Casablanca (1942)

Sinds zo'n vijf jaar geleden ben ik een ontzettende muziekfreak geworden, en op die manier dus op Musicmeter terechtgekomen. De zustersite Moviemeter heb ik echter maar sporadisch gebruikt, namelijk door zo af en toe eens een stem te plaatsen. Ik heb me, raar genoeg, dan ook nooit zo in films geïnteresseerd, en de films die ik zag waren over het algemeen dan zo af en toe met vrienden. En de paar films die echt indruk hebben gemaakt heb ik leren kennen door school (maar blijkbaar was ook dat geen trigger om me meer te verdiepen in films). Toch zijn er altijd wel wat namen geweest die altijd wel in m'n hoofd rond hebben gespookt, en ik toch weleens zou willen zien. Ik keek echter nooit uit mezelf films. Casablanca was één van die namen, overigens gedeeltelijk ook door het (overigens fantastische) nummer 2 H.B. van Roxy Music, een ode aan Humphrey Bogart. Een paar weken geleden besloot ik echter zomaar ineens deze film te downloaden en te gaan bekijken, waarmee uit het niets een interesse voor films begon, en sindsdien kijk ik vrij regelmatig films, iets waarmee ik mezelf heb verbaasd, en ik ben benieuwd hoe lang het aanhoudt. Daarom heb ik besloten om op Moviemeter met een schone lei te beginnen, door al m'n oude stemmen te verwijderen, en hierbij dus mijn eerste bericht, een poging tot het bespreken van de film Casablanca. Het bespreken en beoordelen van films is immers iets wat ik nog lastig vind, aangezien ik maar een erg beperkt referentiekader heb.

Wellicht een opvallende keuze om te beginnen met een film van zeventig jaar oud, maar het bleek zeker geen slechte keuze te zijn. Ik had er totaal geen moeite mee, en het deed me geen moment op een vervelende manier gedateerd aan. Casablanca, een film die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog, en ook gemaakt is tijdens de tweede wereldoorlog. Iets dat ik al meteen opvallend vond, lag dat onderwerp toentertijd niet ontzettend gevoelig? Was dat niet heel erg gewaagd? Het speelt zich af in Casablanca, een stad via welke veel mensen uit Europa probeerden te ontsnappen, als een soort tussenstation, om uiteindelijk in de VS uit te komen. In deze stad runt de coole Amerikaan Rick Blaine een populair café. Dit personage, gespeeld door Humphrey Bogart, is ook echt de coolheid zelve, waarbij het extra mooi is om te zien hoe de emoties hem overnemen als ie onverwachts een oude liefde tegenkomt. Ja, Casablanca is meer een liefdesdrama dan een oorlogsfilm.

Nou ben ik zelf al behoorlijk vatbaar voor emotionele liefdesverhalen, dus wat dat betreft was het de perfecte film voor mij. Zelfs als alle clichés bovenop elkaar gestapeld worden, kan ik het nog erg mooi vinden (neem een Love Actually). Het toffe aan deze film is echter dat het nauwelijks in clichés vervalt. Het verhaal is interessant, en (voor mij als beginnende filmkijker tenminste) helemaal niet voorspelbaar. Het heeft dan ook een aantal interessante wendingen, die je bij de les houden. Daar komt bij dat de emoties zeer goed overgebracht worden, door de sterke acteerprestaties. Humphrey Bogart weet zoals gezegd perfect een ontzettend cool personage neer te zetten, maar weet dat erg knap te combineren met de emoties die er ook bij een dergelijk personage vrijkomen. Ook Ingrid Bergman, die de (ex-)geliefde Isla Lund speelt, zet haar rol zeer overtuigend neer, en is sowieso een prachtige vrouw, wat de film nog aangenamer maakt om te kijken. Combineer dit met interessante dialogen, een mooie, sfeervolle setting, en een mooi einde, en je hebt een zeer geslaagde film, en dus een terechte klassieker.

Fantastisch geschreven!!
Respect beste vriend !