Fatum (Room 216) (2017)

Leuk begin, prima opbouw en opeens was daar het einde... Had er meer van verwacht.

Op het puntje van mijn stoel gezeten.

Erg onder de indruk van deze docu.

De film bestaat uit drie delen die de samenvatting niet weergeeft.

De delen die het verhoor weergeven, zijn adembenemend. Maar wat de citaten uit het Hooglied ermee te maken hebben, behalve redelijk pretentieus moord en liefde met elkaar verbinden? En functioneren de beelden van de uitvoering van het kamermuziekstuk Fatum dan als verbinding?

Misschien weet iemand raad?

Een zeer spannend verhoor, maar dat is niet de verdienste van de filmmaker. De aanvullende beelden vond ik bijzonder Hoogdravend: beelden van muzikanten die een muziekstuk speciaal gecomponeerd voor de film oefenen, bijbelcitaten (!) en niet bijster interessante beelden uit het Amsterdamse Bos (!)

Eens met bovenstaande commentaren, het verhoor zelf is fantastisch, maar wat de maker er aan toevoegd is bedroevend te noemen. Pretentieus geneuzel dat kant noch wal raakt.

Verhoor is goed en spannend, de muziek is ook mooi maar ik snap de toegevoegde waarde er niet van, ook niet van die extra beelden buiten het verhoor om.

Ramon Gielen is eigenlijk beeldend kunstenaar, dus hij wil alles zo postmodern en moeilijk mogelijk maken, want dan is het Kunst. Dat heeft hij op de Akademie geleerd.

Intens om dat verhoor te zien. Echt ademloos lopen kijken. Je ziet de houding en lichaamstaal van de ondervraagde echt totaal veranderen. Het is best moeilijk om naar te kijken, want hoe gruwelijk zijn daden ook, ik voelde ook wel echt medelijden voor hem. Diep respect voor de fluwelen aanpak van de rechercheur die hem verhoort. Met zijn empathische benadering weet hij het aanvankelijke verdedigingsmechanisme van Russell echt te kraken. Ik kreeg niet de indruk dat Williams zich goed had voorbereid op moeilijke vragen, maar die had door een harde aanpak ook best volledig dicht kunnen klappen. Er mag ook niet vergeten worden dat hij op ieder moment had kunnen besluiten om niets meer te zeggen en een advocaat te bellen.

Uiteindelijk wel slechts een 3.0*, want voor die beelden van het verhoor verdient alleen de rechercheur die het verhoor deed echt credits. Gielings eigen toevoegingen zijn inderdaad bijna alleen maar pretentieus. Vond de muziek nog wel echt bijdragen aan de geladen sfeer, maar die citaten tussendoor en de titel van de film zijn toch een beetje interessantdoenerij.