Bruce Lee and the Outlaw (2018)

De ‘outlaw’ uit de titel is een goedaardige jongen met een schrijnend verleden. De springende camera-impressies van Vandebrug vangen een persoonlijk verhaal dat laveert tussen de hoop van een eerlijke lach en de pijnlijke realiteit van verwaarlozing en verdovende middelen. Voor Nicu en de meeste andere straatjongeren gaat Aurolac, een verfverdunner die de honger stilt, vooraf aan een drugsbestaan. Ook Bruce Lee kan daar geen verandering in brengen. Vandebrug’s portrettering van deze enigmatische figuur is bewust ambigu en wars van veroordeling: Lee’s oprechte zorg voor de gemeenschap moet opwegen tegen een stelselmatig gebrek aan gezondheid en de onafwendbare lokroep van de criminaliteit.

De film is op zijn scherpst als Vandebrug in dit licht de machtsdynamiek tussen de gemeenschap en de staat (en deels ook tussen de rijken en de armen) onderzoekt. Een van de belangrijkste vraagstukken omvat de mate waarin een figuur als Lee verantwoordelijk kan worden gesteld voor het accepteren en doorgeven van zijn levensstandaard. Is het misdadig om een straatjongen als Nicu Aurolac te laten snuiven? Zo ja, wat is het alternatief als niemand anders zich over hem en zijn leeftijdsgenoten ontfermt? Eén ding wordt in de documentaire duidelijk: van de staat en de staatstelevisie hoeft de gemeenschap niets te verwachten.

Klik om de volledige recensie te lezen

Momenteel dus op MUBI te zien.

Bijzondere en heel aangrijpende documentaire. Een die erg veel geeft om zijn onderwerp, nooit de hoop tussen alle ellende kwijtraakt en ondanks dat regisseur en hoofdpersoon een diepe band hebben nooit ook maar in de buurt komt van ijdelheid of vals sentiment.

Nicu is een Roemeense straatjongen die in de film zes jaar wordt gevolgd. De kleine stukjes die we over zijn verleden te horen krijgen verraden een vreselijke jeugd en de man die hem onder zijn vleugels neemt, Bruce Lee, die al op straat leeft sinds de revoltie van 1989 toen de weeshuizen (die geen beste reputatie hadden overigens, zo slecht dat ik dat nog uit eigen herinnering weet) hun deuren sloten. Bruce Lee is een vaderfiguur in de chaos van de straat. Een die het initiatief neemt om hun woonplek in de tunnel flink op te knappen. Een die Nicu beschermt tegen veel van de gevaren van de straat, maar zeker niet alle gevaren.

Vandebrug's film niet alleen bijzonder doordat hij heel diep in de wereld van Nicu doordringt, maar ook door de vorm van de film. Vaak knap subjectief gefilmd vanuit de belevingswereld van Nicu. En de Nicu van het begin en het einde van de film die commentaar geeft op zijn eigen verhaal van de afgelopen jaren.

En hoewel zijn leven als Nicu bij de geduldige idealistische Raluca terecht komt, zeker stabiliiseert, trekt de straat ook nog steeds. De riolen waren in belangrijke jaren zijn huis en zijn leven. Ook Raluca accepteert dat ze dat er niet helemaal uitkrijgt. Nicu gaat nog altijd langs de anderen die nog in de tunnels wonen. Maar hij gaat altijd weer terug naar Raluca.