Au Hasard Balthazar (1966)

Staat nochtans klaar en duidelijk in mijn recensie. Met voorbeelden en al.

? Weinig minimalistische intenties bij Hachiko lijkt me. Echt geen vergelijk (over stunts gesproken..).

En ook gelachen etc (de regisseur claimt dan ook nergens dat ie opzettelijk alle emoties onttrekt van zijn acteurs), het gaat om de samenhang.

Verder is de symboliek daar ook veel subtieler enzovoorts. Maar het is ook weer een totaal andere film (enige dat ze gemeen hebben is een minimalistische stijl, maar zelfs daar verschillen ze qua aanpak/invulling).

... Omdat het bij Au Hasard niet consequent is, en bij Tokyo.Sora wel. Ofwel laat je alle emoties en bevorderende muziek weg, ofwel niet, maar kies dan tenminste voor een duidelijke lijn. Niet op het ene moment emotieloos acteerwerk/gezichten zien, en dan op het andere moment gesnotter of ontroerde mensen. Wat er daar nu zo moeilijk aan te snappen valt...

En op dat vlak kiest Hachico dan tenminste ook voor een duidelijke lijn bijvoorbeeld als je dan toch per se die vergelijking wil maken...

De regisseur claimt dan ook niet maximaal invulling aan de kijker te willen overlaten.

Los van dit bouwt Tokyo.Sora ook op alvorens iets los te maken met muziek (iets wat ik ook aangaf in die recensie daar), Au Hasard begint al meteen met zijn melig riedeltje.

Een somber gezicht (het gaat over eenzaamheid en routine) is allesbehalve emotieloos. Bij Bresson's streefdoel gaat het letterlijk over drooglegging van elke expressie.

Het enige waar jij bang voor bent is mij (alweer) niet onderuit te kunnen halen.

Ik heb het trouwens al over een lijn in mijn recensie (weinig consequent minimalisme), waar ook daar al dat voorbeeld van de geemotioneerde mensen stond (kon evengoed het huilende meisje genomen hebben). Waar je het vage ziet of de voorbeelden mist is me een raadsel.

?? Het gaat over een samenhangend geheel. Een actiefilm die op het ene moment erg serieus is qua toon (Jason Bourne achtig) en op het andere momenten de grollige buddyflicktoer opgaat zou ook maar raar zijn qua coherentie, bijvoorbeeld.

Maar goed is het nu enkel de bedoeling om mij inconsistent te doen lijken oid met allerlei vergelijkjes of om nog op de argumenten mbt deze film in te gaan (waarom ze niet als argument mogen in de specifieke context van deze film)? Met dergelijke vergelijkingen kan je elke user in 1 2 3 willekeurig doen lijken hoor (waarom prijs je de opgeklopte sentimentaliteit en opgelegde moraal bij Mrs Smith goes to Washington om met dezelfde argumenten pakweg Home Alone2 te bekritiseren op dat vlak?). Je kan dat wel eens zeggen maar beetje flauw om daar nu op te blijven doorhameren.

Als het bij dat eerste blijft ga ik er niet verder op in iig.

En ik blijf het vreemd vinden dat van emotieloze gezichten (alle acteurs) naar een emotievol schouwspel (onroerd publiek, snikkend meisje...) aanzien wordt als een vaag argument voor iets dan iemand aanhaalt van nogal rare coherentie (idd lachwekkend ergens). Op dat vlak alleen al niet te vergelijken met aangehaalde films.


Doe ik altijd (op uitzondering wellicht van enkele fouten uit het verleden).

Tja waarom zou een (stel nu) sporadisch snelle montage met actiontune bij A Space Odyssee een lachwekkend opdringerig euvel kunnen genoemd worden die een beetje lijkt te vloeken met de regisseur's intenties, terwijl dezelfde user het bij Terminator 2 ophemelt (beide films kunnen onder de noemer 'science fiction' en hebben een bedreigende AI)? Grote raadsels allemaal.

In een film die voor de rest ook geen emoties laat prijsgeven door de personages is dat nogal vreemd ja (plots gelach en duidelijk ontroerde gezichten tot jolijtig geroep toe). Hadden ze nu met dezelfde pokerface als het gros van de personages die de prent voorbijkomen zitten zielloos klappen was het misschien nog passender geweest.

Maar heb je ook nog argumenten om dat een slechte/vergezochte/ridicule onderbouwing te noemen of blijft het bij een rofl smiley?

Emotieloos? Interesseloos misschien... Hoe anders zou jij 'verveeld zijn' en eenzaamheid uitbeelden als acteur? Elke expressie van de mensen uit Tokyo.Sora matched meteen met de context (of het nu over lusteloosheid, somberheid, vlindertjes in de buik, verlegenheid, onwennigheid, huilen of lachen gaat). In Au Hasard laat Bresson de ene keer wel de gepaste emoties vrijuit zien (het circus, huilen), terwijl op andere (de meeste) momenten de kijker dat zelf moet zien in te vullen.

....

