L'Ennemi (2020)

Stephan Streker heeft als regisseur twee kwaliteiten die normaal pijnlijk afwezig zijn in Belgische cinema: een passie voor faits divers en een uitgesproken gevoel van geografie. Hoe hij Ostend by night tot leven laat komen, is tastbaar en magistraal. De zielige technobar waar Durieux Japanse whisky zit te zuipen, de imposante lobby van hotel Thermae Palace (de echte plaats-delict was het veel minder imposante en ondertussen gesloten Hotel Mondo). Peter Van Den Begin belichaamt het archetype van de perfecte hotel receptionist, iemand die zijn gasten met een mix van waardigheid en minachting bejegent. Het universum waar Streker ons in meeneemt is één van een sinistere burgerlijkheid, iets wat hij mogelijks van zijn grootmeester Chabrol leerde. Renier is erg goed als Durieux, speelt hem als een verwijfd, zelfingenomen ventje. Hoewel Wesphael zelf natuurlijk ook een echte ijdeltuit is, had ik toch het gevoel dat Renier zich voor zijn vertolking meer liet leiden door het afgeborstelde, voetballers-chic imago van MR-wonderkind Georges Louis Bouchez, met als huzarrenstukje het steeds terugkerende 'je parle pas flamand', wat Durieux haast als pavlov reactie mompelt telkens hij een paar woorden in de Nederlandse taal hoort.

Interessante film van Streker, tevens Waals voetbaljournalist van beroep brengt hier als regisseur een opmerkelijke film die gaat en ook net niét gaat over de befaamde Whespael-zaak waarbij de Ecolo-politicus ongeveer in dezelfde omstandigheden terecht komt als de film.

Dit is zeker geen biografie, de namen zijn trouwens ook anders, maar de link is gauw gelegd natuurlijk. De film is overigens erg sereen. Geen rechtbank, behoudens dat ene onderhoud met de onderzoeksrechter, geen proces, geen media-interviews of verontwaardigde publieke opinies ...

Wel een beetje een ode aan Oostende, de Koningin der badsteden. Dan kan uiteraard Ensor niet ontbreken. Twee maal passeert er een scène in het Ensorhuis. Mét maskers, want maskers verhullen van wat erachter zit. Symbolisch en toepasselijk voor de film. En ook het pompeuze Thermae Palace mag niet ontbreken. Verder wordt voor de figuur Durieux uitgelicht. Gebroken en eenzaam in en na de gevangenis, zijn carrière om zeep.

Uitstekende rol overigens van Jérémie Renier die ik samen met Olivier Gourmet tot de absolute top beschouw van de Waalse cinema (en daarbuiten). Stijlvolle film met een cast die zich kwetsbaar kan opstellen. Leuke kleine rolletjes ook voor Vlamingen Peter Van den Begin, Bruno Vanden Broucke en Sam Louwyck.

Ik vraag me alleen af in welke gevangenis er gefilmd werd. Daar ben ik niet zo in thuis ...

Poeh, hier kon ik mijn hoofd maar moeilijk bij houden. Gaat over en politucus wiens vrouw dood in de hotelkamer wordt aangetroffen. Beetje vreemd en overdreven allemaal. Teveel overdreven emoties. Ergerde me aan de passionele liefde van de twee. Het lijkt of ze elkaar overal willen bespringen. Of de vrouw zelfmoord heeft gepleegd of dat de minister haar vermoord heeft is nog niet bekend maar hij wordt opgesloten in de gevangenis. Samen met een moordenaar in een kleine veize ouderwetse cel. Heel onrealistisch. Op de luchtplaats is een andere man die hem lange verhalen verteld waar ik niet naar geluisterd heb. De minister zelf blijkt geen grote prater.

Vrij statische maar degelijke rol van Jérémie Renier.
Er hangt een behoorlijk desolate sfeer in de film. Het is een mysterieuze film die alleen net iets te vaag blijft om je echt te pakken.
Je krijgt nou niet echt hoogte van het hoofdpersonage. Het is geen man met een duidelijk profiel (behalve een glimp van zijn politieke leven) . Heeft hij geen vrienden ofzo? Door de traumatische gebeurtenis verkeert hij in een existentiële crisis, zoveel is wel duidelijk.
De relatie met zijn vrouw was al geen gezonde en alcohol verpestte veel. Hij was zo lam en zo ver heen dat hij sowieso niet meer kan herinneren wat die nacht gebeurd is?
De scènes in de gevangenis zijn vrij origineel.
Vanwege Alma Jodorowsky sowieso de moeite waard om eens te zien.