Undergods (2020)

Sinds films als Jumanji en independance day zien we een toename van films die er mooi uitzien, maar qua inhoud oppervlakkig zijn. Nadat de grote studio films steeds meer op het visuele, de actie en de special effects zijn gaan zitten lijkt het er de laatste jaren op dat ook de kleinere films deze richting op schuiven.

Undergods is een mooi voorbeeld van zo een film. Technisch gezien is er niet veel op aan te merken, de locaties, het licht, muziek en de acteurs het is allemaal prima in orde. Maar je blijft zitten met een grote leegte. In een niet goed uitgewerkte wereld lopen niet goed uitgewerkte personages elkaar niet goed uitgewerkte verhalen te vertellen. Elk verhaal mist een kop en een staart en behalve dat er een interessant sfeertje word geschept gaat deze film nergens naartoe.

Het is zonde want hierdoor komt de film niet uit de sfeer van middelmatigheid. In de Q en A over deze film zegt regisseur Chino Moya dat hij jarenlang heeft geschreven aan het scenario van deze film. Dat het echt los zand was, puur vanuit de emotie geschreven en dat het hem veel moeite heeft gekost om het een en ander toch aan elkaar vast te knopen. Dit zie je goed terug. Zijn zorgen, zijn nachtmerrie is mooi in beeld gebracht maar daar blijft het toch bij. Als je het interessant vindt om een onsamenhangende angstdroom van een Spaanse man te bekijken en daar anderhalf uur voor wilt blijven zitten, dan is dit de film voor jou!

Voor mij persoonlijk was het allemaal te persoonlijk, te navelstaarderig en is er een kans gemist op een interessantere, uitgewerkte dystopie. Er mist humor, spanning en samenhang hier. Het neemt zichzelf net iets te serieus ben ik bang. Wel leuk Sam Louwyck en Jan Bijvoet te zien maar ze hebben allemaal te kleine rolletjes om echt indruk te maken.