Irréversible (2002)

Want als iemands hoofd ingeslagen wordt, ga je natuurlijk kijken of de hersenen wel goed uitgespreid liggen. Ik snap dat wel ja.

Lijkt eerder een beetje op trollen, wat Ilsa nu doet.

Tsja, wanneer je al als eis hebt dat de hersenen tegen de cameralens moet komen, is het beeld van realisme al helemaal ver te zoeken. Die camera is helemaal geen onderdeel van de situatie daar, hoe kan er nou bloed o.i.d op komen?

Dan leg je er dus ontiegelijk de nadruk op: ''Kijk eens, ik film alles!'' Dat is toch helemaal niet de bedoeling van die scène?

Wat is trollen? ik ga hier blijkbaar nog het een en ander leren?

Een trol in een internetomgeving is een persoon die op forums, websites of chatkanalen berichten plaatst met het doel voorspelbare reacties van andere mensen uit te lokken. De trol zaait onrust door mensen waar mogelijk tegen de haren in te strijken.

© Wikipedia.

Maar we hadden het toch ook over realisme, en dat is het op deze manier gewoon niet.

Het zou pas onrealistisch zijn als je zou laten zien dat de camera er vlak bij was door die telkens te gebruiken. Zelfde als dat je in ging zoomen als hij zijn penis bij haar in zou brengen tijdens de verkrachtingsscene.

ok, geen probleem mee, als ik omdat ik hier mijn mening geef en die mening afwijkt van de meerderheid een trol ben, dan ben ik een trol.

De manier waarop je je mening geeft is het meer. Dat jouw mening afwijkt dan die van een ander is geen enkel probleem.

Ja, dat zou best kunnen, maar dan is het ook meteen duidelijk toch?

Een gruwelijke maar goede film.

Daarmee bedoel ik dus dat de film wel goed uitgewerkt is maar wel erg veel gruwelijke beelden bevat. Zulke films heb ik nog nooit gezien, vreselijk gewoon. Maar het geeft jou dan wel iets waarmee je de film goed gaat vinden. Het is erg moeilijk om uit te leggen, maar de film is zo vies dat je er erg aan gehecht wordt.

Het verhaal is wel erg goed uitgewerkt, vooral zeker weten de camerawerk. Het sleurt jou mee om het hele verhaal mee te maken. Het voelt fantastisch. Al die gescheld van Marcus en Pierre maakt het nog beter. Het kan gewoon niet meer, zo maakt de film erg perfect. Wat wil je nog meer?

Uiteindelijk kom je erachter hoe allemaal begonnen is en ook hoe allemaal eindigt. Prachtig gewoon.

Helaas zijn een paar scenes zo vies dat ik de film geen tien kan geven. Maar wat mij betreft is het zeker weten een zeer geslaagde film is, ook al is het gruwelijk!

4,5*

Een film bordeel je naar mijn mening als geheel, niet omdat je toevallig dat ene ding dat jouw vakgebied is niet tot in de perfecte details terugziet. Helemaal niet als de film daar niet over gaat. Gebrek aan diepgang en verharding waarschijnlijk, wat weer verklaarbaar is door je beroep.

nou, ik heb dan (godzijdank...) nooit gezien hoe iemand echt werd verkracht en ook niet hoe iemands hoofd tot pulp werd geslagen met een brandblusser maar voor mij was het realistisch genoeg!

Een film die me trillend van woede een jointje laat draaien om rustig te worden verdiend van mij zeker 4*en! Jammer alleen dat er in het begin zo vaag gefilmd word. Ook wil je na DE scene nog een keer revanche en die krijg je niet

Ik heb een stuk gekeken,maar het is zeker niet voor het '' grote'' publiek bedoelt. Je hebt zeker al wat kijk ervaring nodig. Binnenkort maar verder de film kijken. Overigens zat de film visueel er erg goed uit !

Nu dan eindelijk deze film gekeken, en wat voor een!

Het concept van het achterwaarts vertellen van een verhaal is natuurlijk niet nieuw, maar de uitwerking is geniaal. Zelden zo'n aangrijpende film gezien die je volledig meesleurt in het verhaal. De spanning wordt in het begin, mede door het prachtige camerawerk en muziek, tot een hoogtepunt gedreven, en zelfs na schokkende scenes blijft de film boeiend omdat je wilt weten hoe het nu begonnen is.

