Carmen & Ik (1997)

Een hele bijzondere film.
Alles is opgenomen in een volledig blauwe studio, en later heeft Harrie Geelen er met een computer de decors omheen gemaakt. Geelen keek in tijdschriften, en als hij bijvoorbeeld ergens een motiefje zag, gebruikte hij dat voor het behang. Het geheel ziet er erg creatief uit. Het grootste minpunt vind ik echter de montage. Dat had wat verzorgder gekund. Nu loopt alles een beetje doorelkaar. Het is dat ik de theaterproductie van Frank Groothof, waar deze film op gebaseerd is, wel kan dromen, anders zou het verhaal soms wat moeilijk zijn om te volgen.
Er zitten overigens wel wat verschillen in qua verhaallijn. Het opvallendste verschil vind ik de grotere rol voor Lisa, het meisje met wie José eerst wilde trouwen. In deze film bezoekt ze José in Sevilla, waar hij haar eigenlijk afwijst, omdat hij Carmen wil. We zien haar later vluchtig in de bergen, waar ze zich in een ravijn stort. Hier wordt verder overigens niet bij stil gestaan, en je zou het bijna missen als je niet goed op let.
Een ander groot minpunt vind ik de vertolkingen van sommige liedjes. Op de cd zingt Frank Groothof vrijwel alles (met zijn prachtige stem) of een goed koor zingt de partijen. In deze film daarentegen worden sommige liedjes door een vreemd koor vertolkt dat nauwelijks te verstaan is. En dat is jammer, want de liedteksten van Harrie Geelen zijn erg sterk.
De arrangementen van Wouter van Bemmel zijn niet fantastisch. De arrangementen van Adri van Velzen, die gebruikt zijn voor de cd, zijn veel beter.

De andere Groothof-film, De thuiskomst van Odysseus, vind ik vele malen beter. Dat oogt veel amateuristischer, maar het benadert veel beter de sfeer die Frank Groothof in zijn theaterproducties en op zijn cd's oproept.

Jammer dus dat de montage in deze film warrig was en dat de liedjes niet altijd even goed vertolkt waren. De positieve punten zijn wel dat de teksten goed waren, het acteerwerk was over het algemeen prima en de creativiteit spat ervan af. De computerdecors zijn interessant. Over het algemeen ben ik niet zo'n fan van computerdecors, maar in deze film is het niet de bedoeling dat het net echt lijkt. Het was dan ook Harrie Geelens opvatting dat animatie er niet net echt uit moet zijn. Hij zei ooit: "Je moet tekenfilms zó tekenen dat je de verf blijft zien, dat je kunt zien dat van krijt is of inkt. Niet net echt, niet dus zoals The Lion King, niet als Aladdin. Dat is te glad. Het moet geschilderd zijn, en tòch bewegen. Dat is poëzie. Dat je weet dat het niet kan, en dat het toch zo is." Deze film speelt zich zogenaamd af in een kijkdoos, dus dat de decors er gek uitzien, past heel goed.

In deze film had veel meer gezeten. Jammer dat het één en het ander niet optimaal uit de verf kwam. Het is een vermakelijke film vanwege de creativiteit die aanwezig is. En natuurlijk vanwege de fantastische Frank Groothof, want hij is en blijft natuurlijk een held.