Façades (2017)

Uw appartement is nen doolhof

Toch vreemd hoe bepaalde films compleet onder de radar kunnen blijven. Met Beau Séjour hebben regisseurskoppel Kaat Beels en Nathalie Basteyns één van de meest gelauwerde Vlaamse reeksen van de afgelopen jaren afgeleverd en naar hun meest recente film lijkt geen haai te kraaien. Niet zo verwonderlijk ook wanneer je bekijkt dat de marketingmachine rond Façades nooit echt op gang lijkt te zijn gekomen. Hopelijk komt daar met de homerelease dan toch eens een beetje verandering in.

Want de eerste echte film die het koppel samen als regisseurs maakt (Kaat Beels regisseerde nog wel een segment van Bruxelles Mon Amour en regisseerde op haar eentje Swooni) is een film om gezien te worden. Een ietwat eenvoudig plot rond een vrouw die op een kruispunt in haar leven staat - verlaat ze haar overspelige man terwijl ze ook nog eens voor haar dementerende vader moet zorgen of pakt ze het toch anders aan - wordt in de handen van Beels en Basteyns een mooi gestileerd drama dat nog enige tijd blijft nazinderen. Façades is vooral geen flitsende film. Geen opzwepende muziek, geen grootste personages maar eerder alles klein en ingetogen. Veel opgekropte emoties ook en die terughoudendheid werkt eigenlijk perfect. Misschien hier en daar allemaal wel net iets teveel tragiek. Voor mij had de uiteindelijke flashback waarin we te zien krijgen hoe Alex aan de wonde aan haar been komt niet gehoeven, had het mooier gevonden wanneer je ook als kijker daarbij in het ongewisse blijft. Een beetje zoals Alex op een bepaald moment tegen haar vader zegt: ze hebben het zo lang geheim kunnen houden tussen hun twee, laat dat ook zo blijven.

In ieder geval is dit het soort film dat gedragen wordt door de cast en in het geval van Façades zorgt daar een erg geslaagd duo voor: Natali Broods en Johan Leysen. Die eerste lijkt alomtegenwoordig te zijn met onder andere rollen in Tabula Rasa (waar Kaat Beels ook mee aan heeft gewerkt) en De Infiltrant maar het is gewoon een actrice die zelfs in haar eerste rollen - zoals in Any Way the Wind Blows - indruk maakt. De rol van Alex mag ze aan het lijstje toevoegen maar veel is dus ook te danken aan Leysen die haar dementerende vader speelt. Knap hoe die twee hun personages, die toch makkelijk in een cliché zouden kunnen vervallen, met zoveel verve weten te brengen. Dan zou je verwachtten dat de bijrollen er wat bekaaid afkomen, maar de Nederlandse komiek Theo Maassen blijkt ook zijn mannetje te staan. Het is die driehoeksverhouding (waar zelfs een extra iemand aan wordt toegevoegd eenmaal Frieda Pittoors, de moeder van Alex, terug op de proppen komt) die de film boeiend houdt.

Vreemd dat hier zo weinig rond te doen is geweest. Een aantal grote namen zowel voor als achter de camera zouden toch garant mogen staan voor wat marketing. Het kan natuurlijk zijn dat ik het bij Façades allemaal gemist heb maar het mag in ieder geval duidelijk zijn dat dit gezien mag worden. Hier en daar net iets te uitleggerig misschien maar het is een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel. Dat laatste shot blijft toch op je netvlies gebrand..

Dikke 3.5*

Natali Broods is een uitstekende actrice, en een van mijn favorieten.

Maar de film vind ik in zijn geheel te zwak en ook te saai.

Het verhaal kon me amper boeien. Spijtig, want had grote verwachtingen van deze film.

Een dochter lijkt op hetzelfde ongeluk in haar leven af te stevenen als haar moeder...
Film die doet nadenken over trouw, relaties en...liefde, onderwerpen waar geen éénduidig begrip voor het grijpen ligt, en die ook hier een verhaal brengt dat toch niet onmiddellijk zal inslaan. Men kan inderdaad wat verbaasd zijn om de rol van de moeder die als 70-jarige het huis verlaat zonder enige houvast en dit om feiten van zowat 30 jaar geleden. (Terloops hoe wist de schoonzoon waar ze was ingetrokken ?). Heb mij anderzijds afgevraagd wat "het" accicent in de film komt doen en waar het in de relatieproblematiek inpast. Het is ook al zoveel jaren geleden gebeurd.
Slechte film is het niet, maar het is een film die zeker de steun van zijn acteurs nodig heeft. Natalie Broods en Johan Leysen zorgen daar voor en eigenlijk de anderen uit de cast ook.

Facades gaat over menselijke relaties en hoe broos deze zijn wanneer er bepaalde geheimen of handelingen onthuld worden. “Facades” opzetten of de schone schijn erop houden voor de buitenwereld. Het zijn keuzes die diverse personages moeten maken. Alex, die de talloze slippertjes van haar man moet dulden, maar ook Viv die ontdekt dat haar dementerende man 30 jaar terug een affaire had met zijn echte grote liefde. Aanvankelijk leeft de perceptie dat ze de zorg voor haar dementerende man niet meer aankon, maar er zit meer achter. De vraag die bij beide vrouwen leeft is of ze hun leven zoals het er nu aan toegaat willen verder zetten of niet.

Sowieso springen de acteerprestaties van Natali Broods en Johan Leysen er bovenuit. Emoties staan centraal in de film die rustig voortkabbelt. Veel langer hoefde het niet te duren. Als verhaal zelf net iets te weinig uitgewerkt, maar de hoofdrolspelers maskeren veel. Degelijk zonder meer.

Alex [Natali Broods] schiet haar dementerende vader [Johan Leysen] te hulp wanneer haar moeder [Friede Pittoors] hem onaangekondigd achterlaat. De huwelijkscrisis van haar ouders dwingt Alex om haar eigen breekbare relatie met Claus [Theo Maassen] eens goed onder de loep te nemen. Goed geacteerd, stijlvol gefilmd relatiedrama onthult geleidelijk de oorzaken van de breekbare relaties en biedt geen eenvoudige oplossingen.