In de Armen van Morpheus (2019)

Vanaf donderdag 9 juli in de bioscoop (DOXY)

Anders dan de gebruikelijke documentaire is deze film geen onderzoek naar slaap of slaapstoornissen, maar lijkt de regisseur meer de psychische gesteldheid bij slaapstoornissen in beelden (en geluiden) te willen uitdrukken: wetenschappers krijgen we niet te horen en sowieso is er weinig tekst. Wellicht slaagt de film daar redelijk in – ik zal niet zeggen dat de film met z’n gerichtheid op beelden slaapverwekkend is – maar juist omdat slaapstoornissen interessant zijn, omdat ze het leven en zelfs de persoonlijkheid van de getroffene kunnen veranderen, had ik wel wat meer informatie bij de beelden willen hebben. Het interessantste van de film zijn misschien de filosofische vragen of noties die sommige patiënten stellen, bv. wie men is als men droomt of dat je slaap nodig hebt om jezelf even kwijt te raken, maar vanwege de aard van de documentaire worden dergelijke kwesties niet uitgediept. Al met al is de film een soort Nachtdieren maar dan zonder de charismatische Ryanne van Dorst.

Marc Schmidt spreekt met verschillende mensen die lijden aan narcolepsie of een andere vorm van slapeloosheid en probeert te visualiseren hoe zij hun nachten beleven. Dat blijkt net zo verschillend te zijn als de manier waarop ze proberen er iets aan te doen. De één verwerkt haar droombeelden in schilderijen, de ander probeert via medisch onderzoek te achterhalen wat er precies aan de hand is, iemand anders kan alleen van een chronische kriebel in de benen af komen door nachtelijke wandelingen te maken en de frontman van The Ex probeert de geluiden in zijn hoofd die hem wakker maken om te zetten in muzikale geluidseffecten. Fascinerend.