Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Om te voorkomen dat haar zoons net zo hard op het land moeten werken als haar man besluit moeder Rosario om in de stad te gaan wonen. Haar zoons, allemaal rond de 20, komen in een volledig nieuwe wereld die nogal onwennig is.

De film verteld het verhaal vanuit verschillende perspectieven die wisselen met de broers. Telkens wanneer we overschakelen wordt door middel van een titel het perspectief getoond. Echt heel erg veel doet regisseur, Luchino Visconti, hier niet op uit. Hij switcht gedurende het verhaal van de ene broer gerust naar het perspectief van de ander, wat gelukkig bijdraagt aan de kracht van de film. Om het volgende voorbeeld hiervan te begrijpen zal hieronder eerst het voorafgaande deel van het verhaal worden beschreven.

Simone (Renato Salvatori) is de oudste en fungeert als een soort Marco Polo voor zijn jongere broers. Hij verkent de stad en krijgt zo als eerste een meisje en er wordt zelfs een enorm bokstalent in hem ontdekt. Dat de stad meer heeft te bieden dan enkel een interessant toekomstperspectief ondervindt hij door het gebruik van alcohol en sigaretten. Als een wild beest verkend hij de wereld maar door zijn gebrek aan sturing kan hij dit niet volhouden. Wegens slechte discipline schuiven de bokstrainers hem opzij waarna hij foute vrienden krijgt.

Lees deze special hier verder: Cinema Italia: Rocco e i suoi Fratelli - Special - moviemotion.nl

Aardige film en wel een stukje beter dan Il Gattopardo, de enige andere film die ik tot nu toe van Visconti zag. De film loopt lekker vlot en biedt door de vijf hoofdstukken voldoende afwisseling, al is de ene broer wat interessanter dan de andere. Het is leuk om te zien hoe de broers met elkaar opgroeien en met elkaar omgaan en ieder zijn eigen problemen heeft, al staan ze wel bijna altijd voor elkaar klaar om te helpen.

Alain Delon is wat mij betreft gewoon een erg sterk acteur. Ook in deze film voert hij de boventoon, al vind ik dit tot nu toe wel een van zijn minste rollen. Het verhaal wordt vanuit het oogpunt van de verschillende broers verteld en dat zorgt ervoor dat de film wel dynamisch overkomt. Toch overtuigt het allemaal niet altijd. Soms wordt er behoorlijk overdreven geacteerd, iets wat mij trouwens wel vaker opvalt bij oudere klassieke Italiaanse cinema. Soms is dit zelfs storend en mede dat zorgt ervoor dat de dramatische gebeurtenissen die tijdens de film plaatsvinden niet echt veel emotie bij mij opriepen. Het enige wat is wel echt jammer vond is dat Simone Nadia vermoord. Dat was wel jammer en daarnaast was het ook jammer dat Rocco zijn broer daarna gewoon blijft steunen, iets wat ik eigenlijk toch wel een beetje ongeloofwaardig vond en ik in zijn plaats in ieder geval nooit had gedaan.

In zijn geheel is dit wel een aardige film dus, met een interessant verhaal, dat goed uitgewerkt is, al zakt het hier en daar soms wat in en loopt het verhaal op het einde niet zoals ik hoopte. Visconti is zeker een regisseur waar ik nog wel wat meer van wil zien, maar vind ik tot nu toe wel wat minder dan bijvoorbeeld een Fellini of Di Sica.

3,0*

4 keer gekeken, een klassieker met hoge herkijkwaarde.

Andere poster:

http://a.imageshack.us/img265/1589/roccoi.jpg

Rocco en zijn broers is exact dat: Rocco en zijn broers.
Het draait allemaal om Rocco. En zijn broers.
Simone krijgt ook een groot aandeel, maar Vicenzo, Ciro en Luca komen enkel aan bod als randfiguren. Het opsplitsen in delen was dan ook een beetje overbodig.

