Russkiy Kovcheg (2002)

Ik vond het meer dan functioneel. Natuurlijk verleent een gebouw als de Hermitage (mijns inzien) zich voor zo een manier van filmen. Sokurov had het verder kunnen trekken, had ervoor kunnen kiezen om (letterlijk) door de ruimtes te zweven, van hoog naar laag, als een 'geest' die zich verstopt in de verschillende vertrekken, haast etherisch (bijna als het begin van Irréversible..). Maar ik geloof dat in een gebouw als deze, in de context van de film, juist deze meer ingetogen manier van filmen mooi werkt. En dan nog vind ik dat deze steady bewegingen (bijna wiegend) van de camera zorgen voor een mooie ervaring.

Maar dit is wellicht voor jou te ingetogen, kan ik me voorstellen. Hij had meer kunnen doen met de camera en de choreografie, maar ik ben bang dat het dan gaat afleiden in een film als deze, de point mist. Ik keek dan ook mijn ogen uit aan het gebouw zelf, luisterde naar de mijmerende stemmen (die ik ook esthetisch ervaar) en vond het allemaal erg boeiend om volgen, incluis het einde.

Jaja, de beruchte film die in één shot opgenomen is. Dat gegeven maakt het allemaal technisch natuurlijk wel erg knap, maar ik miste eigenlijk het plot. Nu was het meer een willekeurige tocht door het museum, waarbij moeilijk te plaatsen elementen uit 300 jaar Russische geschiedenis lukraak naar voren kwamen. An sich is dat nog best aardig zoiets. Maar als museumbezoeker wil je graag zelf de vrijheid hebben om bij dingen stil te staan of door te lopen en die mogelijkheid biedt de film nou weer nèt niet.

In een 'shot' opgenomen?!! Lijkt me zo'n beetje de meest onmogelijke karwei ooit.

Tja, een mooie vergelijking. Maar Sokurov krijgt van mij tòch wel wat credits voor deze film. Het ziet er mooi uit en ik vind het concept origineel. Maar film is ook amusement en ik had moeite met me te amuseren. Deze film is net zoiets als het begluren van acteurs die in een café een borreltje staan te drinken. Dan zie ik ze toch liever in een theater op de bühne. (Nu is het:"O, daar heb je Peter de Grote!" En dat is het dan. 'Ja? En?', denk ik dan als de camera alweer doorrolt naar de volgende galerij!).



Ik asscocieerde de film meer met die van Peter Greenaway.

2e keer gezien met directors commentary, vond ik persoonlijk boeiender dan het originele geluid...

ze leggen helemaal uit hoe het gedaan is, blijft ongelofelijk knap, alles in 1 take.

Binnenkort eens kijken met directors commentary, heb de eerste keer deze film echt ervaren als een soort droom terug in de tijd. Héél mooi gedaan, mede door de beruchte long take. Het eerste kwartier is het wat onwennig omdat je op een cut zit te wachten onbewust. Maar na een tijdje legde ik mezelf erbij neer en liet ik me meenemen door de reusachtige zalen, galerijen, en gekostumeerde mensen. Heel knap in elkaar gezet. En dan mag de inhoud niet altijd even boeiend zijn, het is ook meer een attractie dan een film. So buy a ticket and enjoy the ride.

Een long take is een correcte term in dit geval.

Long take - Wikipedia - nl.wikipedia.org



Klopt, maar de film zelf bestaat nog steeds uit één long take.

Zeker als je in ogenschouw neemt dat er liefst tweeduizend acteurs/figuranten meedoen!

Eindelijk deze beruchte film gezien, al sta ik zeker en vast achter de kritiek die velen op de film hebben: de long take is uiteindelijk niet meer dan een gimmick, die er voor zorgt dat filmliefhebbers deze film gezien willen hebben en er owv dit gegeven wat aan hebben. De inhoud van de film laat zeker en vast te wensen over, het is allemaal bijzonder fragmentarisch en "vrijblijvend" (en in het eerste deel lijkt het wel puur een reclamefilm voor de Hermitage). Bovendien slaagde de film er te weinig in om een dromerige, surrealistische sfeer te scheppen. Het zat er wel in natuurlijk (kan ook moeilijk anders, wanneer je verschillende momenten/historische personages uit de Russische geschiedenis in dezelfde "tijd en ruimte" plaatst), maar het had niet die bedwelmende sfeer die een film als L'Année Dernière à Marienbad wel heeft.

De film wordt nooit écht saai - het impressionante decor van de Hermitage en het totale huzarenstukje bleven boeien -, maar van een verhaal of pure sfeer is geen sprake. Zeker geen schitterende film, daarom zou ik geneigd zijn hem 2* of 2,5* te geven. Maar aangezien ik zeer onder de indruk ben van wat de makers durfden te ondernemen, zeker gezien de enorme hoeveelheid figuranten in de film, krijgt de film nog net 3* in mijn totaalbeoordeling.


3*