Stories on Human Rights (2008)

Na Visions of Europe (2004) de tweede 'politieke' episoden film die ik in korte tijd zag. Deze is wel stukken beter zeg! Tussen de 22 zitten zelfs best veel hele goede shorts.

Aanleiding voor deze film is de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de VN, die bestond 60 jaar. Verder was er behalve de lengte én de keuze voor één van de zes tehma's (zie synopsis) alle vrijheid voor de regisseurs.

Ik stuitte op deze short door een contemplatieve lijst van Apichatpong Weerasethakul shorts. Dus die ben ik gaan zoeken en bleek die short (Mobile Men) onderdeel te zijn van deze omnibus. Weerasethakul doet zijn eigen ding maar het pakt best weer humoristisch en persoonlijk uit. Hoe kleding tatoeages iets zeggen over cultuur, vrijheid en persoonlijkheid - dat klintk zwaar, maar Apichatpong geeft er wel weer een hoog 'wtf'-gehalte aan.

Maar er zijn heel veel andere shorts die de moeite zijn. Trust van Runa Islam (Sri langa meen ik, of is het Bagladesh?) bijvoorbeeld. Maar ook Impasse van de Nederlander Bram Schouw (zeer mooi, misschien uiteindelijk iets te plot gedreven). Heel goed gebruik van stilte, ritme en geluid hier. Geldt ook voor de short van Jasmila Zbanic (ritme), Participation en Marina Abramovic (Dangerous Games over kindsoldaten). Beste uit de hele set is echter die van Jia Zhang Ke. Black Breakfast. Een feest voor het oog.

Daarnaast zijn er een paar verhalende shorts met thema's die je verwacht bij zo'n VN-onderwerp. Zoals die van Daniele Thomas (Voyage), Sherif Geffen (What About Me? - zie de still alhier), Pablo Trapero (Sobras) en Francesco Jodice (Where's the Water). Maar ze zijn gewoon wel goed, niet zeurderig of zo.

Een humoristische bijdrage is er van Hany Abu-Assad met jongens die graag beroemd willen worden als filmster, maar ja, waar vind je een een camera in de bezette Palestijnse gebieden .... (precies!).

En er zijn een paar shorts die niet lijken op enige andere: Pipilotti Rist maakte een geanimeerde droom en Saman Salour een soort mini-docu/videoclip over plastic tas recycling. Het maakt de omnibus leuker en afwisselender dan vele andere. Ook omdat het niveau zo constant is.

Eigenlijk zijn alleen de bijdragen Des Films à Faire en Glass Ceiling echt beneden het gemiddelde niveau. De een een praterig, politiek correct document dat gewoon niet boeit, de ander juist een visuele, maar inhoudelijk een vreselijke plattitude.

Oh ja, dit is mijn eerste EU-productie, maar MovieMeter hanteert dat niet als land en de crew gaf aan dat ook niet te gaan doen. Lijkt me goed. Maar op de aantiteling staat een European Union production in co production with en dan enkele bekende Franse co-producenten en een grote Braziliaan.

De films zijn op het streamingskanaal van de VN te vinden op onder meer You Tube, maar ook via hun eigen site: Stories on Human Rights - By Filmmakers, Artists and Writers En nog wat info over de verdeling in thema's: Stories on Human Rights