Diner (2019)

De nieuwe Ninagawa is geweldig.

Ninagawa mag stilaan naast mensen als Nakashima gaan staan, want elke film die ze maakt is raak. Jammer genoeg is haar output redelijk beperkt, hoewel 2019 een goed jaar was en er zowaar twee films van haar te bewonderen zijn. Deze lijkt misschien nog meer op Smuggler van Ishii, maar die zullen de meeste mensen niet kennen denk ik.

Hoewel de film wel wat te vertellen heeft in de marge, is dit toch vooral puur entertainment, met prachtige decors, weirde personages en een extreem kleurrijke vormgeving. Acteurs doen het goed, met enkele geniale bijrolletjes en de soundtrack is een absolute meerwaarde. Leuk om te zien dat ook dat aspect van haar films eindelijk vol tot z'n recht komt.

10 jaar geleden was dit instant cult geweest, nu kijkt er niemand meer naar om. Beetje jammer, maar ik laat het verder niet aan mijn hart komen. Zolang Ninagawa dit soort films kan blijven maken heb ik helemaal niks te klagen. Ondertussen ook wel benieuwd naar die andere film die ze in 2019 gemaakt heeft, dit is in ieder geval wel weer een erg sterk visitekaartje.

4.5* en een uitgebreide review

Zoals verwacht bij deze regisseur is dit erg fraai gestileerd, en toch kon het me niet helemaal grijpen. De personages mogen vreemd zijn, echt interesseren doen ze me niet; het hoofdpersonage is eigenlijk het minst opvallende karakter, en toch boeit ze het meest (wat wellicht ook komt door de charme van de actrice) en dat is niet helemaal een goed teken. De bombastische introducties van de personages maakt ze nog niet episch helaas.

Muzikaal staat Dvořáks Negende symfonie, met name het langzame deel, centraal. Een beetje een clichéstuk als ik eerlijk mag zijn, maar mooi is het wel. De liedversie ervan had van mij dan weer niet gehoeven, hoe mooi de begeleidende beelden ook zijn. Verder komt ook Fauré's requiem voorbij, wat passend was gezien de scène. Meer dan het scherzo uit Dvořáks symfonie, waarvan het gebruik wat willekeurig aanvoelde. Wat dat betreft was de elektronische muziek op andere momenten is eigenlijk wat effectiever.

Visueel dus erg mooi gestileerd, maar toch had ik ook hier het idee dat de voorganger Helter Skelter net wat beter, met meer detail, was. Kortom, het is het toch allemaal net niet, waardoor de film uiteindelijk op 3,5* blijft steken.

Zalig!

Het heeft in verband met beschikbaarheid even geduurd maar dankzij wat hulp heb ik deze gister toch kunnen zien. Ze zeggen geduld wordt beloont en dat bleek in dit geval zeker op te gaan. Het is hier al gezegd maar Mika Ninagawa mag zich prima in het rijtje met Tetsuya Nakashima (en uiteraard ook Ken Ninomiya) zetten als het gaat om mooifilmerij. Heel vaak heb ik bij shots wel verbeterpunten in m'n hoofd (effectiever kleurgebruik, andere camera angle, andere edit) maar Mika doet niet alleen precies wat ik wil zien, ze overtreft de boel ook nog eens.

Elk shot leeft (die schilderijen is een simpel voorbeeld) dankzij prachtig kleurgebruik, gevarieerd camerawerk, een effectieve soundtrack (aanwezig, maar nooit teveel of te weinig), en heerlijk gekke personages. Die personages deden me een beetje aan Sono denken, lekker geschift, gewelddadig, maar ook zeker hilarisch. En hoewel de film tegen het einde wat te zweverig wordt (je moet je dromen najagen enzo) is het vooral knap dat de stilering gewoon 117 minuten lang perfect is.

Zo voelen andere films van 2 uur met een dergelijk klein plot al snel lang aan, maar dankzij de stilering, uitwerking van de personages, en voldoende humor blijft het 117 minuten lang genieten geblazen. Overigens zien de gerechten er echt zalig uit.

4.5*