Carnage (2011)

Een oprecht grappige neerwaartse spiraal.

Foster, Winslet, Waltz en Reilly bewijzen dat ze over erg veel nuance beschikken en comedy goed onder de knie hebben. Ieder strontvervelend personage werd met volle overgave gespeeld. Geen enkele keer dacht ik aan de acteurs maar wel aan hun personage. Dat is een heuse opgave als je zo’n grote naam bent.

Wil niet zeggen dat er niets te zeggen valt over de film. Zo is er een klein kwartier een inkakmomentje en dit valt op in een vlotte film als deze. Ook het einde was me erg abrupt en mocht er iets meer met longtakes gewerkt worden.

Toevallig geen toneelvereniging regio Gent die dit stuk wil opvoeren? Ik ben alleszins vragende partij!

4*

Deze film kon me niet boeien. Halverwege uitgezet. Te saai voor mijn smaak en een onaangename sfeer. Beter Het Diner (Film, 2013) kijken. Ook niet briljant, maar beter dan Carnage.

De controversiële regisseur Roman Polanski dirigeerde deze film vanuit Parijs en baseerde het op een toneelstuk dat enkel 3 jaar voor deze film werd gepubliceerd. De uiteindelijke synopsis die zich ontrafelt op een enkele locatie en zich volledig focust op de relatieontwikkeling tussen vier personen is dan ook niet verrassend, maar Polanski werkt het vooral kort door de bocht uit. De onderlinge verhoudingen zijn komisch en boeiend, maar escaleren behoorlijk snel zonder dat de kijker een enig gevoel van stress, frustratie of why kan ervaren. Eenmaal de alcoholische dranken er worden bijgepakt heeft Carnage zelfs de neiging om te ontsporen en wekt de indruk dat geen van de personen tegen een enkel glas aan drank kunnen. Het acteerwerk is erg sterk en de inhoudelijke vorderingen zijn interessant, maar het relatief abrupte einde wekt de gedachte dat je als kijker eigenlijk zojuist maar heel weinig hebt meegemaakt. De precieze intentie van de film ontgaat me dan ook een beetje, maar vermaken doet het met gemak.

Op 1 locatie. Dialoog waar veel irriatities worden uitgesproken, houding is erg belangrijk.

Herzien

Goed geschreven, geweldig geacteerd en prima regie.

Enkel op visueel vlak heeft dit toneelstuk weinig te bieden. Leuk, maar 3,5 blijft staan, ondanks dat alles goed is.

Ik hou enorm veel van theater, ik hou enorm veel van film, maar ik hou er niet van als een film eigenlijk maar gefilmd theater is. Veel verfilmingen van toneelstukken weten die valkuil vakkundig te ontwijken (12 Angry Men is een heel goed voorbeeld), maar Carnage is daar niet één van. Polanski doet op geen enkel moment ook maar enige moeite om hier een film van te maken en de visuele mogelijkheden van het medium cinema te benutten. Wat overblijft, is een vlakke gefilmde versie van een toneelstuk.

Het stuk God van de slachting van Yasmina Reza is ook heel populair bij amateurgezelschappen, en na het zien van deze film weet ik waarom: de personages zijn typetjes die het niveau van de gemiddelde deurenkomedie nauwelijks overstijgen. Jodie Foster is de naïeve wereldverbeteraar die draken van zinnen krijgt als "Ik denk dat kijken naar kunst vrede kan veroorzaken bij kinderen" en "Ik weet alles over het lijden in Afrika." John C. Reilly is haar ingedommelde echtgenoot die veel liever heel de dag op de bank zou hangen en zich bier laten aanreiken door zijn wederhelft. Christoph Waltz is de gehaaide advocaat die de hele tijd met zijn werk bezig is en zijn neus ophaalt voor alle andere mensen. Enkel het personage van Kate Winslet heeft nog wat mensenvlees, al is het ook niet veel. Geen enkel moment ga je de acteurs als echte personen zien en daardoor maakt het ook allemaal geen zier uit hoe het met hen afloopt. Waarom heb ik deze film dan toch uitgekeken? Misschien om te zien hoe je dat niet doet, een kamerdrama vol verbale steekspelen maken.