Pinku to Gurê (2015)

Tof.

Yukisada is één van de meest consistente regisseurs die ik ken. Dat maakt dat z'n films altijd wel goed zijn, maar ook een beetje veilig en voorspelbaar. Zeggen dat deze dat niet is, is op zich een spoiler op zichzelf, dus liefhebbers van Yukisada die deze film gewoon willen kijken, stoppen met lezen en gewoon doen.

De eerste helft is vintage Yukisada. Goed, maar een beetje saai. En dat lijkt zelfs met opzet gedaan, want het contrast met het tweede deel kan moeilijk groter zijn. Toch is de twist niet van die aard dat de film helemaal opnieuw begint. Alles komt dan wel in een ander daglicht te staan, maar er zit een zekere continuiteit in die ervoor zorgt dat de film niet compleet in twee delen uiteenvalt.

Verder hoeft er niet teveel over gezegd, behalve dat het effect nog groter is als je een beetje weet wie Yukisada is en waar hij voor staat. Het is dan ook leuk dat hij als kers op de taart zichzelf ook nog even in een zeer treffende rol gecast heeft.

Toffe film. Begint wat makjes, maar met voorbedachte rade en met een duidelijk doel.

4.0* en een uitgebreide review

Erg goed inderdaad.

De eerste helft is biedt een verhaal over twee jongens die naar beroemdheid streven, waarbij de ene het wel maakt en de ander niet, wat met de nodige jaloezie gepaard gaat. Degelijk, maar inderdaad wat aan de saaie kant is, wat wel degelijk functioneel is.

De tweede helft verraste me compleet, waarbij de eerste helft eigenlijk een film in een film blijkt te zijn. Een ontzettend fijne verrassing! Ook de stilering verandert ineens, want de tweede helft is grotendeels een zeer stijlvol zwart/wit. Een erg interessante keuze om juist het gedeelte dat de "werkelijkheid" van de film in zwart/wit te draaien, terwijl de film in de film in kleur is. De film speelt met de werkelijkheid, maar gebruikt juist zwart/wit, dat als een kunstgreep aanvoelt, voor het gedeeltje dat juist de werkelijkheid moet voorstellen, en wordt het op zo'n wijze gedaan dat je er als kijker makkelijk in mee kan gaan. Sterk.

In ieder geval is het zwart/wit fraai, met af en toe mooi gebruik van licht. Meest opvallende scène is met de dames in fluorescerend lingerie. Nog nooit eerder fluorescerende scènes in een zwart/wit film gezien, en het werkt ontzettend goed.

De eerste helft dus functioneel saai, waardoor voor mij de omslag naar de tweede helft alleen maar beter werkte. Leuk spel met de werkelijkheid, al werkt de klap van de omslag niet helemaal tot het einde door, waar andere films die met de werkelijkheid spelen, zoals Takeshis' of The Red Spectacles voortdurend mokerslagen uitdelen. Daarom een iets lagere waardering dan die films: 4*.