Shinjuku Suwan II (2017)

Yokohama Swan

Oftewel het vervolg in Yokohama op Shinjuku Swan. Die laatste film heb ik vorig jaar nog maar gezien, maar er stond me nog maar weinig van bij. Met name de personages en hun onderlinge relaties waren flink weggezakt. De film doet op een paar vluchtige flashbacks weinig om dat weer op te halen; het gevolg is dat de film nogal warrig op me overkomt.

Afgaande op mijn bericht bij de voorganger, sloeg die bij mij toch een stuk beter aan. De focus lijkt hier wat meer te liggen op de onderlinge politieke spelletjes en minder op de vrouwen en op de brawl gevechten, en dat gaat ten koste van de fun. Beiden nog steeds elementen die een rol spelen, maar wel een stuk minder.

Visueel verzorgd, maar weinig opzienbarend. Zelf nog nooit in Yokohama geweest en ik had gehoopt dat de film iets meer van de stad zou laten zien, maar dat valt op een enkele havenscene na ook behoorlijk tegen. Ook de soundtrack is niet erg bijzonder, waardoor het niet alleen qua plot, maar ook op het audiovisuele vlak een beetje tegenvalt.

Acteerwerk is verder niet slecht. Leuk om Asano in een wat spraakzamere rol te zien, op de een of andere manier staan me vooral zwijgzame mysterieuze rollen van hem bij, maar de wat meer extraverte rollen kan hij ook prima aan.

Misschien dat dit me wat meer had gedaan als ik het gelijk na de eerste film kon zien. In ieder geval niet iets dat je los van die eerste film ziet, maar wat mij betreft was die film wel genoeg en had dit vervolg niet zo nodig gehoeven. 2*.

Fijn vervolg.

Waar de eerste film nog vooral leek op een typische Yakuza film, worden hier ook daadwerkelijke Yakuza elementen toegevoegd. Het wordt daardoor allemaal net iets grimmiger, anderzijds zorgt het er ook voor dat de dynamiek net iets anders komt te liggen en je niet gewoon naar een herhaling van zetten zit te kijken.

Ook erg fijn dat Asano van de partij is. Hij leekt weer wat meer dit soort rollen en films te gaan opzoeken, kan ik alleen maar toejuichen. Sowieso een goed acteur, ook in drogere dramas, maar zie hem toch liever in wat opvallendere rollen.

Verder is dit een film waarin Sono Miike weer achterna gaat. Zijn eerste fullblown sequel, manga bron en wat commerciëler qua insteek, maar zonder die typische Sono touch te verliezen. Wie Miike en de Crows films kent zit nu waarschijnlijk met een stevige deja vu. Maar net als Miike brengt Sono het er gewoon erg goed vanaf.

4.0* en een uitgebreide review

Mij is helemaal ontgaan dat Sion Sono een vervolg had gemaakt op zijn film uit 2015 over de rivaliteit tussen ronselaars in het uitgaanscentrum van Tokio. Niet dat ik daardoor veel gemist heb, want het is goed beschouwd gewoon meer van hetzelfde, zij het dat de actie goeddeels verplaatst wordt naar de havenstad Yokohama.

Net als in de prequel is het kostelijk om te zien hoe protagonist Gō Ayano keer op keer op bloederige wijze in elkaar geslagen wordt om vervolgens een paar scènes later ongeschonden verder te gaan met waar hij mee bezig was. Een kniesoor die daar op let, zullen we maar zeggen.