Het is een oude film, dat maakt sommigen dingen ook moeilijk te beoordelen. Toch verwondert het me dat sommige mensen hier het acteren 'overdreven' vinden. IK ben al heel vaak in Italië geweest en ik verzeker je: die overdaad aan Comedia dell'arte zit hen gewoon in het bloed. (Ik ben eens naar een voetbalwedstrijd geweest waar een man met zijn grootvader op de plaats van een andere grootvader en diens kleinzoon bleek te zitten. Ik kan je verzekeren: het misbaar dat volgde, dat verzin je niet. Maar is ook heel vermakelijk)

Ik vond het wel een heel eerlijk portret. De 'schone schijn' van de moeder, haar trots ook en allemaal niet gepaard met overdreven veel intelligentie. Zij is in sommige opzichten nog door haar achterlijke trots bijna het meest verwerpelijke personage. (bijna, want ik overdrijf natuurlijk)

Ook Simone is niet van de slimsten en Rocco zelf al helemaal niet.
Schokkend is ook hoe de machocultuur ook in de Italiaanse ziel blijkt gebakken. Bij de verkrachting is er dan ook niemand die het voor 'de hoer' opneemt, zelfs Rocco niet. Sterker nog: in zijn naïviteit meent hij werkelijk dat zijn broer onrecht is aangedaan.
Ook blijkt men Rocco warempel nog echt als een ondubbelzinnige heilige te beschouwen omdat hij zichzelf opoffert. Dat hij daarvoor ook een onschuldige vrouw opoffert, die dat trouwens zelf ook maar al te goed beseft, schijnt niet van tel.

Schitterende rol trouwens van Annie Girardot, die ik voor de eerst keer in een film zie spelen zonder dat ze me irriteert.

Naast de werkelijk geweldige Delon is ook de acteur (Salvatori?) die Simone gestalte geeft een openbaring: door en door dom, slecht ook (aangeboren denk ik wel en niet door de 'grootstad'), maar toch weet deze Italiaanse Russell Crowe avant la lettre toch nog ergens medeleven op te wekken.

Ciro en Vicenzo zijn nog de slimsten van de broers, maar daardoor natuurlijk ook net iets minder interessant. En Claudia Cardinale... Speelde zij deze rol niet nog voor haar grote doorbraak? Zij is hier niet meer dan de (mooie) verloofde van Vicenzo.

Mooie film, prachtige realistische decors ook (kleine, vuile achterkamertjes) en een eindshot dat op zich al de moeite loont.
De 3 uren waren zo om.

Je doelt nu op mijn berichten waarschijnlijk? Ik denk dat het duidelijker wordt wanneer je De Idioot van Dostjewski hebt gelezen. Het is bekend dat dit boek een inspiratiebron is geweest voor Visconti en daar gebeurt eigenlijk precies hetzelfde.

Overigens vind ik ook niet dat Rocco bewust Nadia opoffert, het is meer dat hij zich slechtheid niet kan voorstellen en dus rekent op een andere afloop.

Nee, eigenlijk niet. Ik lees nu net een paar van je berichten.

Er is natuurlijk een hemelsbreed verschil van wat wij ervan vinden en wat de figuren in de film ervan vinden. Voor mij lijkt het allemaal een beetje ouderwets en achterhaald, maar daar kan je dilm natuurlijk niet op veroordelen.

In zijn context (tijd en plaats) klopt het natuurlijk allemaal wel. Zelfs vandaag zijn er nog steeds mensen die denken dat hun kinderen op het slechte pad komen door 'slechte vrienden' terwijl we daar ondertussen toch iets anders tegenover staan.

Rocco is natuurlijk wel het heilige boontje daar hij in Nadia inderdaad de 'slechte vrouw' ziet die Simone 'op het slechte pad brengt'. Anderzijds is hij een soort moderne Jezus die haar niet wil veroordelen voor haar 'zonden' en er zelfs verliefd op wordt. Om ze uiteindelijk weer op te offeren voor de 'onschuldige' Simone en de familie-eer (ach, die Italianen!)

Op dat punt is Rocco wel weer dom en ouderwets, achterlijk bijna. En heeft Ciro het duidelijk bij het rechte eind dat het idealen uit een achterhaald tijdperk zijn (en eerder iets uit de 'mezzogiorno'), waardoor Rocco té goed is, en meer slecht dan goed doet.

Tijdens het kijken heb ik eigenlijk nooit het idee gehad dat het om de familie-eer ging. Het lijkt mij meer dat Rocco degene die het diepst gezonken is (de grootste schuldige juist!) wil redden.

