Wei (2019)

Waarom dit 5 sterren scoort? Dit is een documentaire gericht op dementie. Wat houd het in om mantelzorger te zijn? Deze documentaire beantwoord deze vraag. Dit is een documentaire die realiteit is. Ruud laat precies zien wat het is om een vader, partner te hebben met dementie. Hij laat de mooie kanten zien, maar ook de mindere kanten. Iedereen zou deze documentaire moeten zien! Wat een aanrader.

Vijf sterren omdat het met afstand de beste documentaire is die ik vorig jaar gezien heb. Op dramatisch vlak groots, op emotioneel vlak raak, filmisch ook nog eens interessant en bij momenten zelfs enorm grappig.

Deze film geeft het aan zoals het vaak in de thuissituatie gaat. Is zeer realistisch heel herkenbaar. Mooi dat de familie zich zo heeft durven open testellen. Lijkt me ook zeer pijnlijk om je vader van zo dicht bij af te zien takelen en boos te zien worden.

Roerend portret. Invoelbaar. Had alleen graag wat leeftijden en jaartallen gezien, bijv. bij het huwelijk. Vader qua uiterlijk weinig veranderd. Mooi slank, mooie kop met haar die deed denken aan Van Warmerdam. Oud worden en aftakelen, het is en blijft moeilijk om mee om te gaan, zeker als het een lieve vader was. Ik had die helaas niet... Ik lees net dat vader Jaq 77 is geworden. Dat is niet echt oud. Paul McCartney staat zonder onderbreking 3 uur op het podium, en is juni 78 geworden. Maar daar gaat het niet om. Het leed is er niet minder om. Wel ben ik buitengewoon geinteresseerd waarom sommige mensen tot op hoge leeftijd zo ad rem kunnen zijn (ik noem een Jan Terlouw), waar anderen aan het aftakelen zijn.

Mooie film die mij erg ontroerde. Ontzettend heftig, naar en verdrietig om de achteruitgang van Jac te zien. Ook pijnlijk om de enorme worsteling van zijn vrouw te zien, en begrijpelijk dat het ook moeilijk was voor haar en de kinderen. Dementie treft het hele gezin en dat maakt deze documentaire goed duidelijk. Ik had wel meer over de Jac van voor de dementie willen horen/zien, maar ik vind het een sterke, intense en gevoelige film. 4*

Familie Lenssen: Dank voor jullie openheid en het durven delen van de breekbare kwetsbaarheid.

Een voortdurend loslaten, bij leven rouwen om wat er niet meer is. Elke dag een beetje meer afscheid nemen tot het afscheid definitief is. Gecondoleerd.

Ontroerende en pakkende documentaire over dementie. Sterke kijk hoe groot de impact is op Jac zelf, maar ook vooral op zijn vrouw Ria. Haar machteloosheid en frustraties zijn haast tekenend hoe zwaar het soms voor haar ook is. De angst voor wat komen zal wordt ingevuld door de vraag wannéér de dag komt en niet door óf de dag komt.

Het afscheidsproces is er één van elke dag een beetje minder, een proces die je tot je binnenste raakt. Zeer confronterend...Wei is minimalistisch gefilmd, maar o zo raak. Emotioneel zeer sterk en de intimiteit tussen beiden komt sterk naar voren.

Mooie verwijzingen ook naar de wei en de dieren, de taken die Jac op zich nam, maar dag na dag moeilijker werden. Het was een deel van zijn leven of van het gezin, maar wederom iets dat hen ontglipte, net als JAC zelf.

Uitstekende documentaire waarin het aftakelende proces van dementia wordt vastgelegd. Vooral een persoonlijk en intiem portret, waarbij de regisseur zijn eigen vader filmt. Door de oude beelden van vroeger van het echtpaar wordt de vergankelijkheid van het leven duidelijk zichtbaar. Tegen het einde zijn er een aantal aangrijpende momenten.