Net zoals ik bij jou contradicties zie tussen die Caprafilm en Home Alone2, Bicycle Thieves en Man on Fire (je hekelt het schattig kind terwijl je het in BT een onmisbaar element noemt) of Judgement at Nuremberg en Slumdog Millonaire (authenticiteit omtrent talenkwesties is maar belangrijk wanneer het jou past blijkbaar). En dan kan ik ook groot onbegrip tonen bij je uitleg en wat dan dit en wat dan dat vragen blijven stellen enzovoorts. Dat is prima wanneer je iemand wil onderuithalen, maar als ik een nuttige discussie wil stop ik wel met daarop door te hameren en ga over naar de gegeven kritiek in de context van de betreffende film, ipv te gaan vergelijken met andere films (iets wat sowieso zinloos is, hopelijk heb ik dat punt kunnen duidelijk maken door de zo te vinden "contradicties" eens op jou toe te passen...?).

je moet eens leren dat "Je bent tegenstrijdig" nog altijd geen tegenargument is, enkel een betichting. Eentje die voor bijna niks anders kan dienen dan iemand zijn kritiek te devalideren door hem ook alszijnde zo af schilderen als een willekeurig iemand oid. Soit, het is in elk geval geen tegenargument. En als dat dan na het tigste bericht nog steeds de voornaamste tegenwerping moet zijn, is dat wel een serieus zwaktebod moet ik zeggen. Maar nogmaals, kijk hoe snel ik bij jou de rollen kan kan omdraaien, het is hoedanook vooral erg zinloos om bij filmdiscussie naar contradicties zoekende -vergelijkingen te gaan maken...

Dus wat wordt het ? Discussieren als grote mens of niet?

Ik dacht het zo eens te proberen maar gezien de euro nog niet valt hou ik het wel weer wat korter hoor.


En weer een ontkenning. Onderbouw nu eens waarom het zo'n gek argument is in plaats van alleen maar zo theatraal te doen.

Dat was niet eens het punt van die zin. Het mag over een mishandeld ezeltje gaan. Alleen hoef ik er bij een minimalistische film geen melo muziek bij. Op vergelijkingen ga ik niet meer in verder.

Nee hoor, had de contradicties in 1 2 3 gevonden. En dat kan ik bij elke user die hier een beetje actief is/was, zelfs binnen dezelfde maand als die hier veel recensies neerpent. Dat is nu net mijn punt: makkelijk te doen, maar verder zegt het hoegenaamd niks over iets of iemand.

Hoef ook niet (blijkbaar heb je het retorische daarvan gemist), je zal wel je redenen hebben, wie ben ik om dat dan telken male in vraag te stellen, 't is totaal niet bevorderlijk etc... Daar gaat het over.


Ja. Zeker voor iemand die zelf met genoeg "contradicties" zit zou goed genoeg moeten weten dat elke film nu eenmaal anders is (hoe klein of groot de verschillen ook moge zijn) waardoor eenzelfde element bij verschillende films nu eenmaal anders kunnen werken. Vergelijken is dus pure quatsch.

Ik ga er in elk geval niet veel woorden meer aan vuil maken hoor. Ofwel discussieer je over de argumenten in de context van deze film, ofwel niet.

Punt is dat Au Hasard op (veel) momenten juist absurd IS. Genoeg momenten waar mensen zouden moeten ontrust, boos of onthutst zijn: wat was dat met dat feestje waar die gast de boel kort en klein sloeg? Mensen blijven wat zielloos doordansen alsof er niks aan de hand is. Is dat dan niet absurd?? En dan bij dat circus klopten de reacties weer wél volgens real life... En dat is dus precies wat ik bedoel. Het heeft niks met 'regeltjes' te maken maar als kijker mag je toch tenminste een coherent geheel verwachten (hoezo ik denk er niet over na...)? Zo nee, waarom niet?

Voor de rest zie ik enkel weer (nogal achterdochtige) verwijten waar ik me net zoals de onzinnige vergelijkingen alweer zoals gezegd niet meer mee ga bezighouden. Veel te absurd.

Het gaat erover dat het er geen bal mee te maken heeft. Iemand beschuldigen van contradictie of wat dan ook, is geen tegenargument voor de kritiek an sich.

Als je het uit zijn context rukt met de zin die daarop volgt kan je het eventueel zo zien ja. Komt ervan als je selectief quote.

Dus wanneer je het tijdens een discussie over een scene hebt die hier iemand (blijkbaar) al eerder aangehaald heeft (in een totaal andere context dan nog: kos noemde het belachelijk, ik haal het aan als voorbeeld dat het geen samenhang vertoond wat dat real life argument betreft) ben je plots iemand die kritiek overneemt? Tja. Op die manier zijn we allemaal kopieerders, inclusief jezelf (je was niet de eerste die het had over emoties invullen hier! Foei Foei).

Ik liet in mijn oorspronkelijke review iig reeds weten dat het inconsequent is, maar dan met het voorbeeld van het circus (of heb ik dat ook weer van iemand overgenomen zogezegd?).

Ik zie toch vooral een overrompelende verwijtenstoon.

- je argumenten zijn hier willekeurig naar het negatieve gedraaid
- je vind dingen uit om de film af te kraken
- je zoekt en keert elementen bewust om
- je wilt intelligenter overkomen dan je in werkelijkheid bent
- je praat na
...

Beschuldigingen/beledigingen genoeg hoor, maar veel argumenten die puur op de film slaan zie ik toch niet. Ik wil me daar zelfs niet uitlullen, ik wil het over de film hebben. On topic please.

Het enige wat hier krom is, was jouw schaarse argumentje dat er eindelijk doorkwam (het zou absurd zijn in film) en jou hele lading verwijten (je weet niet waarover je praat, denkt er niet over na...): Ik hoef maar 1 voorbeeld te geven om aan te tonen dat het nu net daar is waar de samenhang ontbreekt -en dat er dus wel degelijk iets te zeggen valt van mijn punt- en het valt allemaal als een kaartenhuisje in elkaar (en nee je kan niet zeggen dat ik heb afgekeken want toen ging het niet over coherentie).

Maar jou repliek spreekt boekdelen hoor. Iemand die zeker is van zijn stuk en op een eervolle manier wil discussieren zal zich niet blijven concentreren op allerlei betichtingen en uit de hoogte gedoe, maar kan het prima redden met enkele puur on topic krachtige tegenargumenten.

En vice versa.


Amen!