La Consolation (2017)

Goede TV-film die zich ontwikkelt als een flashback.

Flavie beleeft een depressie die zijn oorzaak vindt in narigheden uit haar jeugd. In de eerste plaats haar relatie met haar moeder (zelf niet gelukkig in haar huwelijk) die de jeugd van haar dochter als het ware zelf wil beleven en daardoor het 13 à 15-jarig meisje extreem gaat manipuleren en haar in een soort "folie de grandeur" zelfs ondoordacht in de armen van een verkrachter leidt. Eigenaardig in de film is dat Flavie dit laatste gebeuren niet onmiddellijk aan de psycholoog prijsgeeft en zich dat feit plots op het laatst herinnert. Een minpuntje of gewoon het accent op hoe slachtoffers van verkrachtingen het moeilijk hebben om de feiten kenbaar te maken ?

Aldus een wel inhoudelijke film met Lou Gable, goed in de rol van het jonge meisje, al is het wel Léa Drucker, als de moeder, die de meest, gevatte variatie in haar act brengt.

Ik was hier behoorlijk van onder de indruk. Fantastisch spel van de jonge Lou Gable als Flavie en Léa Drucker als de vreselijk moeder die haar eigen ongelukkige leven loopt te compenseren met het zogenoemde 'succes' van haar dochter. Iets wat veel ouders trouwens doen. Movsin vat het hier goed samen, maar ik vond het niet zo vreemd dat de herinnering aan die verkrachting pas aan het eind komt. Dat had die psychiater al aan het begin voorspeld, dat het geheugen traumatische zaken verbergt als een soort bescherming.

Film is trouwens ook in een ander opzicht pikant: als een openlijke aanklacht tegen fotograaf en filmer David Hamilton ('Bilitis'), die na het (hier verfilmde) boek van Flavie Flament (en een aantal andere aanklachten) in 2016 zelfmoord pleegde. Waardoor je zijn films toch met andere ogen gaat zien. We waren misschien destijds te naïef.