Mooie dramatische film met veel pathos. Normaal ben ik daar niet zo fan van, maar van Italianen kan ik dat wel hebben (terwijl veel niet-Italiaanse acteurs in deze toch op en top-Italiaanse film spelen. De typisch Italiaanse mama bijvoorbeeld is Griekenlands grootste actrice).

Goeie genade zeg, als mama Parondi een kopje koffie besteld doet ze al net alsof de wereld vergaat. Noem het zuidelijk temperament, noem het overacting, ik persoonlijk werd er eerlijk gezegd wel een beetje moe van.

Toch een bij vlagen mooie kroniek, ik merk dat ik er toch wel in op kan gaan. Zo vermaakte ik me recentelijk prima met Best of Youth, en ook de avonturen van Rocco en zijn broers konden me goed smaken. Her en der zijn de verwikkelingen en onderlinge verstandhoudingen behoorlijk onbegrijpelijk, maar het hart, 5 broers die in de stad worden gedropt en er samen al dan niet wat van proberen te maken, sprak me wel aan.

3 dikke sterren.

1e Visconti.

Drie uur lang drama over een familie die van het platteland naar de grote stad verhuizen, ik keek er een beetje tegenop. Terwijl je je dan voorbereidt op het ergste, blijkt de film reuze mee te vallen. In vijf hoofdstukken, elk naar een van de broers, laat Visconti zien hoe de vijf broers en hun moeder zichzelf moeten redden in Milaan. Een heel mooi verhaal en de ontwikkelingen die de broers doorstaan vond ik ook erg interessant. Soms heeft de film een beetje te kampen met overacting en niet elk personage is even boeiend. Maar dat Italiaanse gekibbel is aan de andere kant ook weer erg leuk om naar te kijken. Typisch, maar boeiend volkje.

Rocco e i Suoi Fratelli biedt zowel humor als drama en weet de boodschap goed over te brengen. De twee beroemde broers gaan ieder op hun eigen manier de verkeerde kant op. Simone gaat het slechte pad op, maar als je een heilige als Rocco bent maken andere mensen daar toch gebruik van. De simpele arbeider blijkt dan de meest wijze van alle te zijn. Visueel ziet de film er goed uit en de muziek is zeer sfeervol.

3,5*.

Overdreven? Overacting? Niet (neo)realistisch?

Jongens, dit is Italiaans! Wat zeg ik? Siciliaans!!! Het contrast tussen het zuidelijke plattelands- en de noordelijke industriële stadsmentaliteit vond ik trouwens juist schitterend uitgebeeld! En de meest realistische figuur van allemaal was voor mij juist... de moeder!!! Simone vond ik ook geweldig, eigenlijk nog sterker dan Rocco zelf, misschien gewoon omdat die de pech heeft... Alain Delon te heten...

Fraai, doch ietwat onevenwichtig sociaal drama, waarvan het kader (het wedervaren van een plattelandsfamilie in de 'grote stad') het centrale plot niet lijkt te kunnen dragen.

Alles wat zich binnen de driehoek Simone - Nadia - Rocco afspeelt, is, mede door het uitstekende spel van de betreffende acteurs, van een grote, inderdaad Dostojevskiaanse allure. Maar de personages van de overige broers blijven vlak; hun 'verhalen' zijn niet erg interessant en doen in de film als geheel wat overbodig aan. Ook de figuur van de moeder (overigens goed vertolkt door Katina Paxinou) blijft met al haar melodramatische liefde voor en verdriet over haar familie wat in de lucht hangen.

Visconti slaagt er dus wat mij betreft niet in het sociaal-realistische verhaal van deze familie overtuigend met het klassiek(-religieus) aandoende, tragische centrale drama te verbinden. Ik lees hierboven ergens dat een scène met de begrafenis van de vader geschrapt is. Is het vrijwel voorbijgaan aan de rol van de overleden vader een gemiste kans? Of is dat te 'on-italiaans' gedacht?

Niettemin, de spiegelbeeldige ontwikkeling van de broers Simone en Rocco, hun onverbrekelijke verbondenheid, uitgedrukt in hun beider relatie met Nadia, in hun (eveneens) elkaar opeenvolgende bokscarrières, en in de doorlopende akt van vergeving van Rocco, die verwoestend uitpakt voor de familie, en leidt tot de moord op Nadia: het is allemaal van een enorme intensiteit, en met klasse verbeeld.

