Time Trial (2017)

Vanaf 12 juli in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

David Millar presteerde het om zijn eerste dag in de Tour de France af te sluiten in de gele trui. Millar bleek al snel een meester van de tijdrit te zijn, maar gebruik van doping leverde hem een schorsing van drie jaar en de rol van offerlam op. De film volgt Millar in het laatste jaar van zijn carrière waarin de inmiddels 27-jarige Schot probeert te bewijzen dat hij goed genoeg is om mee te mogen doen met de Tour.

Deze documentaire maakt de verstandige keuze zich niet overdadig te richten op het dopingverleden, want - zo zegt de uiterst directe en openhartige Millar - daar heeft hij al zoveel over gesproken en geschreven. Het meest interessante aspect is de blik in de keuken van het peloton, waarin we zien én horen hoe aangewezen bewakers aan het begin van een etappe breeduit over de weg rijden om vluchtpogingen te voorkomen. Fascinerend is ook de coaching van de teamleider, die met een kleine camera gefilmd werd tijdens een etappe. Dat levert een sterk gevoel van 'fly-on-the-wall' op. Er zijn veel schitterende plaatjes, vooral wanneer een motorcamera Millar volgt tijdens een tijdrit, maar er zijn wat teveel van dat soort poëtische intermezzo's die de film steeds meer gaan ophouden/

Ja, ik had eigenlijk verwacht dat dit over tijdrijden zou gaan maar niets bleek minder waar.

Een beetje incoherent ook bij vlagen, maar wel echt af en toe gave beelden uit de koers, heel anders dan tijdens een normale registratie.

Dat gekloot met die handschoenen ook, djiezus.

Viel toch een beetje tegen. Beetje gefabriceerd artistiek, maar zat er qua toon en beeld net naast. Die nadruk op de op zichzelf vrij poëtische teksten van Millar haalde ze juist een beetje onderuit. De beelden uit de koers vond ik wel mooi. Dat gevloek, de gesprekken, het geklungel, het afzien. Van de soundtrack van Dan Deacon had ik ook meer verwacht. Nou ja, prima tussendoortje, maar meer voor wieler- dan voor filmliefhebbers, denk ik.