Ra (2014)

Het staat compleet haaks aan mijn mening maar wat een tergende (misplaatste) soundtrack hier zeg. Het was nog nooit eerder gebeurd dat ik letterlijk onpasselijk werd van film muziek maar hier zweepte de viool en cello partijen zo enorm aan dat het voelde alsof mijn hoofdhuid met de minuut strakker en strakker getrokken werd. Ik weet niet of het was omdat ik in de bioscoop keek, waar het geluid toch een stuk harder is maar ik ben bij genoeg concerten geweest waar oordopjes verplicht waren en niets kwam in de buurt van de laatste tien minuten van deze film. Ik krijg nog de rillingen als ik er aan terug denk. En het opende nog wel zo mooi met dat Cocteau Twins/Julee Cruise achtige nummer.

Inhoudelijk is het vooral een aangenaam rommeltje. Mizui's ambitie schijnt stevig door, maar ze lijkt niet echt te weten wat ze ermee aan moet. Die stukken in dat bos zijn er zwaar over, tegen het kitscherige aan, terwijl ze eerder juist zo subtiel te werk ging en goed uit de voeten leek te kunnen met de beperkte middelen die ter beschikking waren. De grimmige, zwaarmoedige ontwikkelingen voelen dan ook wat misplaatst tegenover het luchtige, bijna schattige, begin, alsof je van de een in de andere film valt.

Toch heb ik met best wel wat bewondering zitten kijken, mooi hoe ze haar eigen ervaringen met seksueel geweld toch nog zo creatief in beeld heeft weten te vatten. Denk ook dat het beter ter uiting was gekomen met een half uurtje aan speelduur erbij. In de huidige vorm is de sfeer alleen sterk genoeg voor een (3*)