Romeo and Juliet (1976)

A plague o' both your houses!

Ik weet ondertussen al niet meer hoeveel keer ik het toneelstuk van Shakespeare heb gelezen, maar dit is volgens mij wel de 3e "echte" verfilming - films zoals Gnomeo & Juliet niet meegerekend - die ik ondertussen heb gezien van Romeo & Juliet. Vanwege mijn voorliefde voor het bronmateriaal leek ik ook de films wel te kunnen waarderen (Romeo and Juliet uit 1968 kreeg 4.5* en Romeo + Juliet uit 1996 kreeg 4*) en ik was dan ook wel benieuwd wat deze televisiefilm ging geven.

En ja hoor, ook hier kon ik wel mijn weg mee. Joan Kemp-Welch levert een erg getrouwe versie af qua dialogen en eerlijk gezegd, dat vind ik nog altijd het leukste om te horen. Dat oude Engels, die finale uitspraak (For never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo) geeft nog altijd kriebels, gewoon het drama op zich, ...Het blijft simpelweg materiaal om U tegen te zeggen en het blijft genieten. Zeker ook omdat Kemp-Welch hier ruimschoots de tijd voor neemt, want met een speelduur van meer dan 3 uur is dit dan ook een stevige zit te noemen. Vervelen doet het echter nergens en het is dan ook jammer dat je voelt dat dit gewoon een productie met beperkte middelen is. De aankleding van de personages is op zich nog wel goed gedaan, maar de decors neigen wel erg hard naar bordkarton en de vechtscènes ogen wel erg knullig. Dan deed Franco Zeffirelli het in '68 wel een stukje beter met het gevecht tussen Mercutio en Tybalt.

Vraag me ook af wat nu net het nut was om eigenlijk al vanaf de eerste seconde de climax te verklappen. Oké, ik denk dat er maar weinig mensen zijn die hier bewust aan beginnen die effectief niet weten hoe het verhaal eindigt, maar net voor schooldoeleinden zou je dit toch open kunnen laten. In ieder geval is er gelukkig qua cast niet echt beknibbeld op de kwaliteit. Het verbaast me trouwens wel dat Christopher Neame reeds 29 jaar was, ik dacht dat hij (en Ann Hasson) qua leeftijd meer in de richting van het bronmateriaal lag. In ieder geval weinig op hen aan te merken, hoewel Neame wel overduidelijk de betere acteur van de twee is maar Hasson weet wel naar het einde het laken naar haar toe te trekken. Toffe bijrollen ook nog van onder andere Clive Swift, die me in - tegenstelling tot in Gaston's War - deze keer wel kon overtuigen in een niet-Keeping Up Appearances rol, als Friar Lawrence.

De film staat in 2 delen op Youtube en afgaande op de reacties daar wordt dit vandaag de dag nog steeds gebruikt voor schooldoeleinden, in een verscheidenheid van landen trouwens. Ik heb deze versie in ieder geval nooit eerder gezien (weet ook niet of ik zou gewaardeerd hebben eerlijk gezegd) en hoewel hier echt wel goede stukken inzitten, is deze versie nagenoeg op alle vlakken minder dan die van Zeffirelli. Die van Baz Luhrmann is te lang geleden maar dat is ook een meer moderne versie.

3.5*