Ik Ben Er Even Niet (2019)

Vanaf 20 juni in de bioscoop (Amstelfilm)

Zelden zo'n opdringerige, repeterende soundtrack gehoord als hier met de pianomuziek. Er komt ook geen einde aan. Vrijwel de hele documentaire.

Mijn vriend heeft dit ook, en voor hem was het best apart om ook eens anderen te zien, die hun ervaringen deelden. Hij heeft zich, vooral in zijn jeugd, toen het nog een stuk heftiger was, hier vrij alleen in gevoeld. Er werd vaak raar op gereageerd door veel mensen, en thuis gingen ze er ook wat apart mee om. En dan nog altijd maar naar het ziekenhuis, die vervelende onderzoeken ondergaan, en de vele restricties...

Hij is er nu in zo'n mate overheen gegroeid dat hij zijn rijbewijs mocht halen, ruim 2 jaar terug. Maar het regeerde zijn leven voor een groot deel.

Vond het zelf ook fijn om er een beetje in te duiken, al heb ik na deze docu af en toe het gevoel er nog minder van te snappen als buitenstaander.

Naar mijn idee werden er wellicht een aantal zaken door elkaar gehaald. Ik kreeg iig een vleug van kenmerken gelinkt aan HSP, ADHD en autisme mee bij de meeste mensen in deze doc. Nu schijnt dat verband met epilepsie er ook vaak te zijn meen ik? En dan is er misschien het gevaar dat alles op die absences wordt gegooid natuurlijk... Maarja, dat is enkel een gedachte die zo nu en dan in me opborrelde. Het blijft natuurlijk super mysterieus allemaal en dat gevoel heeft de maker goed over weten te brengen iig.

Ik had nog nooit gehoord van epileptische absences, maar het onderwerp sprak me wel aan. Ik moet zeggen dat ik het erg vaag gebracht vind, wat waarschijnlijk ook expres zo is gedaan. Het is voor mij geen film waardoor ik het goed ga begrijpen. Je kunt het sowieso het allerbest begrijpen als je zelf ervaring hebt met epileptische absences, zoals voor alles geldt. Het vage vind ik echter ook iets moois en dromerigs hebben. De film is haast een soort trance. Lastig te volgen, maar redelijk interessant. 3*