Climate of the Hunter (2019)

Een authentieke vampierenfilm en helemaal in de stijl van de seventies, tot in detail nagemaakt, inclusief het trage verloop met veel 'saai' dialoog, toch lekker absurd. De sferen druipen zowaar van het scherm..

Voor de liefhebber en fijnproever.

Eerlijk gezegd voelde dit voor mij vooral pijnlijk pretentieus aan. Wederom hip gefilmd in een beeldverhouding van 4:3 Waarom keren hipster-regisseurs toch steeds weer terug naar dat formaat? Hé hallo ook al maakt je een film die zich afspeelt in de jaren '70 we leven wel in een het tijdperk van breedbeeldtelevisie!

JA deze film speelt zich af in de jaren 70 en is een mix van art-house melodrama en speelt met een mogelijkheid van vampirisme. Er is een tergend tempo en gebrek aan elke vorm van actie. Of het moet een bloederige tampon zijn, die tijdens het eten wordt overgeven? Alles draait om drie hoofdpersonages die zinloze, meanderende dinergesprekken houden; grappig bedoelde anekdotes of citerend uit passages van poëzie en filosofie. Voordat ze gaan eten laat een verteller weten welk diner (die lijken uit de jaren 50) er wordt geserveerd.

Oké er is prachtige cinematografie! Maar tja het acteren is opzettelijk vreemd en afstandelijk en die opgeblazen gestileerde dialogen helpen ook niet! Tja en om artistiek bezig te zijn, voeg je wat beelden toe die surrealistisch lijken. Maar ik interpreteer ze meer als holle fratsen want ze hebben maar weinig vandoen met de film of het verhaal! De film is doelloos en er wordt niets interessants getoond of gezegd. Het verhaal wil je doen afvragen of Wesley een vampier is of niet. Het interesseerde me niets! Het was vooral tijd uitzitten bij deze kunstzinnige mumble-core.