Wat Rocco in woord en daad doet, is als het ware aan Nadia en Simone vragen hem na te volgen in boetedoening, loslaten van dat wat je liefhebt, en vergeving. Het is de vraag of dat van hen, en of dat in het algemeen van mensen, geëist kan worden. Dostojevski's Grootinquisiteur vond van niet. En Nadia en Simone blijken er in ieder geval niet toe in staat.

Het is die tragische, haast bovenmenselijke handelwijze van Rocco, en de dramatische gevolgen die dat heeft, die deze film voor mij alsnog tot een zeer bijzondere maakt.

Héérlijke film over een stel broers aan wie ik bijna allemaal een hekel had.

Een melodramatisch arbeiders epos met een orkaan van diepe emoties waarin zoon Rocco probeert om zijn familie voor het verval te behoeden. In stekend scherpe zwart wit beelden wordt de familiekroniek (episodeverhaal) verteld waarin, na de oorlog, een vaderloos gezin vanuit het arme zuiden van Italië naar Milaan verhuist in de hoop op een beter leven. Ieder heeft zijn eigen worstelingen en de tragedie is voelbaar voorspelbaar.

Die Delon speelt weer de sterren van de hemel.

Wel erg lange film, maar keek lekker weg.

Mooie scenes volgen elkaar op.

Trouwens grappig hier op de site. Aan het begin die mensen die nadat er gestrooid is met 5 sterren, een film 1 ster gaan geven. Alleen om reacties uit te lokken, waardoor films zo uit de toplijsten kan zakken

"Rocco e i suoi fratelli" (1960) | Blu-ray | British Film Institute

Fantastisch.

Blu-ray review: Rocco e i Suoi Fratelli. Prachtige restauratie door Eureka.

Sterk, intensief, sociaal drama dat mij in het begin vooral bekoorde omwille van de keurige schets van deze Italiaanse familie (wat is "la mama" uitstekend gebracht) die gelukzalige uitbundigheid fluks afwisselt met hoogoplaaiende ruzie.

Daarna wordt het verhaal opgedeeld in delen naargelang de broer die daarin naar voren treedt, met de prostituee Nadia, schitterend vertolkt door Annie Giradot, als belangrijk personage.

Kan men bedenkingen maken over de ingesteldheid van de broers, gaande van "een voorbeeld willen stellen" tot "brutaliteit", één ding is wel zeker : Visconti onderlijnt via dit verhaal de moeilijke positie van armen in de maatschappij met meerdere droefgeestige toestanden (werkloosheid, huisvesting, geen begeleiding en reëlekans om verder af te dalen...).

Criminaliteit, prostitutie, overspel, een jammerende moeder, moord, verkrachting en Alain Delon die zijn familie bij elkaar probeert te houden. Alles wat je hoopt en verwacht in een klassieke Italiaanse film komt voorbij in dit grootstedelijke vervolg op 'La Terra Trema'. Luchino Visconti werd door de censuur zo nu en dan gedwongen een extra donkere filter te gebruiken bij al te expliciete scenes, maar dat komt het drama wel ten goede. Ondanks de niet al te vrolijk stemmende verhalen ontvouwt Milaan zich als een prachtig decor, waarin het ook prettig kijken is naar Annie Girardot en Claudia Cardinale.

Volgende week donderdag op Canvas!

Heerlijke film van Luchino Visconti met een prachtige cast. Alain Delon, Renato Salvatori en Annie Girardot spelen briljant. Het typische Siciliaanse sfeer is om over naar huis te schrijven. De film volgt een armoedig gezin die vanuit het zuiden van Italië naar Milaan verkassen om de kans aan werk te vergroten. De oudste zoon Vincenzo woont daar toevallig al een lange tijd en hopen dat hij van dienst kan zijn voor zijn familie.

