Rimitto obu Suripingu Byuti (2017)

Waanzinnig gaaf!

Qua opzet is The Limit of Sleeping Beauty een typisch hedendaags rise-and-fall verhaaltje zoals we die wel vaker gezien hebben. Aki is een aspirant actrice die naar Tokio verhuist om haar droom te verwezenlijken. Het pad dat ze bewandelt gaat echter niet over rozen en gaandeweg begint ze haar grip op de realiteit te verliezen. Droom en werkelijkheid lopen naadloos in elkaar over waardoor je je ook als kijker begint af te vragen wat echt is en wat niet. Wat deze film echter zo uniek maakt is de manier waarop beeld en geluid gecombineerd worden om de ideale droomwereld te creëren. Er hangt een onwaarschijnlijk fijne sfeer in de film dankzij de warme neonbelichting (Debie fans will love it!) en hypnotiserende soundtrack. Dit gaat gepaard met een krankzinnige montage waarbij er gretig op los wordt geëxperimenteerd. Zoals McSavah hierboven al vermelde lijkt het alsof je van videoclip naar videoclip gaat. Zowat elk frame was er een om in te lijsten. Gelukkig ging dat wat mij betreft niet ten koste van de inhoud. Vooral vanwege de aandoenlijke acteerprestaties kon ik me blijven inleven in het verhaal van Aki. De kwetsbaarheid die Yuki Sakurai uitstraalt wist me ondanks alle visuele bravoure toch te raken. Richting het einde wordt de film wel steeds grimmiger dankzij een aantal aangrijpende gebeurtenissen waarvan we inmiddels weten dat ze niet ver van de realiteit verwijderd zijn. Net op het moment dat ik bang was dat de film als een nachtkaars uit zou gaan worden nog eens alle registers opengetrokken. Heerlijk!

Ik vraag me op dit moment nog steeds af of er een sluitende verklaring voor het verhaal te vinden is of dat het allemaal open is voor ieders eigen interpretatie. Dit is hoe dan ook een geweldige zintuiglijke ervaring waar ik me ongetwijfeld vaker aan zal gaan blootstellen.

Ontzettend bedankt voor de tip McSavah!

Heerlijk.

Als men begint te praten over videoclips wil dat meestal zeggen dat de film minstens de moeite is om een keertje te proberen. Ik had deze al op de radar staan, toch lagen mijn verwachtingen niet zo énorm hoog. Bleek even anders te lopen.

Ninomiya is een jonge regisseur en dat is aan alles te merken. Frisse muziekkeuze, lekker uitbundig en gefilmd zonder al teveel druk van wat een film "zou moeten" zijn. Dat de opzet niet zo héél originele is, is dan eigenlijk maar bijzaak. Doet wat denken aan Perfect Blue en Helter Skelter (meer nog aan die laatste), zitten ook wat directe verwijzingen in (naar bijvoorbeeld Requiem for a Dream).

Maar bovenal is dit toch vooral een film die op zichzelf staat. Beetje grimmige urban fantasy, magistraal vormgegeven en ook erg sterk geacteerd. Hoe meer films ik kijk, hoe lastiger ik het vind om nog 5* uit te delen, maar bij deze heb ik toch niet lang getwijfeld. Zeker geen film voor een breed publiek, maar wel perfect in mijn straatje.

5.0* en een uitgebreide review

Films waarin realiteit en droom door elkaar verweven worden vind ik altijd wel interessant, met name door het surrealistische, dromerige karakter dat dit soort films vaak hebben. In deze film speelt de droom ook een hoofdrol, gek genoeg vond ik de sfeer niet zo heel erg droomachtig, wat misschien komt omdat de film op momenten behoorlijk uitbundig is, waarin audiovisueel alles uit de kast getrokken wordt, met mooi lichtspel, en scherpe overgangen in de montage bijvoorbeeld. Visueel dus een erg interessante film, de soundtrack is iets te poppy naar mijn smaak, maar over het algemeen past het goed bij de beelden.

Het volgen van de grote lijn is niet heel erg eenvoudig, maar dat is inherent aan dit soort films en ik verwacht dat bij een eventuele tweede kijkbeurt het allemaal wat makkelijker is. Behalve dan waarom een deel van de persoonlijkheid van de hoofdpersone in hemelsnaam door een clown wordt gesymboliseerd. Maar over het algemeen kijkt deze film toch vrij prettig weg. Gedeeltelijk omdat de speelduur fijn compact is, maar misschien ook omdat het plot toch niet de diepgang heeft die soortgelijke films wel hebben (of misschien wel die soortgelijke films wel weten te suggereren).

