Lost in Florence (2016)

Struikelend van het ene cliche in het andere. En stereotype slordig in elkaar gezet gedoetje. De setting is wellicht een van de meest schilderachtige die je vinden kunt in Italie, maar daar krijgen we maar weinig van te zien. Toch is dat wel zo’n beetje het hoogtepunt van de hele film, want de rest is wel wat droevig. Wellicht dat het voor de liefhebbers van het klassieke balspelletje nog net te verteren is, maar helaas, daar hoor ik niet bij.

Standaard bouquetreeksverhaal. De romantische verhaallijn wordt op ongewone wijze opgeleukt met “calcio fiorentino”, naar verluidt de meest ruwe variant van het voetbalspel. Volgens mij heeft het feitelijk weinig met voetballen te maken. Hoe dat ook zij, het stelt allemaal niet zoveel voor. Mijn waardering geldt in feite enkel de fraaie plaatjes van Florence, maar dat is een open deur.

Lost in Florence is een romantische film die zich afspeelt in de mooiste stad van Italië, Florence. Eric Lombard (Brett Dalton) is een American Football speler die samen met zijn vriendin Colleen(Emily Atack)bij zijn nicht Anna(Stana Katic), die met een Italiaan getrouwd is, op bezoek is in Florence. Hij vraagt Colleen ten huwelijk maar die wijst hem bruut af wegens gebrek aan toekomstperspectief. Eric is depri en blijft daarom langer in Florence. Via Gianni, de man van Anna, komt hij in aanraking met de bikkelharde sport Calcio Storico, wat zich het best laat omschrijven als een mix tussen rugby en Mixed Martial Arts. Vanwege zijn achtergrond als footballspeler weet hij zich makkelijk staande te houden. De aanvoerder Paolo(Allessandro Preziosi) is onder de indruk en vraagt hem daarom bij het team te komen en met hun deel te nemen aan de wedstrijden rond het Florentijnse feest Santo Spirito. Wat zeer uitzonderlijk is omdat het traditie is dat enkel Florentijnse mannen daar aan mogen deelnemen. Eric ontmoet ook Stefania(Allessandra Mastronardi), Gianni's zusje. Ze worden verliefd op elkaar. Er is echter één groot probleem: Stefania heeft al lang een relatie met Paolo.

Hoewel Lost In Florence vooral een typische damesfilm is, is hij zeker niet onprettig voor een man om mee te kijken dankzij het Calcio Storico. Het zit nu vol barbaarse gevechten die in de gemiddelde gladiatorenfilm niet zouden misstaan. Ik heb het ooit zelf eens gespeeld toen ik als militair gestationeerd was in Vicenza en we wel eens in Florence gingen stappen. Gewoon in een parkje tegen wat lokale jongens om de lokale meiden te imponeren. Dat was best pittig, zelfs voor een stel, goedgetrainde, militairen. Als romantische film is hij niet geheel geslaagd. Het verhaal is een stuiverromannetje maar dat is meestal zo. Florence vormt een prachtig decor voor de film dus daar ligt het niet aan. Florence is mijn inziens de meest romantische stad van Europa. Parijs komt wat mij betreft niet eens in de buurt want er zijn daar te veel arrogante Fransen die de sfeer verpesten. Allessandra Mastronardi is een mooie en vooral lieftallige leading lady maar Brett Dalton heeft te weinig uitstraling om te kunnen overtuigen als romantische lead noch als Calcio Storicospeler. Hierdoor is de film niet geheel in balans. Echt storend was het niet maar het drukt de eindscore wel. Ipv 4* krijgt hij 3,5*.

Lost In Florence is een aardige romantische film die de standaard liefdesperikelen goed opleukt met keiharde actie in de vorm van Calcio Storico, het hardste en meest gewelddadige balspel op aarde!