De 2 voornaamste scenes zijn erg goed en realistisch (in zoverre je daar een mening over kunt hebben) in beeld gebracht. De duistere en ondergrondse sfeer in Club Rectum voelt aan alsof je in een andere wereld zit waar er geen grenzen zijn. De 2e scene geeft een gevoel van machteloosheid en pure woede, en zorgt er voor dat je alleen maar geschokt kunt toekijken.

Naast deze bekende scenes straalt iedere 'hoofdstuk' een eigen sfeer uit, zoals de zoektocht naar 'De Lintworm', het feest en de rit in de metro.

Dit is een zeker een film die je niet snel vergeet, of je deze goed vindt of niet.

Voor mij geldt het eerst. Zeer goed!

4*

Die eind soundrack is ook van The fall aleen daar is het de intro.

YouTube - The Fall - Intro Scene Of heb ik het mis ?

Klopt, is de Zevende Symfonie in A majeur opus 92 van Ludwig van Beethoven

Een intressante film, die iets anders doet dan andere films, en dat kan ik zeer waarderen. Het gegeven dat alles achterste voren afspeelt is even wennen maar wel heel goed gedaan. Je begint in de spanning en in de climax en daar is even oplettendheid gevraagt, maar ik vond het een zeer leuk gegeven.

Het punt van de film is duidelijk shockeren en anders willen zijn dan de rest, en daar is de film zeer zeker in geslaagd.

Ik vond het geen topfilm omdat het einde me weer een beetje teleurstelde met dat knippernde licht ik vond dat dat niet echt in de film paste. en de confrontaties in de trein en in hun huis zijn dan weer tegen de saaie kant aan, wat aan de ene kant wel heel logisch is want het begin is nooit super maar toch miste de film iets al kan ik niet precies zeggen wat.

Wel goed dat je hem kunt waarderen

Dat knipperende licht vond ik juist zeer goed: het zag er erg heftig uit, net als de rest van de film. Je punten wat betreft die trein scene etc. kan ik wel begrijpen, maar dit heeft puur als bedoeling je een dubbel gevoel te geven. Ze praten de gehele rit erg 'onschuldig' over sex, iets wat later in de film niet echt 'onschuldig' is.
Daarnaast hebben die scene's ook als bedoeling meer over de gehele film te vertellen: Het is Cassel aan te rekenen dat Belucci wordt verkracht na die ruzie op het feest en je komt erachter dat ze ook nog zwanger is.

Bovendien denk ik ook: was de film gewoon chronologisch verteld, dan zou dat flink aan kracht moeten inboeten.

En weer eens herzien. Blijft audiovisueel bijzonder sterk. Grote stukken zijn in één lange take opgenomen waarbij de camera alles heel natuurlijk registreert. Bij de eerste scènes daarentegen staan de bewegingen van de camera perfect in lijn met de opgefokte sfeer. De muziek van Beethoven draagt enorm bij aan de impact achteraf, en wekt een reactie op die ik niet zou hebben als het stuk in de concertzaal gespeeld zou worden. De vijf sterren blijven ruimschoots staan, en voorlopig blijft de film ook nog wel even in mijn top 10.

Alex: I dream about a red narrow tunnel that breaks in half

De mensen die deze film hebben gezien weten direckt hoe hard en schokkend deze zin is !

Nou heb ik ook eens Irréversible gezien. ! De film heeft lang door mijn hoofd gespookt, en me met een dilemma opgescheept. Dat dilemma is het cijfer voor deze film. Dat is een 3,76 geworden (3,50)

De film is keihard en schuwd zeker geen geweld ! je hebt zeker al wat kijk ervaring hebben om deze film af te kunnen kijken de film is intens,schokkend,politiek incoreckt en behoorlijk sfeervol.Toch met al die ingredienten vind ik ik dit echt een erg goeie film.De film begint overgins waar ik het nut nog niet van kan inzien Die 2 oude mensen. Wie waren dat ? Wat hebben die met het verhaal te maken ? Dat komt waarschijnlijk doordat ik de film in 2 stukken heb bekeken omdat het met vooral de bovenste zin te maken heeft. !
Kwa sfeer en intensheid is gewoon verbluffend om te zien hoe de regie de emoties van de kijkers kan meesleuren door het verhaal van Alex,Marcus en Pierre daardoor eigenlijk al top 250 materiaal !
Ik wil toch effe het linkje Momento en Irréversible leggen want Irréversible verdient in mijn ogen eerder in de top 250 te staan dan met alle rispeckt Momento ! Het einde waar sommige users kritiek op hebben dan doel ik op het flikkerend beeld Dat is echt meesterlijk verzonnen dat geeft je een soort roes ( dat had ik dan ) past ook geheel in de sfeer van de film.Gedurft pakt prima uit.

