Alain Delon, Cet Inconnu (2015)

Zelfs in de korte versie zit een scène uit Plein Soleil: het uitpakken van zijn koffer.. Nota bene met commentaar over wat René Clément zo fascinerend vond aan zijn manier van bewegen.

Ondertussen zo´n 40 films met Delon gezien. Goede acteur en wist ook best wel iets over zijn achtergrond. Dat hij zoveel invloed als producent kreeg heb ik gek genoeg nooit geweten. Dat is dan wel weer fijn aan deze documentaire

Echter, de korte versie gezien. Helaas zijn eerder genoemde Close Up portretten allemaal ingekort en bij allemaal mis ik het en ander. Opvallend genoeg hebben ze ook allemaal een zelfde soort aanpak, die de kijker net genoeg kan intrigeren; voldoende context maar nergens bovengemiddeld interessant. Denk dat een langere versie wellicht net een halfje extra zou kunnen opleveren, maar dat is giswerk.

Astérix aux Jeux Olympiques komt voorbij als zijn laatste filmrol, wat echter niet klopt. Wel is deze rol, eentje met een knipoog, voor de documentaire uiteraard het mooiste om mee te eindigen.

Duizendpoot Delon

Ik heb de voorliefde voor Alain Delon eigenlijk bijna met de paplepel naar binnen gekregen. Het was mijn vader die indertijd naar Duitse en Franse zenders keek en daar veel films met de Franse ster zag. Hij moet toen jonger zijn geweest dan ik nu ben en toen ik me een aantal jaar geleden voor Franse films begon te interesseren was er één ding dat hij altijd zei: als je iets van Alain Delon vindt, koop het dan. Zo gezegd zo gedaan en hoewel het oeuvre van Delon soms wat lastig te vinden is, passeerden ondertussen toch al de nodige films. Persoonlijk vind ik hem het beste in zijn films met Luchino Visconti als regisseur, maar ook films als La Piscine mogen er absoluut zijn.

En die films komen hier ook aan bod, zelfs in de korte versie. Het blijft dan ook erg vervelend dat de openbare omroep om de een of andere reden nooit de volledige documentaire uitzend maar altijd een verknipte versie toont. Dit smaakt alleszins naar meer en het is dan ook fijn dat regisseur Philippe Kohly deze keer wel de goede balans weet te vinden tussen interviews en filmfragmenten, dat was met Marlon Brando, un Acteur Nommé Désir toch wel wat anders. Kohly neemt echter zelf geen interviews af en probeert vooral op een heldere manier het levensverhaal van zijn onderwerp in beeld te brengen aan de hand van oude interviews en gesprekken. Veel archiefmateriaal dus en dan blijkt dat Delon naast een goed acteur ook gewoon wel een fijne verteller is, maar het is misschien nog wel het stukje achter de schermen bij Astérix aux Jeux Olympiques dat nog het leukst is. Beetje jammer dat Kohly laat uitschijnen dat Delon na die film op pensioen is gegaan (wat niet klopt: hij maakte na de Astérix film onder andere nog Un Mari de Trop in 2010 en Une Journée Ordinaire in 2011) maar het is wel inderdaad zijn laatste bioscoopfilm en het vormt een mooie afsluiter voor de documentaire. Verder vooral een aantal leuke weetjes (ik wist wel wat over zijn relatie met Romy Schneider maar bijvoorbeeld niet dat ze nog mee was gegaan naar die première, puur en alleen om hem te steunen) waardoor je naderhand toch het gevoel hebt dat je een iets beter beeld van de Fransman hebt.

Het begint tegenwoordig schering en inslag te worden, maar ik hou vaak een halfje achter de hand voor als ik eens de volledige versie te pakken krijg. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat nog niet vaak is gebeurd, maar van een documentaire van 89 minuten maar 52 minuten overhouden.. Het is toch een serieuze knip. Kijkt in ieder geval wel lekker vlotjes weg door de korte speelduur en het gebruik van het archiefmateriaal is fijn om te zien.

3.5*