Funny Games (1997)

yeyo; bedankt voor je review. Sluit me volledig aan bij iedere zin uit je betoog. Braveaux!

Altijd leuk om te horen natuurlijk bedankt voor het compliment

een stamp in de maag, zoals alleen Michael Haneke die uit kan delen

Ik vond het een goede film, laat ik dar voorop stellen. Het lijkt allemaal heel waarschijnlijk, ik bedoel dat het echt zou kunnen gebeuren zo, misschien een beetje aangedikt met een beetje veel geluk voor de 2 jonge heren.


Maar dit vond ik nou net niet zo'n goede zet. Ik heb dat persoonlijk liever niet. En niet iedereen heeft het in de gaten dat de regisseur dit zo bedoeld. Het deed geen afbreuk maar voegde ook niets toe.

Hoge verwachtingen, niet helemaal ingelost. Hier en daar een vreemde stijlwending waar ik mij niet altijd even goed in kon vinden. Funny Games schijnt een ander artestiek licht over de horror film. Interessant, maar niet altijd even treffend.

Wat een arrogant, neerbuigend wanproduct. De samenleving wordt tegenwoordig zoveel aan geweld blootgesteld dat niets ons meer schokt, dus zal meneer Haneke wel eens even laten zien hoe onplezierig geweld nu wel niet is. Hartelijk dank voor deze broodnodige les in moraliteit! De enige reden dat ik 1* geef en niet 0,5* is dat ik uitwerkingen van abstracte principes in films bij voorbaat aanmoedig, en Funny Games is een abstract psychologisch experiment. Weliswaar eentje van sub-Dr.Phil niveau, maar een experiment nonetheless. Het publiek wordt geimpliceerd en geconfronteerd met haar bloeddorstigheid, haar tolerantie op de proef gesteld en haar onmacht benadrukt. Potverdikkie wat diep en verfijnd! De parameters die Haneke gebruikt om zijn argument te ondersteunen zijn lachwekkend infantiel en incoherent. Als ik het goed begrijp is het allemaal de schuld van de media (met als meest kinderachtige verwijzing die naar Beavis en Butthead), en zijn de psychos dus eigenlijk een soort 'slachtoffers'? Of is het een satire van de bourgeois middenklasse, zo van 'eigen schuld, dan had het gezin maar geen vakantiehuis en golfclubs moeten hebben'? Het maakt Haneke niet zoveel uit, zolang hij maar lekker wat martelwerk kan laten zien. Naar eigen zeggen heeft hij een hekel aan geweld. Ha! Funny Games is gewoon ordinaire exploitationfilm in de trant van Hostel en Saw en al dat soort verwerpelijk puin, maar Haneke denkt met een hooghartig pseudo-intellectueel sausje het publiek aan het denken te zetten, hoofdschuddend en 'tssk tssk' kermend. Mensen trap er niet in! Dit is violence for violence' sake en niets verheveners, hoeveel Brechtiaanse verfremdungseffekten je er ook in gooit.

Had er meer van verwacht, en wat een afschuwelijk lelijke vrouw is Susanna Lothar toch. 3*

Hoe versla je Satan zelf? Geen sinecure, zeker als hij dan nog eens een kameraad/poulain meebrengt. De vierde muur doorbreken, een gebed omdraaien, de tijd naar zijn hand zetten. Ik zou de handdoek op voorhand reeds in de ring hebben gegooid. 'Funny Games' is mijn soort film. Een serie onverklaarbare, haast absurde gebeurtenissen die heel even onderbroken wordt en een sprankeltje hoop laat zien, om niet veel later genadeloos de draad weer op te nemen. Hetgeen achteraf gezien natuurlijk onvermijdelijk was. Het begint allemaal nogal traag, maar na alle kat-en muis spelletjes toont de film zijn ware kracht en blaast mens en dier van de stoel. De plastische, suggestieve en bovenal rauwe weergave van verschillende keerpunten en het geweldige, vrijwel zwartkomische einde laten weinig aan de verbeelding over. Where is your God now?

4,00 (3,75)

Funny Games onderscheidt zich door zijn veel intelligentere benadering van de standaard shockfilms. Hoewel wat belerend en soms ook gekunsteld vind ik dat Haneke toch knap op een ongemakkelijke manier de sociale onhandigheden, psychologische spelletjes en het geweld toont.

Vooral dat eerste vond ik in het begin van de film erg interessant. De jongens dringen zich op door een beetje te spelen met hoe mensen vaak echt met elkaar omgaan in zulke situaties. Ik vond het in elk geval heel herkenbaar, hoe mensen een soort gemaakte beleefdheid dan tonen. De grenzen worden hier mooi opgezocht.

Zodra er geweld wordt gebruikt wordt de film wel een stuk minder geloofwaardig. Ik vond vooral de vader wel enorm passief, zo erg dat het zelfs wat ergerniswekkend is. Uiteraard een bewuste keuze van de regisseur, zo wordt je als kijker als het ware ook een beetje bespeeld. Dat wordt soms ook leuk gedaan door soms iets buiten beeld te laten gebeuren etc.

Dat "spel" ging me wel wat te ver toen er direct naar de kijker zelf verwezen werd. Zie de functie er niet van, en vond het nogal gemaakt overkomen. Dat geldt ook voor het stuk waarin het kind is vermoord en de indringers verdwijnen, waarna in wat zeer trage scènes volledig de focus ligt op het stelletje dat in shock is en opkrabbelt.

De acteurs zijn overigens goed gecast. Het gezinnetje ziet er ook echt passief en angstig uit, vader en zoon dan vooral, en de twee indringers hebben wat griezeligs. Vooral die met het korte haar. Die heeft ook zo'n mooie spottende manier van praten, haha.
Een aardige film, maar niet zonder zwakke punten. Doe mij maar het ietwat vergelijkbare Straw Dogs. 3.5*.

Ik vond de wijze waarop Haneke zijn visie op de maatschappij wilde leveren een afbreuk op de film. Al zijn we in staat om ons beter te verweren tegen de invloeden van geweld het zal nooit wennen. En niemand wil in een situatie, als die van dit jonge gezin, terechtkomen.

Ik heb nu mijn 2e Haneke erop zitten en deze regisseur, is echt één ware meester in het neerzetten van psychologische drama's.

Ik denk zelf, dat na een eventuele herziening, deze film nog wel een halfje erbij kan hebben.
Maar 2 films van deze regisseur op één avond is wel even wat om te verwerken hoor.

Meesterlijk.