PS Als je dat doorspoelt zie je o.a de grote beer in de sterren

Deze film verdient o.a dankzij het lef en durf van Gaspar Noé om in de top 250 te staan. ! Bij mij komt de film slechts op een 3,5 te staan ( met potentie om op een 4 te komen ) doordat het ( te ) ruwe kantjes heeft. Wat mij de film in 2 delen heeft moeten kijken dat had niet gehoeven en is wat onnodig.

3,76 is afgerond een 4..?!

'Arrêtez!', Hou op... het is een verzoek dat tamelijk vaak gedaan wordt in deze film, die desondanks met ijzeren consequentie onontkoombaar voortrolt, onvermijdelijk, niet te stoppen. Het waren ook de woorden die in mijn hoofd bonkten tijdens de eindeloos lijkende scène die het zwarte hart vormt van 'Irréversible', de 'tunnel die in tweeën breekt'. Het is de futiele reflex van een machteloze, van angst en verbijstering verstijfde toeschouwer, gevangen door een onbewogen camera in een tunnel waaruit geen ontsnappen mogelijk is, gedwongen om toe te kijken, om het zinloze kwaad in de ogen te zien: de weloverwogen, fysieke en mentale vernietiging van een leven, een mens, onherstelbaar, onomkeerbaar. En het is de smeekbede die tien minuten lang gesmoord wordt in een in pijn en wanhoop uiteindelijk kapotgebrulde keel.

Er zijn geen vluchtdeuren in deze tunnel: geen held die het slachtoffer redt, of als dat niet kan, in ieder geval wraak neemt; geen gerechtigheid; geen ''thrill' zoals in de steeds bizarder en explicieter wordende horror-films, waarin de zucht naar sensatie, de emotie van de menselijke angst en fascinatie voor geweld tot aan de laatste uitgewrongen druppel bloed geëxploiteerd wordt; geen genot van de 'esthetiek van het geweld', geen fraaie stilering, en geen groteskheid die de spanning doet ontladen in een lach. En al helemaal geen diepere zin, of betekenis.

Of is er dan toch nog een deurtje, een muizengaatje, met het opschrift 'nihilisme'? Er is iemand aan het begin (het einde) die zegt: 'Er zijn geen misdaden. Alleen daden'. Maar wat ben je nog (behalve dat het een doorzichtige poging lijkt om zichzelf 'vrij' te verklaren van schuld en verantwoordelijkheid) als je die mening bent toegedaan? Wat voor leven heb je, heb je nog iets te verliezen? Ik zou niet gaan morrelen aan dat deurtje. Dat is een soort zelfbescherming waarbij je je moet afvragen wat dat 'zelf' dan nog is.

Nee, 'Irréversible' toont in deze scène voor mij de uiteindelijke essentie van het geweld, dat zich vaak (meestal) in andere, reactieve vormen aandient (zoals bijvoorbeeld in het - schitterend vormgegeven - vervolg), waarvan de 'oorzaken' te traceren zijn; maar dat ons hier naakt in al zijn glorie toegrijnst: de grenzeloze vernietigingsdrang met een haat die nooit om redenen verlegen zit, maar in feite geen reden nodig heeft.

Shockeren om te shockeren dan, wat dat dan ook moge betekenen? Dat zou het misschien zijn, als de film alléén uit deze scène bestond. Maar geweld, hoewel het lijkt alsof het de werkelijkheid, zomaar, in tweeën breekt, heeft altijd een context. Er is iets dat vernietigd wordt - dat wat er was, vóór het geweld, is er niet meer - en het lokt reacties uit. En die 'proloog' en 'epiloog' omvatten deze scène. Met z'n drieën vormen ze de geschiedenis van doodgewone levens en de impact van geweld daarop.

Hoe Noé deze geschiedenis vertelt, pakt werkelijk formidabel uit, omdat hij nu zoveel meer de nadruk kan leggen op de onontkoombaarheid ervan, en vooral ook op de waarde en de kwetsbaarheid van dat wat vernietigd wordt, dan wanneer hij dat op de 'normale' manier had gedaan. De triviale beelden van gewone mensen, hun gekibbel, hun onnozele gebabbel over intieme zaken in de metro, hun gefoezel bij het 's morgens wakker worden: ze krijgen nu een glans en idealiteit, juist omdat de personages bepaald niet geïdealiseerd worden, die ze anders nooit zouden hebben.

