Nothing but a Man (1964)

Over een nog steeds onderbelicht aspect van de Amerikaanse rassensegregatie: hoe racisme en discriminatie zelfwalging en ongelijke hiërarchieën creëerden binnen de Afro-Amerikaanse gemeenschap zelf. Ivan Dixon geeft vorm aan een man waarbij het besef komt dat hij racistische machinaties geïnternaliseerd heeft. Om te kunnen omgaan met de denigrerende wereld om hem heen zal hij eerst naar zichzelf en zijn keuzes moeten kijken, terwijl hij tegelijk steeds ermee geconfronteerd wordt dat verzet en geen genoegen nemen met een slechte behandeling tot grote offers zal leiden.

Wat deze film zo ontzettend goed doet is dat het niet over een slachtoffer of een held gaat, maar over iemand die in zichzelf dingen moet verwerken om tot zijn doelen te komen. Het werkt goed dat de film een onderkoelde en niet-sentimentele manier van vertellen heeft, met steeds een gevoel van gelatenheid en voorzichtig optimisme tot gevolg. Ik moest het helaas doen met een versie zonder ondertiteling, dus veel van het schitterende gebruik van slang is aan mij voorbij gegaan.

Erg fraai tijdsbeeld. Het onderwerp en de film klinkt heel zwaar, maar het is zo overduidelijk met plezier gemaakt dat het erg leuk is om naar te kijken. Zoals Donkerwoud al opmerkte, dat komt voornamelijk omdat het geen enkel moment prekerig is. Lastig, het acteren is wat raar, Abbey Lincoln houdt eigenlijk de hele tijd haar lach in. Maar dat werkt wel goed. Kleine bijrol voor Yaphet Kotto. Vermoedelijk dat ik er door die rol van Kotto, opkwam deze te kijken.