Chuskit (2018)

Niet voor het eerst binnen de wereldcinema wordt de (on)mogelijkheid om naar school te gaan in een film gegoten. Wat voor ons evident en zelfs verplicht is, is dat in vele andere landen of onherbergzame gebieden zeker niet. Ik zag al soortgelijke films uit Afghanistan, Nepal, Bhutan, China ... noem maar op. Deze Chuskit valt perfect binnen dit rijtje.

Een film ook voor een jonger publiek en kan dus best zijn plaats vinden op het JEF festival. Wanneer door een ongeval Chuskit niet langer naar school kan, kommert ze thuis weg van verveling en eenzaamheid. Hoewel ze een zorgzame familie heeft, is er weinig begrip om haar naar school te sturen omwille van haar verlamming. Dat men niet eerder gekomen is om het pad letterlijk te effenen is me een raadsel, maar het was hartverwarmend.

Bij momenten ook grappig (voor sommigen misschien irritant) wanneer Chuskit niet op haar mondje is gevallen en erg koppig uit de hoek kon komen.

Ik vond het wel een mooie film. Al was ik gefrustreerd door de ouders en grootvader. Schaamde Chuskit's ouders en grootvader zich omdat ze gehandicapt was??? Want ze mocht niet naar buiten, niet naar school,... Zo dom van haar ouders en grootvader!!! Een meisje met een beperking moet naar school, al is het in een school voor kinderen met een handicap. Dan kunnen ze goed behandeld worden met hun handicap.

ZO ERG dat het een waargebeurd verhaal was. Hoe kon het meisje als ze 9 jaar was, naar school? Als ze niet eens wist wat 2 + 2 was, of 2 x 2???

Zo erg! Ik zit echt met dat meisje in. Het moment dat ze wel een verrassing kreeg van haar broer ontroerde me.