'De tijd maakt alles kapot', wordt ons aan het einde (begin) medegedeeld. Maar dat is een omkering van 'de tijd heelt alle wonden', en deze film is ook een omkering van de tijd. Natuurlijk is het zo dat deze levens kapotgemaakt worden, maar die omkering brengt - bij mij in ieder geval - een ontroering teweeg, een besef van de waarde van het gewone leven, die tot gevolg heeft dat ik tot mijn eigen verbijstering moet vaststellen dat deze gitzwarte film óók een troostrijke, door en door humanistische inslag heeft. Ook - en misschien wel juist - in aanmerking genomen dat Noé tussen de 'proloog' en 'epiloog' een spiegeling in seksueel gedrag lijkt te tonen, die natuurlijk niet suggereert dat het hetzelfde is, maar wel uit dezelfde bron komt.

Geweldige recensie, ben benieuwd naar je score..

Wow Ferdydurke! Prachtig! Vooral wat je op het eind zegt over die "troostrijke humanistische inslag" heb ik wel eens aangetipt maar nooit zo onder woorden weten te brengen.

@$pecial en wimnoot: bedankt! Intussen heb ik me - met tegenzin - weten los te rukken van de spiegel en wil ik er toch nog even op terugkomen. Ik heb me in mijn bericht geconcentreerd op het geweld van de centrale scène en de impact daarvan, en in de gauwigheid daar nog een wat warrige zin aan vastgeplakt over een ander belangrijk aspect, dat een wat betere uitwerking verdient.

Wat me is opgevallen, is de kennelijke opvatting dat seksueel gedrag in woord en daad niet alleen alomtegenwoordig is, maar in wezen, hoe verschillend de uitingsvormen ook mogen lijken, altijd dezelfde drijfveren lijkt te hebben. Wat dat betreft vertonen met name de atmosfeer op het feestje enerzijds en in de darkroom anderszijds een frappante gelijkenis. Het evidente masochisme van Pierre in het algemeen en de opgefokte geilheid van Marcus op het feestje lijken - qua intentie in ieder geval - een spiegelbeeld te vormen van de gedragingen in Club Rectum. Je kan - en misschien moet je dat wel onder ogen zien - in die 'gelijke' drijfveren ook de centrale scène betrekken, maar we bevinden ons dan wel op zeer glad ijs, en staan we voor we het weten weer voor dat 'deurtje' van het nihilisme, waar ik het over had.

Het verlangen van Marcus naar anale sex met Alex wordt 's morgens niet gehonoreerd, maar 's avonds krijgt hij in Club Rectum een enthousiaste uitnodiging om zijn verlangen te bevredigen. Maar niet van Alex. Dit zou eigenlijk best komisch zijn, als die centrale scène er niet was geweest. Humor en zelfspot zijn mooie middelen om jezelf door het leven te slaan, maar tegenover het absolute geweld heb je er uiteindelijk niets aan.

In plaats van deze avond te kijken naar 'Gone Baby Gone', heb ik toch maar besloten deze op te nemen om een review te schrijven over Irréversible. Een review die ik al veel te lang uitstel. Maar nu ik de film weer vers in het geheugen heb, wordt het maar eens tijd. Mijn waardering voor deze film blijft dan ook maar groeien...

Irréversible maakt gebruik van uiterst experimenteel camerawerk. Een bijna constant bewegende camera die zich langzaam voortbeweegt langs de gebeurtenissen. Op deze manier zijn de cuts tussen scenes erg natuurlijk, en ik vind het uiteindelijk een geslaagd visueel trucje. De camerabewegingen lijken mee te gaan met de emotie en sfeer van de scenes, waarbij de camera op een gegeven moment zelfs een soort hartkloppingen nabootst. Erg knap en uniek camerawerk.

Het geluid, en dan vooral die akelige lage herhalende toon, creëert telkens weer de geschikte sfeer. Die extreem lage toon (28Hz) zorgt schijnbaar ervoor dat men zich onwel en misselijk gaat voelen - uiteindelijk een erg geslaagde sfeermaker. Deze film heeft dan ook een uitgebreid palet aan sferen. Hels, opgefokt, vertederend, jolig....

