Tlmocník (2018)

The interpreter heeft een uitgangspunt dat al meerdere malen werd bewandeld waarbij 2 (schijnbare) tegenpolen met elkaar opgezadeld zitten om een bepaald doel te bereiken. De zoon van een nazimisdadiger gaat op stap met een holocaustoverlevende wiens ouders zijn vermoord door diezelfde nazimisdadiger. Beetje cliché misschien, maar het kan wel werken als het goed en sereen wordt aangepakt.

Echt sereen wordt het nooit, eerder erg oppervlakkig en nietszeggend. Geen sterk drama of boetedoening, eerder een licht komisch plot dat nergens echt van de grond komt. De één is impulsief, de ander eerder nukkig en verbitterd, al ontdooit die later wel. Ondanks het feit dat ze het amper willen toegeven, groeien ze toch dichter naar elkaar toe.

Het einde vond ik dan wel weer goed. Kan me best inbeelden dat het niet eenvoudig moet zijn om te leven als "zoon van". De grens tussen loyaliteit ten aanzien van je ouders, de opvoeding en waarden en normen die je daar meekreeg ... is soms moeilijk te rijmen met de werkelijkheid en de misdaden die door begaan zijn. Alsnog een nipte voldoende, al zou ik eerder een 2,75* willen geven mocht dat kunnen.

De film lijkt op Green Book van hetzelfde jaar maar dan met WO II en de jodenvervolging in plaats van slavernij als thematiek: een zoon van een nazi en een zoon van een vermoord joods echtpaar gaan met elkaar op een roadtrip en alhoewel ze ook qua karakter tegengesteld zijn – de een een levensgenieter en de ander uiterst serieus – groeien ze naar elkaar toe waarbij de zoon van de nazi zich bewust wordt van de gruwelijkheden waar de joden slachtoffer van zijn geworden. Het begin is veelbelovend en mengt op geslaagde wijze tragedie en humor maar – zoals hierboven al gezegd – de film blijft wat oppervlakkig en gaat daardoor snel steeds meer vervelen.