Shen Mo Dao (2017)

De oude JWong en Siu-Hung Chung in een nieuw jasje.

Ik had hier wel weer een keertje zin in. Zo'n vintage Jing Wong en Siu-Hung Chung film, maar dan anno 2017. Wong heeft de laatste jaren wel leuke dingen gedaan, maar nooit echt meer zoals in z'n hoogdagen. Dat maakt allicht wel dat deze film eerder geschikt is voor een beperkter publiek, maar aangezien niemand in het Westen naar z'n films kijkt maakt dat weinig uit.

Go big or go home, deze film gaat zowel elke 5 seconden big. En zoals in de meeste Jing Wong films is dat met weinig verfijning, ook niet altijd technisch even mooi. Maar dat houdt hem niet tegen om vlotjes door een hoop onzin te racen. Martial arts, fantasy en was klassieke Chinese legendes vermengen zich tot een verhaaltje dat al 100 keer verteld is, maar da' niet meer dan een kapstok.

Leuk om te zien dat hij weer schaamteloos enkel pop-referenties in z'n film duwt. Weinig relatie tot de rest van de film, maar een Angry Birds/Dragon Ball cross-over grap moet gewoon kunnen in een film als deze. Verder ziet het er ook best kleurrijk en mooi uit, al moet je er dan wel wat bedenkelijke CG bijnemen. Gelukkig steunt de film daar niet alleen op en is het ook een pak functioneler dan bij soortgelijke films.

Jing Wong maakt films op een manier die ik wel kan appreciëren. Zonder al te veel pretentie, maar puur op het amusement gericht. Hij durft daarin ook gewoon een hoop onzin wegknippen om het tempo, de humor en de uitzinningheid te laten primeren. Het resultaat is dan ook hoogst genietbaar en die 90 minuten zijn voorbij voor je het weet.

Maar wie een "goede" film verwacht, gewoon lekker overslaan.

3.5*