Ik vindt het knap hoe met deze sferen is gespeeld, en wat voor psychologisch effect het omdraaien van de film heeft. Op het ene moment zitten we in de tunnel naar een van de bruutste, meest realistische, harde, nare scènes te kijken in de historie van film, waarna we terecht komen op een gezellig feest waar twee personages zitten te grappen. Dit voelt dan opeens zo irrelevant, omdat je nog steeds de beelden van de verkrachting in je hoofd hebt. Maar langzaam wordt je dan toch meegezogen met de sfeer van het feestje, en de verdere gebeurtenissen. Tot het flikkerende licht aan het einde van de film je maar al te goed herinnert aan het begin van de film, oftewel het einde.

Ik genoot van de rood/oranje kleuren in het duister, maar ook de belichting bij het feest was erg goed gedaan. Leuk waren die visuals bij de trap. En gelukkig kon ik op het einde weer opgelucht ademhalen bij de scène in het gras. Prachtige kleuren.

Wanneer ik probeer te denken aan kritiek op deze film weet ik eigenlijk maar weinig te verzinnen. Waar ik eerst vond dat Noé simpelweg te ver ging met zijn film, zie ik daar nu eerder een positief punt in. Mijn eigen waardering voor film verandert constant. En nu verlang ik eigenlijk steeds meer naar zulke experimentele cinema.

De film kent mooie ronde personages:

De motivaties van de personages, beginnende met de wraaklust van Marcus, opgepompt door cocaine, denkend dat hij de wereld aankan en zijn geliefde kan wreken. Pierre die eigenlijk nog steeds van Alex houdt, en ook van Marcus, en werkelijk over zijn grenzen wordt meegesleept door Marcus, om uiteindelijk tot zijn daad te komen in Club Rectum. Alex die twijfels heeft over Marcus als vader. De driehoeksverhouding tussen de personages. De baby die op een bepaalde manier de climax is van het verhaal, omdat eigenlijk alle gebeurtenissen beginnen bij de zwangerschap van Anna. Want als zij niet zwanger was geweest, had ze geen ruzie gehad met Marcus over zijn onvolwassenheid, en was er helemaal niets gebeurt.

Het is bijna niet te geloven dat Noé maar zo'n drie pagina's script had geschreven. Maar daardoor zijn de gebeurtenissen vanaf het feest denk ik ook zo veel realistischer.

Tijdens de scene in Club Rectum was er op een gegeven moment een masturberende gast die mij heel erg deed denken aan Gaspar Noé. En na de trivia op IMDB te doorzoeken, bleek het hem nog echt te zijn ook!

"Fearing that he will be labeled homophobic, director Gaspar Noé went back to the Rectum set after the main production was completed and shot a short cameo as the masturbating man. "

Het wordt maar eens tijd om tot een conclusie te komen. Audiovisueel is Irréversible een meesterwerk. De film weet een wijd scala aan krachtige sferen op te roepen. Cassel is misschien wel mijn favoriete acteur, maar iedereen speelt erg realistisch. De film weet op een unieke manier een verhaal te vertellen, en te visualiseren. Deze film weet eigenlijk alles te doen wat ik zoek in een film, en er is eigenlijk niets dat mij nog tegenhoudt de maximale score toe te kennen.

5*

Dankzij het extremistisch seksueel geweld dat hier toegepast wordt deed deze film heel wat stof opwaaien. Er kwam veel commotie in de pers en op sites als deze. Bijgevolg zijn te veel mensen deze prent gaan kijken en zaten velen op de verkeerde plaats in de bioscoop. De uiteenlopende reacties zijn dan ook geen verassing.

Waarom ik Irréversible als één van mijn favorieten benoem? Louter door de uitstekende vormgeving ervan. Het is naast de sfeer en het geluid vooral het wiebelende camerawerk dat er voor zorgt dat de kijker zo'n misselijk gevoel krijgt. Dit gevoel komt haast exact overeen met het gevoel van de hoofdpersonages. En dat is voornamelijk de kracht van een film als deze lijkt me. Een volledig medeleven dat je automatisch meesleurt in een gruwelijke en realistisch combo van seks en geweld. Magnifieke, krachtige en choquerende cinema dat oprechte emoties met zich meebrengt.

Als ik hier verder zo wat reacties lees zie ik dat er toch wel enkele gebruikers zijn die Irréversible's verdiende punten gaan wegsmijten omdat er geen echt moraal in deze film zit. Wat is er mis met een observerende film denk ik dan? Bovendien zit er meer dan genoeg symboliek in deze prent, maar daarvoor moet je nu eenmaal verder kijken dan je neus lang is en niet zo oppervlakkig reageren zoals sommigen hier blijkbaar wel doen.

Stel je er voor open en een goed resultaat zal blijken. Voor mij wordt het de volle score.