Hansa Studios: By The Wall 1976-90 (2018)

Muziek en de Berlijnse muur

Het was een aangename toevalligheid: net op het moment dat ik mijn reis naar Berlijn was aan het voorbereiden, bleek Canvas met een documentaire over één van de bekendste muziekstudio's aller tijden op de proppen te komen. Niet eender welke studio zelfs, maar toch wel net degene die zich in Berlijn situeert. In Hansa zijn een aantal legendarische albums opgenomen en hoewel ik sowieso wel van plan was om een bezoekje te gaan brengen, leek me dit in ieder geval een fijne introductie te zijn.

Want als Bowie liefhebber (zijn Berlijn albums behoren weliswaar niet tot mijn favorieten, geef mij maar een Diamond Dogs of Ziggy Stardust bijvoorbeeld) is het natuurlijk een plaats die je moeilijk links kunt laten liggen als je gaat citytrippen. Het voordeel aan deze documentaire is in ieder geval al het beeld dat je van de studio krijgt. Groots in de grote jaren, nu bijna gereduceerd tot een evenementenzaal. De tand des tijds staat voor niemand stil - duidelijk ook niet voor de geïnterviewden - en toch is het jammer dat iets met zo'n allure ondertussen vergane glorie is geworden. Gelukkig is er nog genoeg materiaal beschikbaar om de oude tijden de doen herleven en in dat opzicht is er ook nog genoeg volk beschikbaar die indertijd hebben meegewerkt aan de albums. Mensen zoals Gareth Jones en Eduard Meyer zijn interessante toevoegingen en natuurlijk is het ook altijd fijn om wat muzikanten aan het woord te zien. Daardoor heeft deze documentaire wel eerder iets van een aantal aan elkaar geplakte afleveringen van bijvoorbeeld Classic Albums maar dat kan de pret niet deren.

Temeer omdat het niet altijd even voor de hand liggende groepen zijn. Zo'n groep als Einstürzende Neubauten, het is toch net iets anders dan bijvoorbeeld U2 of Marillion. Verder krijgt niet elke groep evenveel screentime en waren er voor veel groepen precies weinig afgevaardigden. Bono lijkt er maar wat tegen zijn zin te zitten en van Bowie, Iggy Pop en Nick Cave moeten we het enkel maar met archive footage doen. In het geval van Bowie is dat nog logisch, die anderen had ik wel verwacht in plaats van hun gitaristen.

3.5*

Erg matige en vermoeiende documentaire waarin een blik aan bekende artiesten braaf vertellen hoe bijzonder de Hansa Studio was in de jaren 70 en 80. Hier en daar is er wel een aardige anekdote maar over het geheel genomen is het vooral heel veel van hetzelfde. Naarmate de documentaire langer gaat duren lijkt het net of iedereen die aan het woord komt de kijker probeert te overtuigen van de relevantie van de locatie en op een gegeven moment geloof je dat wel.

Enkel de anekdotes van Fish van Marillion. en de zienswijze van Mick Harvey zijn in mijn beleving de moeite waard. Liefhebbers van Bowie, Iggy Pop of Depeche Mode zullen er wel anders over denken maar al het pretentieus geneuzel over hoe speciaal Berlijn was doet eerder afbreuk aan de beleving van de muziek dan dat het iets toevoegt.

Ik heb veel liefde voor muziek en heb zeker interesse voor de achtergrond en de geschiedenis van een studio maar dit was toch wel erg veel vergane glorie en afgaande op de laatste band Supergrass die nog even langs kwam en Lust For Life te verneuken is daar ook een goede reden voor.

In theorie had hier veel ingezeten maar in de praktijk was dit een onthutsend saaie documentaire. Uit respect en interesse voor de muziek heb ik het uitgezeten maar het was een lange zit.

Matig