Nackte Tiere (2020)

De film draait om vijf jongeren op de rand van volwassenheid. Emotioneel losgebroken uit het ouderlijk huis en zonder duidelijke levensoriëntatie, leiden ze min of meer hun eigen leven. De groep is de spil in hun bestaan. De vijf groepsleden brengen hun tijd door met hangen, blowen en kiften. Het besef dat de toekomst wacht, gloort lichtjes aan de horizon.

Een specifieker verhaal vertelt de film niet. De kijker wordt in de dagelijkse routine van de groep getrokken. Een groep die overigens erg gesloten is. Slechts hier en daar gunt de film je een blik over de rand en krijg je een minieme indruk van hetgeen zich buiten deze microkosmos afspeelt. Ouders en opvoeders lijken niet te bestaan. De groep is op zichzelf aangewezen. Volwassen worden gebeurt zonder de buitenwacht. De jongeren moeten elkaar opvoeden. Elkaar steunen, straffen en troosten.

Katja is het interessantste personage. De spil in de groep. De officeuze leider. Object van verlangen en het meest degelijke personage. Het meest uitgewerkte karakter. Zelfs van haar kom je weinig te weten. Met een glimpje troebel verleden dat voor weinig interpretatie vatbaar is en een vleugje vaag toekomstperspectief moet je het doen. Wezenlijke duidingen over haar motieven en diepe inzichten in haar gevoelsleven zijn niet aan de orde. Daarvoor ontbreekt het haar aan fatsoenlijke karakterbouw. Katja is een schim. De andere personages zijn dat zelfs nog meer.

Een heus plot heeft de film niet. De film concentreert zich op de belevingswereld van de groep. Niet diepzinnig en weinig boeiend. De film bestaat uit een reeks losse indrukken. Uit structuurloze associaties. Uit rommelig en impulsief camerawerk. En dat alles geperst in een benauwend vierkant beeldformaat. Emotionele binding met de film en zijn personages vindt niet plaats. Een diepe indruk maakt de film dan ook niet. Lijkt me niet goed voor een film die duidelijk niet als lichtzinnig amusement is bedoeld.