De vier jongens houden van boksen en willen dat graag omzetten tot professionele boksers. Dit lukt alleen bij Simone (maar later ook bij Rocco, Alain Delon). Simone wordt verliefd op een prostituee (Nadia), maar valt in werkelijkheid toch op Rocco. Simone begint spontaan jaloers te worden en dit leidt ook tot hevige ruzies tussen de twee broers. De scène waarin Nadia en Rocco betrapt worden is behoorlijk heftig aan te zien, maar ook prachtig gespeeld.

Al met al een sfeervolle film die een kijkbeurt waardig is!

Toch wel een lange zit deze Rocco e i Suoi Fratelli. Ik kan ook niet meteen zeggen dat ik zwaar in de film zat. De relatie tussen Simone, Nadia en Rocco is zeker naar het einde toe niet meer geloofwaardig. Eigenlijk gaat het compleet de verkeerde kant op vanaf die verkrachtingsscène en de beslissing van Rocco dat Nadia maar terug naar Simone moet gaan. De andere broers komen dan weer amper aan bod. Van Luca weet je al helemaal niets. De moeder speelt inderdaad wat theatraal, maar ja dat kan je wel verwachten in een Italiaanse film. Wat mij betreft vond ik Nadia het beste van de film en ook Ciro zijn woorden op het einde waren goed gekozen. Kon helaas weinig met de karakters van zowel Rocco als Simone.

Behoorlijke goede film, heb hem onlangs met veel genoegen gekeken. Ook zeer toegankelijk, wat bij Visconti niet altijd het geval is, maar bij deze vlogen de bijna drie uur voorbij zonder dat je je hoofd moest breken over de diepere betekenis van hetgeen je hier ziet. Knap dat Visconti een ogenschijnlijk zo'n eenvoudig verhaal kan bedenken, en dan zo lang de spanningsboog weet vast te houden. Alleen net geen absoluut meesterwerk omdat je al ver voor het einde aanvoelt dat deze familiegeschiedenis nooit en te nimmer goed kan aflopen , waardoor het slot niet bepaald als een mokerslag aankomt. Meest opzienbarende voor mij was wel dat de heer Delon hier aantoont echt wel te kunnen acteren, vind hem meestal wat afstandelijk en emotieloos in zijn rol maar hier levert hij toch wel één van zijn beste prestaties als nota bene een over the top good guy. Giradot in de vrouwelijke hoofdrol is zeker aan hem gewaagd, haar vertolking van een wispelturige, wanhopige maar zeker geen slechte vrouw is het hart van deze film. Claudia Cardinale, ooit een bezienswaardigheid bij Sergio Leone, heeft hier helaas maar een kleine, nietszeggende bijdrage als de echtgenote van één der broers. Aanrader.

Zwaar en nogal lang drama. Niet dat het saai is, er gebeurt immers genoeg, en alles op zijn eigen stemmige sfeer gebracht in het armoedige leven voor bepaalde klassen in die tijd, maar helemaal mee in leven en in het verhaal komen lukt me niet. Pas het laatste uur als de spanning en problemen tussen Rocco en Simone uit de klauwen begint te lopen begin ik meer zoiets te krijgen van heej waar gaat dit heen. Verder kan ik me moeilijk in dat familie voor alles beeld vinden. Wat een absolute galbak die Simone, en wat daar voor gelaten wordt en hoe die klootzak uit de wind gehouden wordt, bah. Het einde in die zin is dan ook erg voorspelbaar, daarmee bedoel ik dat Simone haar iets aandoet.

Verder absoluut wel een mooie stijl, zekere sfeer, goed geacteerd en ademt het geheel wel een bepaalde kwaliteit uit maar het is niet helemaal mijn ding. De dramatiek ontgaat mij, kan me niet voldoende in het verhaal in leven.

Na een aantal maanden er afgelopen zaterdag eindelijk de tijd voor gehad, en absoluut geen spijt van gehad. Het feit dat de film is opgedeeld in 5 'delen' vond ik overbodig en niet geheel passend, maar dat is een van de weinige kritiekpunten.

