12 Angry Men (1957)

De beste film tot 1970 (in de top 250) als je de films van Leone even niet mee telt, ik heb 'm gisteren gezien (zonder eerst de berichten hier te lezen). Erg goede film, zelfs in zwart-wit maar dat was te verwachten voor een film uit 1957.

Ik weet alleen niet waarom jij nog niet bent gaan kijken, wat houdt je tegen?

Deze staat redelijk hoog in de IMDB-top, dus moest 'k deze wel eens proberen. Ondanks dat het al een oude film (zwart-wit) is en de film zich hoofdzakelijk in één kamer afspeelt, wist de film me te boeien. Ook het verhaal werd boeiend gebracht, ondanks dat je de beklaagde eigenlijk maar heel kort ziet en er dus bitter weinig over weet. Het einde was voorspelbaar, maar desondanks viel het niet tegen.
De cast deed het uitstekend, eigenlijk deden ze het allemaal wel prima.
'k vond het een aanrader, maar of de film een grote herbekijkwaarde heeft, betwijfel 'k een beetje.

Ontzettend goede film. Ik kom maar zelden films tegen die zo veel over de inhoud gaan. De film laat niet alleen op pijnlijk precieze wijze zien hoe een kwalijke rol vooroordelen spelen, maar geeft ons ook een interessante inkijk in allerlei groepsprocessen en allerlei psychologische processen (zoals het gevaar van tunnel visie) die op zo'n moment een rol spelen. In die zin is het verhaal vandaag even actueel als vijftig jaar geleden.

Bij een film die zo sterk over de inhoud gaat en zo weinig over de vorm speelt het feit dat hij al in 1957 is gemaakt eigenlijk nauwelijks een rol wat mij betreft. Maar wat een geniaal plot, qua spanningsopbouw en verhaallijn, en wat een ijzersterk acteerwerk...

Ik heb direct mijn top-10 aangepast.

Geweldig goede en mooie zwart-wit film.

Hoewel, er gebeurt eigenlijk niets anders dan 12 mannen die rond een tafel zitten te praten. Maar het is verschrikkelijk boeiend om de onderstromen waar te nemen en te bemerken dat deze stroom heel langzaam van koers wijzigt. De kracht van het naar waarheid strevende individu, dat zichzelf en zijn eigen waarneming trouw blijft en zo de omgeving verandert.

De film illustreert ook hoe meningen in het algemeen worden gevormd, hoe kort door de bocht en gericht op een eerste aanblik dat vaak plaatsvindt en waarom dat niet altijd (of misschien nooit) terecht is, vaak vertroebeld door emoties als woede of angst (12 angry men). Een doortastende (zelf) analyse van de vermeende feiten is blijkbaar zeer belangrijk om een waarachtige mening (en blik op de wereld) te kunnen vormen. Naast een zuivere, niet vertroebelde, intentie.

12 Angry Men, de titel zegt eigenlijk al een heleboel. De film draait om een jury die moet bepalen of een jongen schuldig is aan moord. Het gevolg is uiteraard ernstig, de doodstraf als zij hem schuldig bevinden. De film speelt zich af in een ruimte met twaalf verschillende persoonlijkheden die elk hun eigen redenen hebben om de jongen al dan niet schuldig te bevinden. Een jurylid twijfelt aan de bewijslast en zal de rest ervan moeten overtuigen dat het inderdaad niet voldoende is om de jongen te veroordelen.

De doodstraf is definitief en het is duidelijk dat men hier voorzichtig mee om zal moeten gaan (als je het überhaupt als optie ziet). In deze film blijkt dat veel van de juryleden hier toch wat licht over denken, of eigenlijk helemaal niet nadenken over het leven van de verdachte en meer waarde aan hun eigen activiteiten hechten.

De film krijgt van mij net aan 3 * en dat komt vooral omdat de film mij niet erg kon boeien. Ondanks pogingen om de film een broeierig karakter te geven (weer/zweten/spanningen) vond ik hem eigenlijk totaal niet spannend en gaf het me ook weinig redenen tot nadenken. Ik voer op een ander forum ook wel eens discussies over de doodstraf en dergelijke en herkende in de film ook wat van zulke opvattingen. Het zijn voor mij echter geen nieuwe gedachtegangen, het zet me niet verder aan tot denken omdat ik het eigenlijk zelf allemaal ook al wel bedacht had. Ik stel vragen bij de simpelheid waarmee mensen trachten te oordelen over het leven van een jongen, maar het verrast me ook niet. Het zijn geen verrassende personages, maar stereotiepen die je psychologisch al vrij snel doorgrondt. Weinig verrassingen wat dat betreft. Een uitzondering; Fonda. De persoon die de vragen stelt en daarmee anderen toch aan het twijfelen probeert te brengen. Een intelligente man, maar verder? Dat zijn wat mij betreft de meer interessante personages.

Interessant portret van het jurygebeuren, waar Lumet een morele spiegel op projecteert. Met momenten echter iets te karikaturaal en knutselachtig, naar het ongeloofwaardige toe. De jury gaat enkele essentiële pistes in waar gerechterlijk onderzoek en advocaat blijkbaar aan voorbij gingen, en dat is zelfs voor 1957 ondenkbaar. Matig ** 1/2