4*.

De inhoud, het leven in een moderne grote stad van een jongmens waarin twijfel is geslopen, noem het een quarter life crisis, vind ik enorm boeiend. Alleen de uitwerking totaal niet, al is het maar dat de inhoud daardoor veel te ver op de achtergrond raakt. Dat heen en weer geslinger tussen heden en verleden, fantasie en realiteit, daar heb ik niet zoveel mee. Het zorgt er ook voor dat ik me nooit in de film kan laten meeslepen omdat ik niet weet wat ik nu zie. Ik kijk ernaar uiteindelijk, maar beleef het niet. Jammer, want visueel is de film soms echt verrukkelijk. Prachtige beelden met veel kleurtjes, lekker montage en fijne muziek en soms erg sfeervolle nachtlocaties. Dat houdt de aandacht die 90 minuten nog wel vast, net als het goede rustige spel van Sakurai. Maar dan loopt er tegelijk een stukje persoonlijkheid rond als clown, waarvan ik het mijne maar denk. 3,0*.

Mooi, heel mooi zelfs maar waar gaat het allemaal over? Hij lijkt net of de regisseur met deze film wil laten zien hoe mooie videoclips hij kan maken en dan ook nog eens videoclips geperst in een film. Daar is hij zeker in geslaagd, maar toch zou ik toch wel enigszins willen weten wat de betekenis van dit alles is. Zit hier een soort oosterse filosofie achter. Ik hoorde namelijk een van de hoofdrolspelers een toelichting geven over het begrip tijd. Ja, over dat begrip is ook door westerse filosofen het een en ander geschreven. Best interessant allemaal. omdat ik nogal filosofisch ben ingesteld. Misschien deze film binnenkort toch nog maar eens opnieuw bekijken. Voorlopig is mijn waardering gebaseerd op het audiovisuele want ja, laat ik het zo zeggen, dat was af en toe smullen geblazen. Ook de erotische scènes vond ik trouwens bijzonder geslaagd. Af en toe moest ik denken - vooral in het begin - aan de films van Gaspar Noé.

Waardering: voorlopig 3,5* met grote kans op verhoging.

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Soms zijn je verwachtingen zo ongelofelijk hoog van een film dat je hem maar blijft uitstellen en uitstellen om zo de bijna onvermijdbare telleurstelling te ontlopen. Vanmorgen dan toch de stoute schoenen aangetrokken en de film opgezet en alle verwachtingen werden ruimschoots ingelost. Waar moet ik in hemelsnaam beginnen.

De kleurtjes!! Wauw. Dat is wat ik mis bij zo ongelofelijk veel films... Kleur! Werkelijk over alles is nagedacht: Rode krukjes, kerstlampjes (!!), neon lichten, een paarse stropdas, lippenstift en ga zo nog maar even door, de kleuren spatten werkelijk van het scherm. Vooral de scenes op het bed zijn echt fenomenaal. Doe daarbij hip camerawerk en vlijmscherpe editing en je hebt echt een heel bijzonder project in handen. Zoveel scènes uit deze film zouden in een andere film ronduit saai zijn, maar in de handen van Ninomiya is het van ongelofelijke klasse. Er is zoveel te zien!

Sounddesign ook erg fraai, zo kwam Southern Hospitality van Clint Mansell (Requiem for A Dream) bijvoorbeeld ook voorbij, en als je bij de soundtrack al naar Requiem for A Dream gaat verwijzen dan weet je dat het wel goed zit. Audiovisueel dus echt waanzinnig goed, like 15 uit 10 goed. Ik bedoel zelfs de wapens schieten met gekleurde kogels, hoe vet is dat.

Verder ook een van de mooiste seksscènes, nog net geen Reconstruction niveau, maar het komt wel in de buurt. Echt prachtig geschoten. Ja dit was van begin tot eind echt genieten geblazen dus erg blij dat ik hem dan "eindelijk" toch heb gezien. Climax binnenkort ook maar even aanslingeren dan.

Laatste dingetje: Het einde was me overigens wel iets te mooi/Amerikaans had denk liever gezien dat ze gewoon in de "droomwereld" zou blijven. Wellicht denk ik daar bij herziening anders over, maakt ook weinig uit het zou misschien enkel het verschil zijn tussen top 10 en net niet want minder dan 5 sterren ga ik hier echt niet aan geven.

5*