonder Diederik Ebbinge de moeite nog waard is.

2,5*

Wat een fantastische film!

Het feest der herkenning, (ik werk zelf in de pedagogiek) bijzonder grappig, maar ook ontroerend en treffend. Hier leverd Ilse Warringa heel speciaal werk af.

Erg leuk! Lastig om in verhouding te trekken met een Hollywood film maar vier sterren zijn wat mij betreft dik verdiend.

En sommige stukjes uit de trailer komen niet terug in de film. Vreemd.

Niet zo hilarisch en dynamisch als de serie.

Rustigere opbouw, uiteindelijk totaal niet onaardig en uiteindelijk een feel good movie.

Meestal is een speelfilm die voortkomt uit een succesvolle serie geen groot succes. Hij valt altijd tegen. Daarom had ik mij voorgenomen om de film los te bekijken alsof er geen tv-serie was. En in het begin lukte dat nog best aardig. Het verhaal van de directeur van de school die vervangen moest worden was een leuke kapstok om een film op te baseren. Maar gaandeweg gingen alle typetjes van docenten, ouders en kinderen steeds meer tegenstaan. Alle typetjes leken nog veel meer opgeblazen en waren vaak een karikatuur van zichzelf. En ook het verhaal ging steeds meer alle kanten op en vertoonde uiteindelijk geen enkele richting meer. Om tenslotte compleet te ontsporen. Slechte film dus die vooral gemaakt is om maar zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Echt voor elk wat wils, maar uiteindelijk vindt niemand het dan meer een echt goede film. Zo'n film is het dus geworden.

De eerste helft van de film was een voortzetting van het ook al niet zo beste tweede seizoen van de serie. Vanaf de helft van de film werd het steeds leuker met hilarische momenten en zelfs ontroerende scenes. Daarom geef ik drie sterren.

Leuke komedie met serieuze ondertoon die redelijk vergelijkbaar is met de serie, maar niet het constante niveau haalt. Het verhaal zit leuk in elkaar en is voldoende genoeg om een film mee te vullen die rondom de school kan blijven afspelen. De vaart zit er goed in en er zit voldoende humor in. Niet elke grap is geslaagd, men slaat soms wat door, maar het meerendeel levert minimaal een glimlach op. De acteurs zitten lekker in hun rol en de nieuwelingen passen zich makkelijk aan. Prima film. 3.5

Van de serie nooit iets gezien, dus daar kan ik geen vergelijking mee maken. Ik vond de film een aangename klucht, waarin opvoedend Nederland een spiegel wordt voorgehouden. Sommige situaties, vooral die waarin ouders tot eigen schade en schande zich overal mee willen bemoeien, zijn goed herkenbaar. Leuk.

Niet grappig. Overbodig. Hopelijk laten ze het hierbij. Verder wil ik er geen woorden aan vuil maken.

Na twee seizoenen kreeg de razend succesvolle serie De Luizenmoeder deze film als afsluiting. Schoolhoofd Anton is overleden en in afwachting van een permanente vervanger neem Juf Ank [Ilse Warringa] het directeurschap over. Niet iedereen vindt dat zo vanzelfsprekend en Juf Ank merkt al snel dat ze haar nieuwe verantwoordelijkheden nauwelijks kan combineren met haar taak als schooljuf. Hoewel enkele karakters uit de serie ontbreken schetst Warringa opnieuw een scherp beeld van de problematiek in het onderwijs waarin volwassenen het doelwit zijn en kinderen veelal het slachtoffer. Veel rake momenten dus, maar het idee om alle losse eindjes aan het eind nog even aan elkaar vast te knopen voelt zeer geforceerd aan.

Stoppen op je hoogtepunt hebben ze bij "De Luizenmoeder" niet begrepen. En dat is te zien. Waar seizoen 1 geweldig was, was seizoen 2 matig. En dan nog deze film...

De humor mist hier gewoon heel erg voor mij. Dit komt door vooral door Diederik zijn afwezigheid.

Ook wilt de film een teveel verhaal vertellen.

Waar je eerder de zakdoeken bijhaalt dan dat je echt lacht.

Helaas geen geslaagde film, die nu echt op ze retour is.

2,0 sterren.

Ik vond de serie erg leuk. De film gaat qua personages wel wat over de top. Met name de betweterige Karel is in deze film een totale malloot. Wel leuk is dat de kinderen wat meer in beeld komen. De niet-afgestudeerde juf van amper 18 jaar doet het enorm leuk als ongeïnteresseerde millennial. De moeder van Bradley is ook fantastisch neergezet als geloofwaardigee asociale uitkeringstrekker.

Maar de grote ster van de show is toch wel Bradley. Een naam die in de serie al vaak viel, in de meest uiteenlopende contexten, maar altijd negatief. Die jongen krijgt nu een gezicht en een achtergrond. En geheel tegen de verwachting in - je gaat zitten voor een flauwe komedie - wist me dit enorm te raken, omdat je weet dat er in Nederland talloze Bradleys zijn, die het zeker in de corona-tijd niet makkelijk hebben gehad omdat ze op school beter af waren dan thuis.

Ik moet bekennen dat ik hier een traantje om heb gelaten.

Heel apart dat andere commentaren op deze site vooral over het gemis van Anton gaan en dat niemand aangegrepen wordt door het Bradley verhaallijntje. Misschien komt dat omdat ik zelf twee zoontjes in die leeftijd heb en het herkenbaarder is? Wat als wij het niet zo goed voor elkaar hadden, dat papa op maandagochtend onder werktijd even een filmrecensie kan tikken... Dan zouden zij ook in die situatie zitten. Vreselijk.

Als komedie is het niet overal geslaagd, maar als licht verteerbaar drama blijft de film wel overeind, zeker omdat het ook een lans breekt voor onderwijspersoneel dat altijd tussen drie vuren in staat. Zeurende, veel te mondige ouders, leerlingen die extra aandacht behoeven en bestuurders die meer met rapportages bezig zijn dan met het welzijn van leerlingen.

Misschien ben ik wel de enige die de boodschap uit deze film haalt in plaats van te zeiken over Anton (Diederik Ebbinge is het in echt trouwens een totale lul en extreemlinkse pusbult).

Meesters en juffen zijn toppers!

3 sterren voor deze film