Kanojo ga Sono Na wo Shiranai Toritachi (2017)

Krachtig.

Shiraishi, dan toch. Z'n vorige beviel me al wel, maar daar zat de sfeer nog niet geheel consistent genoeg. Dat euvel lijkt hier opgelost, dan volgt de hoge quotering eigenlijk vanzelf. Wie zin heeft in een duister drama met stevige thriller elementen zit goed bij deze film.

Visueel goed, vooral dat wanneer de film meer richting thriller kantelt, maar het is vooral de soundtrack die een echte meerwaarde levert. Niet de meest opvallende muziek, maar wel sterk gebruikt. Ook het acteerwerk van Aoi mag er zijn trouwens, ze doet het geweldig als koud en harteloos personage.

't Is wel een film voor de liefhebbers van het genre. Personages zijn niet echt open boeken, het drama is wat aangezet maar de stijl vooral ingetogen en echt blij word je ook niet van deze film, maar de uitvoering is strak en de film kent geen zwakke punten.

4.0* en een uitgebreide review

Brutaal psychodrama over een vrouw met een te rooskleurige hang naar haar eigen verleden en een irreële kijk op het heden, waarin zij weinig geleerd lijkt te hebben van wat er vroeger gebeurd is. Daarbij maakt zij op wanstaltige wijze misbruik van haar huidige weldoener met wie zij —bij gebrek aan alternatief— noodgedwongen samenwoont.

Na Dawn of the Felines (ook uit 2017) mijn tweede film van Kazuya Shiraishi. Ondanks de uitstekende acteerprestaties van een uitermate kille Yū Aoi en de zachtaardige Sadao Abe word je bepaald niet vrolijk van dit sombere drama, waarin de puzzelstukjes pas heel laat in elkaar gaan passen.