Biography: The Nine Lives of Ozzy Osbourne (2020)

Morgenavond op BBC 2 te zien.

Het levensverhaal van Ozzy Osbourne wordt gekenmerkt door grote pieken en diepe dalen. Vanaf zijn jongste jaren heeft hij geleerd hiermee om te gaan en daardoor wist hij zich keer op keer opnieuw uit te vinden. Zijn tweede (en huidige) vrouw Sharon speelde daarin vanaf de jaren '80 een sleutelrol. Deze documentaire maakt duidelijk waarom Osbourne 50 jaar na zijn doorbraak met Black Sabbath nog steeds een geliefde en gerespecteerde muzikant en persoonlijkheid is. Dat maakt dit een prima introductie voor degenen die niet zo bekend zijn met het werk van Ozzy en zijn unieke persoonlijkheid, maar voor ingewijden is er niets nieuws aan de zon. Maar zijn slotwoorden zijn in elk opzicht subliem.

Aardige documentaire over de hoogte en dieptepunten uit de carrière van Ozzy Osbourne. Sharon en zijn drie kinderen komen voorbij en uiteraard komt The Prince of Darkness zelf ook uitgebreid aan het woord. Voor de fans is het een groot feest der herkenning en Ozzy komt aaibaar en sympathiek uit de verf.

Enig kritiekpunt is dat de reünie met Black Sabbath nauwelijks aan bod komt en de figuur Ozzy wel erg geromantiseerd wordt. De man heeft extreem onsympathieke kanten, die zeker niet onbesproken blijven maar voor mijn smaak dragen ze in deze documentaire teveel bij aan zijn legendarische status.

Voor mensen die daar meer over willen weten kan ik de biografieën van Ozzy zelf en zijn vrouw Sharon van harte aanbevelen.

I Am Ozzy - Ozzy Osbourne en Chris Ayres (2009) - BoekMeter.nl

Extreme: My Autobiography - Sharon Osbourne (2006) - BoekMeter.nl

A Family Affair.

Dr. Jekyll & Mr. Hyde vind ik na het zien van deze docu een passender titel dan The Prince of Darkness, maar die laatste komt ie natuurlijk nooit meer af - en die werkt ook prima. Ik vond het aanvankelijk enorm boeiend om te zien hoe Ozzy van kleins af aan een geplaagd (arbeiders)kind uit Birmingham bleek te zijn (ik heb me eigenlijk zo goed als nooit écht in zijn geschiedenis verdiept) en vele details te weten te komen, zoals dat hij van zijn vader een microfoon met versterker kreeg en zodoende meteen een streepje voor had bij zoekende bands. Of Iommi die bezoek kreeg van een 'zwarte gedaante' vlak voor Black Sabbath ontstond. Enz., etc..

Al vrij snel weet de band een eigen geluid te vinden om daarna het grote publiek te vinden en dan begint een ware rollercoaster. Eerst met Black Sabbath, dan solo, om uiteindelijk te (in ieder geval tijdelijk) eindigen met de gestoorde coda dat Ozzy, in koninklijk meervoud, besluit dat Sharon dood moet moet. Ik heb indertijd (uiteraard) wel de bekende Black Sabbath nummers leren kennen, maar viel er verder een beetje in tijdens 'The Ultimate Sin'. 'No Rest...' ook nog meegekregen, maar bij 'No More Tears' was ik ongeveer wel afgehaakt, maar die moordpoging heb ik nooit meegekregen. Dat van de vleermuis dan weer wel...

En dan wordt het uiteindelijk meer een familieportret waarbij duidelijk wordt dat drank heel veel kapot kan maken, maar als je een levende legende bent en je uiteindelijk toch in wat rustiger vaarwater komt, er toch een en ander heel kan blijven (hoe het zijn ex en twee kinderen vergaan is, komt hier helaas niet aan de orde). Op zich vond ik die Osbourne soap toentertijd wel leuk, maar als ik het nu weerzie, dan is Ozzy toch wel heel erg aandachtsgeil, zoals ook blijkt uit zijn drang om op het podium te staan en het vele touren wat hij kennelijk (?) altijd is blijven doen, met een hiaat hier en daar. Ach, dat hoort ook bij het muzikantschap en wat is er uiteindelijk ook mis mee? Het is denk ik meer zo dat ik (nog steeds, of steeds meer) gefascineerd ben door die aparte wisselwerking artiest / publiek, niet in het minst in die megazalen waar de totale gekte toeslaat, dat het me zo opvalt.

Extra pluspuntjes zijn tenslotte nog de korte animaties, die niet overlopen van technisch kunnen, maar wel erg leuk gedaan zijn en erg goed vangen wat er in woorden omschreven wordt.

Een eindoordeel over de persoon Ozzy ga ik niet geven. Hij heeft mij magische muziekgeschiedenis geschonken die me nog altijd kippenvel weet te bezorgen. Ik ga ook zijn verdere catalogus nog maar es doorspitten om te horen of daar nog wat bij zit.

3,5*.

ozzy is altijd leuk natuurlijk. Persoonlijk fan van zijn Black Sabbath periode. Daarom ook jammer dat je (zoals te verwachten viel) heel veel te zien krijgt van sharon & the kids.. die ik niet zo boeiend vind. Luister dan toch liever naar verhalen van Ward, Butler & Iommi, of zijn broers & zussen, ik bedoel: normale mensen, die meestal interessanter zijn. Schokkend om Rubin als een soort van yoga goeroe te moeten zien na zijn ZZ Top (99 bullets) periode. wtf.

Sowieso zorgden die 'cameo's' voor niets extra's (Post Malone... wie??).

Beetje minder S. + kids had zeker ook gemogen idd.

Leuk om keer te zien, ikzelf had wel meer van Sabbath willen zien. Maar voor de liefhebber van zijn muziek een must-see natuurlijk. Zelfdestructieve clown, misschien wel beste omschrijving. Ondanks alles toch liefhebbend en vice versa voor Sharon en zijn kids.

3,5*

Uitstekende documentaire over de prince of darkness.