De film komt redelijk traag op gang, maar je weet wel direct hoe de verhoudingen liggen. Allen proberen ze op hun eigen manier zichzelf te redden in de grote stad, wat aanzienlijk anders blijkt dan het platteland. Zo legt Simone het aan met het hoertje Nadia, maar die trekt de stekker eruit nadat Simone tot diefstal in staat is om bij haar te zijn. Vanaf dat punt gaat het bergafwaarts met Simone, die zichzelf verwaarloost en alles uit handen laat glippen wat hij heeft. Vervolgens wordt Rocco zelf verliefd op Nadia en krijgen ze een relatie. Als Simone hier weet van krijgt, neemt hij wraak. Rocco zet vervolgens zichzelf buitenspel, omdat hij het geluk van zijn broer belangrijker acht dan zijn eigen geluk. Voor alles zal hij zichzelf opofferen, waarmee hij de morele waarden als het geweten onderdrukt. Daarvoor maakt hij niet alleen zijn eigen geluk kapot, maar ook dat van Nadia. Vervolgens is er geen verbetering zichtbaar bij Simone, sterker nog, hij lijkt verder af te glijden, wat resulteert in de moord op Nadia, waarna Rocco het nog niet begrijpt en Simone zelfs wil vergeven, wat fantastisch is weergegeven met de scène op het bed. Hartverscheurend.

4*

Ik ben nooit een fan van regisseur Luchino Visconti geweest. Door de bank genomen zijn zijn films, althans de films die ik gezien heb, te pompeus naar mijn smaak. Een uitzondering vormt wat mij betreft deze neorealistische film over vier broers met scherp contrasterende karakters. Het is een episch familieDrama met een hoofdletter D. In menig opzicht een emotionele rollercoaster, niet in de laatste plaats vanwege het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Renato Salvatori.

Mijn 3e Visconti na Il Gattopardo en Morte a Venezia. Net als die films zie ik ergens wel de schoonheid in de film, maar lukt het de film niet om me ook maar enigszins te boeien. Alain Delon, Annie Girardot en de kleine rol van Claudia Cardinale zijn nog wel leuk. Figuren als die Simone en die moeder zijn gewoon ergerlijk. Het geheel is ook langdradig en de film komt eerder over als een soapserie. De film zal ooit wel haar charme en invloed op andere makers gehad hebben, maar is voor mij als filmliefhebber helaas toch wat gedateerd. 't Zal even duren voor ik nog een Visconti zal bekijken.

Was er van te voren even bang voor maar gelukkig bleek het geen boks film.

Ondanks het jaartal 1960 zit er behoorlijk wat vaart in en hoewel het een relatief simpel familie verhaal kan lijken (waar ook niks mis mee is natuurlijk) met een dosis sociaal realisme die het al de moeite waard maakt zijn het de diverse personages wier archetypen schrijnend en schurend het onzegbare leven.

Prachtige film. Allereerst weten de volle drie uur te boeien. Het tempo is heerlijk en de personages zijn interessant. Van mij had de film nog kaler mogen zijn, nog minder filmisch drama en vooral een sfeerschets en portret van zo'n familie. Want dat is het voor mij vooral. Ik vond het niet eens een portret van mensen die vanuit conservatief Zuid-Italië komen, want dat hangt er maar wat bij eigenlijk.

Maar de keuzes die dan gemaakt worden, daar kan ik ofwel goed mee leven of ik vind ik ze geweldig. Mooi om de twee hoofdpersonen Simone en Rocco tegen elkaar gezet te zien die ook een soort omgekeerde ontwikkeling doormaken, iets dat in de klassieker Anna Karenina ook al zo mooi wordt gedaan. Daarbij helpt het acteerwerk ook. Alain Delon prachtig ingetogen en die broer is vooral een irritante rol maar wel met gevoel gespeeld waardoor ik hem niet irritant vond. De bijrollen zijn soms wat overdramatisch, maar omdat het slechts bijrollen zijn en de hoofdrol van Rocco juist zo rustig is werkt dat verder prima; ik heb me er niet aan gestoord.

Visueel af en toe ook geweldig, met die kadreringen. Alleen al op de Milanese Dom hoe door de openingen naar beneden wordt gekeken. Schitterend om te zien. Dan mogen de personages af en toe wat te symbolisch zijn aangezet en soms snap ik ze echt niet (hoe Rocco zijn broer blijft verdedigen en zijn verkrachte vriendin juist niet) -deels accepteer ik dat door de tijdgeest en deels werkt het niet echt goed- maar doet weinig af aan de score. Naar boven afgerond 4,5*.